Ολυμπιακός: Η κραυγή, ο Τζήλος και το «δαγκωτό» μεταξύ Κλέιτον-Γιάρεμτσουκ

Σε κάθε ματς του Ολυμπιακού κρατάω σημειώσεις. Πολλές σημειώσεις. Κάθε λεπτό. «Πράγματα» σημαντικά αλλά και κάποια που στην πλειοψηφία μοιάζουν ασήμαντα αλλά εμένα με βοηθούν να έχω ολόκληρη την εικόνα. Στο ματς του Ολυμπιακού στο Βόλο σταμάτησα να κρατάω σημειώσεις στο 42ο λεπτό και 42ο δευτερόλεπτο. Τότε που ο Ελ Καμπί έβγαλε την κραυγή. Μια κραυγή με την οποία επιβεβαιώθηκε ότι, τελικά, είναι γήινος. Γιατί μέχρι τώρα σε έκανε να πιστεύεις ότι δεν είναι. Ότι δεν πονάει. Ότι δεν κουράζεται. Ότι δεν λυγίζει.

Στο 42' και 42'' λοιπόν σταμάτησα να κρατάω σημειώσεις. Δεν το επέλεξα. Ο εγκέφαλος μόνος του πήρε την πρωτοβουλία. Αρνήθηκε να ασχοληθεί με ό,τι συνέβη από τότε και μετά. Έβλεπα τον Μεντιλίμπαρ, στη διακοπή για τον τραυματισμό του Ελ Καμπί και ενώ είχε γίνει πια ολοφάνερη η σοβαρότητά του, να δίνει οδηγίες σε παίκτες κοντά στον πάγκο και αναρωτιόμουν: πως μπορεί; 

Μπορεί. Πρέπει. Έπρεπε. Ο προπονητής είναι. Το ματς, εννοείται, συνεχίστηκε. Όπως συνεχίζεται κάθε φορά που συμβαίνουν τέτοια.
Σαν τη ζωή που δεν σταματάει ακόμα και στις πιο σκληρές και δύσκολες δοκιμασίες. Και ο Ολυμπιακός, στη δική του ζωή, πρέπει να μάθει πια, για σχεδόν όλη τη σεζόν που μόλις άρχισε, να μάθει να ζει χωρίς τον Ελ Καμπί. Τον άνθρωπο που σφράγισε την πιο ένδοξη στιγμή του κλαμπ με γκολ του. Είμαι βέβαιος ότι θα βρεθεί ο τρόπος. Είπαμε, όπως συμβαίνει και στη ζωή. Θα βρεθεί ο τρόπος ο Ολυμπιακός να ζει και χωρίς τον Ελ Καμπί. 

Πλάκα πλάκα, αυτός ο τραυματισμός μοιάζει να ήρθε ώστε να δώσει το τελειωτικό «χτύπημα» στο τέλος ενός υπέροχου κύκλου. Του κύκλου της ομάδας που κατέκτησε το Conference, ένα νταμπλ και είχε και άλλες δύο αξιοπρεπείς πορείες σε Europa και Champions League. Ο Ολυμπιακός θα μάθει να ζει με τον Ζότα, τον Γκονζάλες και τον Κλέιτον ή τον Γιάρεμτσουκ που αναμένεται να επιλέξει ο Μεντιλίμπαρ ως αντικατάσταση έκτακτης ανάγκης στην ευρωπαϊκή λίστα.

Μπορεί σε κάποιους να φάνταζε δικαιολογία αλλά δεν ήταν. Και ερασιτεχνικά να έχεις παίξει ομαδικό σπορ, ξέρεις ότι ο Μεντιλίμπαρ έλεγε την αλήθεια για το τι συνέβη στα ερυθρόλευκα αποδυτήρια στο ημίχρονο του Βόλου. Τότε που ο Βάσκος ρώτησε τους συμπαίκτες του αν όλοι αισθάνονται ότι μπορούν να συνεχίσουν ή (όσοι δεν) να γίνουν αλλαγή. Σε επηρεάζει. Είναι αδύνατο να μην σε επηρεάσει. Παίκτες που παίζουν στα κόκκινα, που μπαίνουν με δύναμη στις μονομαχίες, εύλογα αποκτούν αμφιβολία. Φόβο. Λες να μου συμβεί και μένα την επόμενη φορά που θα πάω με σπασμένα φρένα σε διεκδίκηση μπάλας; Και σα να μην έφτανε αυτό, ήρθε και το βγάλσιμο του ώμου του Ρόκα στο β' ημίχρονο κι ενώ είχε προηγηθεί η αναγκαστική επιλογή του Πιρόλα στην ανάπαυλα. Πόση γκαντεμιά μαζεμένη σ' ένα ματς!

Ο Τζήλος κάπου το παρακάνει... 

Ο τραυματισμός του Ελ Καμπί ήταν μια κακή στιγμή απ' αυτές που συμβαίνουν. Όσο δυνατά πήγε στην κόντρα ο Ελ Καμπί για να προλάβει τη μπάλα που του έφυγε λίγο στο κοντρόλ, άλλο τόσο πήγε και ο τερματοφύλακας των γηπεδούχων Σιαμπάνης για να προλάβει πιθανό πλασέ του Μαροκινού. Ωστόσο ίσως κάποια πράγματα να είχαν αποφευχθεί αν ο διαιτητής Τζήλος έκανε τα απλά. 

Προστάτευε τους παίκτες και κατ' επέκταση το ματς. Στο 22' μπορούσε να αποβληθεί με 2η κίτρινη ο Τζόλα για φάουλ - πάτημα στον Σάλιακα. Όπως μπορούσε να αποβληθεί και ο Κόμπα, πριν ισοφαρίσει για τον Βόλο. Προφανώς δεν διέκρινα δόλο στον διαιτητή Τζήλο. Απλά νομίζω πως συχνά το παρακάνει προσπαθώντας να πείσει ότι δεν «ψαρώνει» με τις μεγάλες ομάδες και κάθε άλλο παρά σφυρίζει ευνοϊκά υπέρ τους. Με την υπερ-προσπάθεια, φτάνει στο άλλο άκρο.

Όσον αφορά στο καθαρά αγωνιστικό, μέχρι τον τραυματισμό του Ελ Καμπί, επί της ουσίας σε όλο το α' ημίχρονο, ο Ολυμπιακός (με τους πολλούς παλιούς στην 11άδα) είχε τον έλεγχο. Πλησίασε και στο γκολ σε 3-4 περιπτώσεις. Τεράστια ευκαιρία ήταν μόλις στο 2' όταν η μπάλα στρώθηκε στον Σάλιακα εντός περιοχής, στο «καλό» του πόδι το δεξί, αλλά έκανε τσαφ και την έστειλε πολύ άουτ. 

Πάλι καλά που δεν τραυματίστηκε με τόση δύναμη που επιχείρησε να σουτάρει και επί της ουσίας δεν βρήκε τη μπάλα... Στο 13', μετά από εξαιρετικό άνοιγμα - πάσα του Γκαρθία στον Μπρούνο ο οποίος σε θέση εξτρέμ επιχείρησε με τη μία να σεντράρει στον Ελ Καμπί που έμπαινε στην περιοχή αλλά η σέντρα του Νιγηριανού ήταν πιο μπροστά απ' όσο έπρεπε και μπλόκαρε ο Σιαμπάνης. 

Στο 16', μετά από κόρνερ του Τσικίνιο, ο Ζότα έπιασε καρφωτή κεφαλιά για να διώξει δύσκολα ξανά σε κόρνερ ο Σιαμπάνης κι ενώ η μπάλα πήγαινε στο δεξί του παραθυράκι. Στο 17', μετά από σέντρα του Τσικίνιο ο Ρόκα πετάχτηκε στο β' δοκάρι για να πλασάρει με τη μία στην εξωτερική πλευρά των δικτύων. Και στο 27' ο Τσικίνιο, μετά από νέα έξοχη μπαλιά άνοιγμα του Ντάνι Γκαρθία, απέτυχε να βρει είτε τον Ελ Καμπί είτε τον Ζότα σε θέση φορ με συνέπεια να προλάβει ο Σιαμπάνης. Ίσως, αν προλάβαινε ο Ελ Καμπί, να υποδεικνύονταν σε θέση οφ σάιντ αλλά δεν υποδείχθηκε. Ωραία κάθετη μπαλιά ο Γκαρθία έκανε και στον Ελ Καμπί στο 41' αλλά πριν φτάσει στον Μαροκινό για να εκτελέσει πρόλαβε αμυντικός και έκοψε σε κόρνερ.

Ύστερα ήρθε ο τραυματισμός του Ελ Καμπί και το 1-0 με το πέναλτι που εκτέλεσε ο Ζότα και μαζί με του Αγιούμπ ήρθαν άλλες δύο αναγκαστικές αλλαγές, του Πιρόλα και του Ροκα. Στο 77' ο Μεντιλίμπαρ, κι ενώ μόλις είχε ισοφαρίσει ο Βόλος εκμεταλλευόμενος το «δώρο» του Ολυμπιακού λόγω της κακής συνεννόησης Ρέτσου-Ορτέγκα με την ευθύνη να βαραίνει κυρίως τον πρώτο, έκανε τις πρώτες αλλαγές από επιλογή. Μέσα Φρόιλερ και Σα αντί Γκαρθία και Ζότα. Πίεσε για το 2-1 ο Ολυμπιακός στο φινάλε αλλά αυτό δεν ήρθε και μπροστά στην απώλεια παικτών η απώλεια των δύο πρώτων βαθμών στο πρωτάθλημα μοιάζει το λιγότερο κακό.

ΥΓ: Με δεδομένο ότι δεν μπορεί να αντικατασταθεί ο Ελ Καμπί στην ευρωπαϊκή λίστα από παίκτη που θα γίνει μεταγραφή (δεν το επιτρέπει ο κανονισμός, μόνο παίκτες που είναι ήδη στο ρόστερ και έμειναν εκτός λίστας σε πρώτη φάση μπορούν να πάρουν τη θέση του) μοιάζει μόνδρομος ότι ο Μεντιλίμπαρ θα επιλέξει έναν από τους Γιάρεμτσουκ ή Κλέιτον, εκτός αν επιλέξει Ρόκα και μονιμοποιήσει ως φορ στην Ευρώπη τον Ζότα. Αν υποθέσουμε λοιπόν ότι το δίλημμα είναι Γιάρεμτσουκ ή Κλέιτον, για αγωνιστικούς λόγους μοιάζει καλύτερος ο πρώτος. Ωστόσο έναν παίκτη που σου δείχνει ξεκάθαρα ότι δεν θέλει να είναι μαζί σου, προφανώς και ΔΕΝ τον υπολογιζεις. Δεν θέλει μία αυτός, δεν πρέπει εσύ να θέλεις δέκα! Άρα, για μένα, για το «εγώ» του κλαμπ, Κλέιτον... δαγκωτό χωρίς καν να γίνει κουβέντα!