Ο «οικοδόμος» μετά τον στρατηγό! Οι μεγάλες διαφορές Αλγκουαθίλ-Μεντιλίμπαρ

Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν έφυγε από τον Ολυμπιακό ως αποτυχημένος. Έφυγε ως σύμβολο.

Κατέκτησε το Conference League, έφερε ευρωπαϊκό τρόπαιο στον Πειραιά, πρόσθεσε πρωτάθλημα, Κύπελλο και Σούπερ Καπ και ολοκλήρωσε την παρουσία του με 79 νίκες σε 127 παιχνίδια. Η απόφαση για την απομάκρυνσή του, μετά τον αποκλεισμό από τη Ναϊμέγκεν στα προκριματικά του Champions League, φέρει τη σφραγίδα του Βαγγέλη Μαρινάκη και σηματοδοτεί μια επιλογή που ξεπερνά την απλή αλλαγή προσώπου.

Ο Ολυμπιακός αλλάζει ποδοσφαιρικό δρόμο.

Ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ δεν έρχεται για να κάνει όσα έκανε ο Μεντιλίμπαρ με διαφορετικό τρόπο. Έρχεται για να οικοδομήσει μια ομάδα με άλλη λογική, με περισσότερη κατοχή, πιο σύνθετη ανάπτυξη, μεγαλύτερη τακτική ευελιξία και σαφέστερη αξιοποίηση των νεαρών ποδοσφαιριστών.

Αυτή είναι η θεωρία. Στην πράξη, όμως, θα πρέπει να πετύχει το δυσκολότερο! Πρέπει να αλλάξει τον τρόπο παιχνιδιού χωρίς να χαθεί η σκληράδα, η ένταση και η νοοτροπία νικητή που άφησε πίσω του ο προκάτοχός του.

Δείτε την κάρτα του Scouting Report:

Δύο Βάσκοι, ίδιος χαρακτήρας – Διαφορετικό ποδόσφαιρο

Ο Μεντιλίμπαρ και ο Αλγκουαθίλ είναι παιδιά της ίδιας ποδοσφαιρικής σχολής. Βάσκοι, αυθεντικοί, ευθείς, χωρίς τη λάμψη και το περιτύλιγμα των προπονητών που χτίζουν την καριέρα τους περισσότερο μπροστά στις κάμερες παρά μέσα στο γήπεδο.

Κανείς από τους δύο δεν έγινε μεγάλο όνομα ως ποδοσφαιριστής. Αναδείχθηκαν μέσα από τη δουλειά, την επιμονή και τη βαθιά κατανόηση της καθημερινότητας μιας ομάδας. Πιστεύουν στην πειθαρχία, στην ξεκάθαρη ιεραρχία και στην ένταση. Δεν θεωρούν ότι το ταλέντο αρκεί χωρίς τρέξιμο, προσωπικότητα και συλλογικότητα.

Έχουν επίσης την ικανότητα να κατακτούν τρόπαια με ομάδες που δεν ξεκινούν ως φαβορί. Ο Αλγκουαθίλ οδήγησε τη Ρεάλ Σοσιεδάδ στην κατάκτηση του Κυπέλλου Ισπανίας του 2020. Ο Μεντιλίμπαρ κατέκτησε το Europa League με τη Σεβίλλη το 2023 και το Conference League με τον Ολυμπιακό το 2024.

Μέχρι εκεί, όμως, φθάνουν οι βασικές ομοιότητες. Διότι ο δρόμος που ακολουθεί ο καθένας για να φτάσει στη νίκη είναι διαφορετικός.

Η απλότητα του Μεντιλίμπαρ

Ο Μεντιλίμπαρ δεν αντιμετώπισε ποτέ το ποδόσφαιρο ως θεωρητικό σεμινάριο. Ήθελε να κερδίζει χώρο, χρόνο και μονομαχίες.

Η ομάδα του έπαιζε κάθετα, με ταχύτητα και όσο το δυνατόν λιγότερες περιττές πάσες. Η μπάλα έπρεπε να φτάσει γρήγορα μπροστά, οι παίκτες να επιτεθούν στις δεύτερες μπάλες και οι επιθετικοί να γεμίσουν την αντίπαλη περιοχή.

Το 4-4-2, με δύο καθαρούς φορ, του επέτρεπε να πιέζει, να παίζει άμεσα και να δημιουργεί καταστάσεις χωρίς να απαιτεί πολύπλοκες συνεργασίες. Οι στατικές φάσεις, οι σέντρες, η πίεση στο λάθος και η προσωπική σύγκρουση αποτελούσαν βασικά εργαλεία.

Αυτό το ποδόσφαιρο ταίριαξε στον Ολυμπιακό γιατί εξέφραζε κάτι βαθιά ριζωμένο στη φυσιογνωμία του συλλόγου: επιθετικότητα, ένταση, αποφασιστικότητα και απαίτηση για άμεσο αποτέλεσμα.

Ο Μεντιλίμπαρ απλοποίησε το παιχνίδι και ξεκαθάρισε τους ρόλους. Δεν ζητούσε από τους ποδοσφαιριστές του να ανακαλύψουν τον τροχό. Ζητούσε να μπουν στο γήπεδο, να τρέξουν, να συγκρουστούν και να κάνουν αποτελεσματικά τα βασικά.

Αυτή η απλότητα δεν ήταν τακτική αφέλεια, αλλά συνειδητή επιλογή.

Ο Αλγκουαθίλ θέλει να ελέγχει το παιχνίδι

Ο νέος προπονητής του Ολυμπιακού προσεγγίζει το παιχνίδι διαφορετικά. Θέλει η ομάδα του να γνωρίζει όχι μόνο πού πρέπει να μεταφέρει την μπάλα, αλλά και πώς θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να ανοίξει τον αντίπαλο.

Η βάση του είναι το 4-3-3 ή το 4-1-4-1. Στην κατοχή, η διάταξη μπορεί να μετατρέπεται σε 2-3-5 ή 3-2-5, με έναν από τους δύο μπακ να κινείται προς τον άξονα και τους εσωτερικούς μέσους να παίρνουν θέσεις ανάμεσα στις αντίπαλες γραμμές.

Ο επιθετικός δεν είναι υποχρεωμένος να παραμένει σταθερά μέσα στην περιοχή. Στη Ρεάλ Σοσιεδάδ, ο Μίκελ Ογιαρθάμπαλ λειτουργούσε συχνά ως ψευτοεννιάρι, κατέβαινε χαμηλότερα, τραβούσε μαζί του τους στόπερ και άνοιγε χώρους για τις κινήσεις των εξτρέμ.

Η κατοχή για τον Αλγκουαθίλ δεν αποτελεί διακοσμητικό στατιστικό. Θέλει να έχει σκοπό, να μετακινεί τον αντίπαλο, να δημιουργεί ελεύθερο παίκτη και να οδηγεί την ομάδα σε ελεγχόμενη επίθεση.

Παράλληλα, απαιτεί υψηλή πίεση μετά την απώλεια της μπάλας. Η ομάδα του επιδιώκει να την ανακτήσει κοντά στην αντίπαλη περιοχή, με προσαρμοσμένο πρέσινγκ και, σε ορισμένα σημεία του γηπέδου, με προσωπικές καλύψεις.

Δεν είναι δογματικός ως προς τη διάταξη. Μπορεί να μεταβεί από το 4-3-3 στο 4-2-3-1 ή ακόμη και στο 5-3-2, εφόσον το απαιτεί ο αντίπαλος. Είναι, όμως, δογματικός ως προς τις αρχές. Θέλει τακτική πειθαρχία, πίεση, συνδυαστικό παιχνίδι και κατοχή με ουσία.

Ο στρατηγός και ο οικοδόμος

Η μεγαλύτερη διαφορά μεταξύ τους φαίνεται στον τρόπο με τον οποίο συνδέονται με τους συλλόγους.

Ο Μεντιλίμπαρ είναι ο άνθρωπος των σύντομων και εκρηκτικών κύκλων. Μπαίνει στα αποδυτήρια, επιβάλλει αμέσως την προσωπικότητά του, απλοποιεί το παιχνίδι και επιδιώκει να αλλάξει την ψυχολογία πριν αλλάξει οτιδήποτε άλλο. Είναι προπονητής άμεσης επέμβασης.

Ο Αλγκουαθίλ είναι οικοδόμος. Έγραψε 339 παιχνίδια στον πάγκο της Ρεάλ Σοσιεδάδ από το 2018 έως το 2025. Είναι παιδί του συλλόγου, γνώριζε την ακαδημία, τους ανθρώπους, την κουλτούρα και τις εσωτερικές απαιτήσεις του.

Δεν έχτισε μόνο μια καλή πρώτη ομάδα. Δημιούργησε γέφυρα ανάμεσα στην ακαδημία και στο υψηλότερο επίπεδο.

Αυτό ακριβώς είναι και το μεγάλο ερώτημα στον Ολυμπιακό! Μπορεί ένας προπονητής μακράς οικοδόμησης να επιβιώσει σε ένα περιβάλλον που απαιτεί νίκες από την πρώτη εβδομάδα;

Στον Πειραιά δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Η εκτίμηση και ο σεβασμός κερδίζονται δεν χαρίζονται.

Οι παίκτες που μεγάλωσαν μαζί του

Η πορεία του Αλγκουαθίλ στη Σοσιεδάδ είναι άμεσα συνδεδεμένη με την εξέλιξη μιας ολόκληρης γενιάς ποδοσφαιριστών.

Ο Μίκελ Ογιαρθάμπαλ έγινε ηγέτης και αρχηγός. Ο Μαρτίν Θουμπιμέντι εξελίχθηκε σε μέσο κορυφαίου επιπέδου. Ο Μίκελ Μερίνο απέκτησε σύνθετο ρόλο, ο Ρομπέν Λε Νορμάν καθιερώθηκε στην άμυνα, ενώ οι Άντερ Μπαρενετσέα και Ιγκόρ Θουμπέλδια αναπτύχθηκαν μέσα σε ένα σταθερό αγωνιστικό πλαίσιο.

Την ίδια διαδρομή ακολούθησαν νεότεροι παίκτες, όπως οι Πάμπλο Μαρίν, Μπενιάτ Τουριέντες και Αρκάιτς Μαριεσκουρένα.

Ο Αλγκουαθίλ δεν εμπιστεύεται έναν νεαρό απλώς επειδή είναι προϊόν της ακαδημίας. Τον εμπιστεύεται όταν κατανοεί το παιχνίδι και ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της καθημερινής δουλειάς.

Παράλληλα, κατάφερε να αξιοποιήσει και πιο έτοιμα ταλέντα. Ο Αλεξάντερ Ίσακ, ο Μάρτιν Έντεγκααρντ και ο Τακεφούσα Κούμπο βρήκαν στη Σοσιεδάδ ένα περιβάλλον στο οποίο μπορούσαν να αναπτυχθούν, ενώ ο Νταβίντ Σίλβα απέκτησε στα τελευταία χρόνια της καριέρας του έναν ρόλο κομμένο και ραμμένο στα ποδοσφαιρικά του χαρακτηριστικά.

Τι λένε όσοι συνεργάστηκαν μαζί του

Η εικόνα που προκύπτει από τα αποδυτήρια της Σοσιεδάδ είναι εκείνη ενός αυστηρού αλλά έντιμου ανθρώπου.

Ο Ιγκόρ Θουμπέλδια έχει υποστηρίξει ότι δύσκολα θα βρεθεί στο μέλλον αντίστοιχος προπονητής, χαρακτηρίζοντας ξεχωριστή τη θέση του στην ιστορία του συλλόγου. Ο Πάμπλο Μαρίν τον ευχαρίστησε για την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα, ενώ ο Σέρχιο Γκόμεθ τόνισε ότι μέσα σε μία μόνο σεζόν έμαθε πάρα πολλά δίπλα του.

Πρώην ποδοσφαιριστές του τον περιγράφουν ως ειλικρινή τόσο στις καλές όσο και στις δύσκολες στιγμές. Αν ένας παίκτης δεν αγωνίζεται, ο Αλγκουαθίλ θα του εξηγήσει τον λόγο. Δεν θα κρυφτεί και δεν θα μεταθέσει την ευθύνη.

Ο πρώην συνεργάτης του, Μίκελ Λάσα, έχει αναφερθεί στην άψογη συμπεριφορά του απέναντι στους παίκτες και στον σύλλογο, υπογραμμίζοντας ότι δεν παραπονιόταν για το υλικό που είχε στη διάθεσή του.

Παλιότεροι συμπαίκτες του θυμούνται έναν άνθρωπο σκληρό, πιστό και βαθιά δεμένο με τον τόπο του. Έναν χαρακτήρα διαμορφωμένο από την κουλτούρα των κωπηλατών του Ορίο: δουλειά, αντοχή και πίστη στην ομάδα.

«Όταν κάποιος υπερασπίζεται αυτό που αγαπά, είναι ανίκητος», είναι η φράση που συνοψίζει καλύτερα τη φιλοσοφία του.

Προπονητές όπως ο Ζοσέ Μουρίνιο, ο Ντιέγκο Σιμεόνε και ο Λουίς Ενρίκε έχουν εκφραστεί θετικά για το έργο του. Το βέβαιο είναι ότι στην Ισπανία θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους προπονητές της τελευταίας δεκαετίας που έχουν δημιουργήσει σχολή.

Δεν είναι ο σταρ της τακτικής που επιδιώκει να εντυπωσιάζει με νέους όρους και θεωρίες. Είναι ένας σπάνια σταθερός οικοδόμος ομάδων.

Η μεγάλη ευκαιρία για τους νέους του Ολυμπιακού

Η άφιξή του μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για τους νεαρούς ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού.

Μπορούν να βρουν έναν προπονητή ο οποίος όχι μόνο θα τους προσφέρει χρόνο συμμετοχής, αλλά θα τους εντάξει σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο εξέλιξης.

Ο μεξικανικός Τύπος παρουσιάζει ήδη τον Αλγκουαθίλ ως ιδανικό μέντορα για τον Αρμάντο Γκονσάλες, τον οποίο ο Ολυμπιακός απέκτησε έναντι 8,6 εκατ.Ευρώ από την Τσίβας αυτό το καλοκαίρι. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο ποιοι νεαροί θα παίξουν. Είναι να δημιουργηθεί ένας μηχανισμός που θα επιτρέπει στους καλύτερους παίκτες της ακαδημίας να περνούν στην πρώτη ομάδα χωρίς να χάνονται μεταξύ δανεισμών, πάγκου και μεταγραφικών πειραματισμών.

Αν ο Αλγκουαθίλ καταφέρει να δημιουργήσει αυτή τη γέφυρα, η προσφορά του μπορεί να ξεπεράσει τα αποτελέσματα μιας αγωνιστικής περιόδου.

Το ρόστερ παραμένει χτισμένο για τον Μεντιλίμπαρ

Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Ο Αλγκουαθίλ παραλαμβάνει ένα ρόστερ που σχεδιάστηκε για διαφορετικό ποδόσφαιρο. Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ είχε δύο επιθετικούς, έπαιζε περισσότερο κάθετα και δεν χρειαζόταν μεγάλη υπομονή στην κυκλοφορία.

Η μετάβαση σε οργανωμένη έξοδο από την άμυνα, σε εσωτερικές κινήσεις των μέσων και σε ανάπτυξη με τον μπακ στον άξονα δεν γίνεται από τη μια ημέρα στην άλλη. Χρειάζεται δουλειά, αυτοματισμούς και ποδοσφαιριστές που μπορούν να παίξουν υπό πίεση χωρίς να φοβούνται το λάθος.

Υπάρχει και το σοβαρό πρόβλημα στην κορυφή της επίθεσης. Ο Αγιούμπ Ελ Κααμπί θα μείνει για μήνες εκτός δράσης λόγω κατάγματος κνήμης και περόνης. Ο Μαροκινός είναι ένας καθαρός εκτελεστής, ενώ ο Αλγκουαθίλ προτιμά συχνά επιθετικό που κατεβαίνει, συνδέει τις γραμμές και δημιουργεί διαδρόμους για τους ακραίους.

Ο νέος «9» δεν πρέπει, επομένως, να αποκτηθεί απλώς για να καλύψει αριθμητικά το κενό. Πρέπει να ταιριάζει στη λειτουργία που θέλει να εγκαταστήσει ο νέος προπονητής.

Ο Ισπανός θα πρέπει επίσης να δέσει τους Πορτογάλους του ρόστερ –Ζοτά, Ζέλσον, Τσικίνιο και Κάρμο– με τους νεαρούς και με τον επιθετικό που θα αποκτηθεί, χωρίς να διαλύσει όσα ήδη λειτουργούσαν.

Γιατί αυτό είναι το βασικό λάθος που γίνεται συχνά στις αλλαγές προπονητών: στην προσπάθεια να οικοδομηθεί το καινούργιο, γκρεμίζεται βιαστικά οτιδήποτε υπήρχε πριν.

Η αποτυχία στη Σαουδική Αραβία είναι προειδοποίηση

Ο Αλγκουαθίλ δεν έρχεται στον Ολυμπιακό μόνο με το παράσημο της Ρεάλ Σοσιεδάδ. Κουβαλά και την αποτυχία στην Αλ Σαμπάμπ.

Απολύθηκε τον Φεβρουάριο του 2026, έχοντας μόλις τρεις νίκες σε 11 αγώνες πρωταθλήματος. Δεν κατάφερε να προσαρμοστεί γρήγορα σε ένα διαφορετικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον και αυτό δεν μπορεί να αγνοηθεί.

Η Σοσιεδάδ ήταν το σπίτι του. Γνώριζε κάθε γωνία του συλλόγου, κάθε άνθρωπο και κάθε επίπεδο της ακαδημίας. Στη Σαουδική Αραβία βρέθηκε έξω από το φυσικό του περιβάλλον και απέτυχε να μεταφέρει γρήγορα τις αρχές του.

Ο Ολυμπιακός δεν είναι Ρεάλ Σοσιεδάδ, αλλά ούτε Αλ Σαμπάμπ. Είναι ένας σύλλογος με πίεση πρωταθλητισμού, διαρκή απαίτηση νίκης και ευρωπαϊκό βάρος. Δεν θα του δοθούν δύο χρόνια για να διαμορφώσει την ομάδα του.

Οφείλει να παρουσιάσει αποτέλεσμα ενώ χτίζει.

Ο ρόλος του Κορδόν και η επιλογή Μαρινάκη

Ο Αντόνιο Κορδόν αποτελεί κεντρικό πρόσωπο της νέας εποχής. Ο νέος αθλητικός διευθυντής είχε επιχειρήσει και στο παρελθόν να φέρει τον Αλγκουαθίλ στη Σεβίλλη, γεγονός που δείχνει ότι η επιλογή του δεν είναι ευκαιριακή.

Υπάρχει συγκεκριμένο ποδοσφαιρικό σχέδιο πίσω από την πρόσληψη. Αυτό, όμως, σημαίνει και συγκεκριμένη ευθύνη.

Ο Κορδόν πρέπει να δώσει στον προπονητή παίκτες που υπηρετούν τις αρχές του. Ο Μαρινάκης, από την πλευρά του, καλείται να προστατεύσει την επιλογή του από την πρώτη αναπόφευκτη κρίση, εφόσον μέσα στο γήπεδο φαίνεται ότι δημιουργείται κάτι σοβαρό.

Διότι δεν μπορείς να προσλαμβάνεις έναν οικοδόμο και να απαιτείς να λειτουργήσει ως πυροσβέστης.

Το πραγματικό στοίχημα

Ο Αλγκουαθίλ δεν ήρθεστον Ολυμπιακό για να σβήσει τον Μεντιλίμπαρ, αλλά για να προσθέσει πάνω στην κληρονομιά του.

Να κρατήσει την ένταση, την επιθετικότητα, την πειθαρχία και την απαίτηση για νίκη. Να μην πειράξει το μέταλλο της ομάδας. Και πάνω σε αυτό να χτίσει καλύτερη κυκλοφορία, περισσότερο έλεγχο και μεγαλύτερη τακτική ευελιξία.

Αν καταφέρει να επιβάλει κατοχή χωρίς να αφαιρέσει την αμεσότητα, ο Ολυμπιακός μπορεί να γίνει πιο πλήρης. Μπορεί να αποκτήσει περισσότερες λύσεις απέναντι σε κλειστές άμυνες και να γίνει λιγότερο προβλέψιμος στην Ευρώπη, όπου πλέον θα αγωνιστεί στο Europa League.

Αν, αντίθετα, εγκλωβιστεί στην ιδέα του «ωραίου ποδοσφαίρου», γεμίσει την ομάδα με αργές και ακίνδυνες πάσες και ζητήσει πίστωση χρόνου χωρίς νίκες, θα συγκρουστεί γρήγορα με την πραγματικότητα του Πειραιά.

Η σκιά του Μεντιλίμπαρ θα βρίσκεται πάνω από κάθε παιχνίδι που δεν κερδίζεται. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Ο Βάσκος έφυγε έχοντας γράψει ιστορία και ο διάδοχός του δεν θα κριθεί απέναντι σε έναν μέτριο προκάτοχο, αλλά απέναντι σε έναν προπονητή που έγινε σύμβολο.

Το στοίχημα του Αλγκουαθίλ είναι μεγάλο. Πρέπει να αλλάξει τον Ολυμπιακό χωρίς να του αφαιρέσει την ψυχή. Να τον κάνει πιο σύνθετο, χωρίς να τον κάνει πιο μαλακό. Να χτίσει κάτι νέο, χωρίς να πετάξει όσα έφεραν τίτλους.

Στο τέλος, κανένας προπονητής στον Ολυμπιακό δεν κρίνεται από τη θεωρία του ούτε με το βιογραφικό του. Κρίνεται από τις νίκες, τα τρόπαια και τις ευρωπαϊκές πορείες. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς λεπτομέρειες.