Το μεγάλο λάθος Μεντιλίμπαρ που τον οδήγησε στην έξοδο από τον Ολυμπιακό

Ήταν αναμενόμενο το τέλος της συνεργασίας του Ολυμπιακού με τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ να προκαλέσει ανάμεικτα συναισθήματα στους οπαδούς των «ερυθρόλευκων».

Ο Βάσκος προπονητής συνέδεσε το όνομά του και τη θητεία του στον πάγκο των Πειραιωτών με την κατάκτηση του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου στην ιστορία της πρώτης ομάδας του συλλόγου -γιατί για να μην ξεχνιόμαστε είχε προηγηθεί η ευρωπαϊκή κούπα που έφερε η Κ19 με το Υοuth League και με τον Σωτήρη Συλαϊδόπουλο ως προπονητή-γεγονός που προφανώς ώθησε πολλούς φίλους της ομάδας να πιστεύουν πως θα έπρεπε ο Μεντιλίμπαρ να διατηρηθεί στην τεχνική ηγεσία εφ’ όρου ζωής, ανεξαρτήτως του τι θα συνέβαινε μελλοντικά.

Κανένας ποτέ δεν θα ξεχάσει την καθοριστική συμβολή του στο να γίνει μαγική και ονειρεμένη η βραδιά της 29ης Μαΐου 2024 με το Conference League να βρίσκει τη θέση του στην πλούσια τροπαιοθήκη του Ολυμπιακού, οι επιτυχίες συνεχίστηκαν και στη σεζόν 2024-25 με την κατάκτηση του νταμπλ και στη συμπλήρωση 100 ετών από την ίδρυση του συλλόγου, συνεπώς θα ήταν απλά ντροπή να προσπαθήσει οποιοσδήποτε να μειώσει τη συνεισφορά του 65χρονου κόουτς σε αυτές τις μεγάλες στιγμές που βίωσε η «ερυθρόλευκη» οικογένεια.

Δεν συνιστά, ωστόσο, ούτε αχαριστία ούτε αγνωμοσύνη η απόφαση του Βαγγέλη Μαρινάκη να μπει τέλος στη συνεργασία των δύο πλευρών, γιατί αν ένας άνθρωπος τον στήριξε περισσότερο από κάθε άλλον τον Μεντιλίμπαρ, αυτός ήταν προφανώς ο πρόεδρος του Ολυμπιακού και το απέδειξε με την πρώτη ανανέωση συμβολαίου που του είχε κάνει μετά το βαρύ 1-4 από τη Μακάμπι Τελ Αβίβ, αλλά και από την τελευταία ανανέωση του περασμένου χειμώνα, με τη σεζόν σε πλήρη εξέλιξη κι ενώ είχε αρχίσει ήδη να διαφαίνεται η σημαντική πτώση στην απόδοση των Πειραιωτών.

Πτώση που -για να μην κοροϊδευόμαστε- έγινε εντελώς… ελεύθερη πτώση από τις αρχές του 2026, με μοναδικές αναλαμπές τις δύο νίκες κόντρα σε Λεβερκούζεν και Άγιαξ για τη League Phase του περσινού Champions League. Η ευθύνη για αυτή την απροσδόκητη… καθίζηση βαρύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον πολύπειρο τεχνικό. Δεν γίνεται δηλαδή να πιστώνεται ο ίδιος τις κατακτήσεις τροπαίων από τον Μάιο του 2024 έως -άντε να βάλουμε μέσα και το Super Cup στις αρχές του τρέχοντος έτους- αλλά για την αποκρουστική εικόνα του Ολυμπιακού εδώ και 9 μήνες βασικός υπαίτιος να θεωρείται ο… Μαρινάκης επειδή δεν τον στήριξε με καλές μεταγραφές.

Ο Μεντιλίμπαρ έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος που κανείς δεν θέλει να το επισημάνει ακόμη και τώρα που αποχώρησε από του Ρέντη. Άθελά του θεώρησε ότι έγινε μεγαλύτερος από την ομάδα, κάτι που σίγουρα ο ίδιος δεν θα το παραδεχόταν, όμως αυτό συνέβη. Η δογματική εμμονή σε έναν τρόπο παιχνιδιού που ήταν προφανές πως αργά ή γρήγορα θα αντιμετωπιζόταν από τους συναδέλφους του στους αγώνες τον εξέθεσε πανηγυρικά.

Το ότι έπιασε κορόιδο ας πούμε τον Ματίας Αλμέιδα στα παιχνίδια με την ΑΕΚ της σεζόν 2024-25 αποδείχθηκε σε βάθος χρόνου η παγίδα στην οποία ο ίδιος ο πρώην, πλέον, προπονητής του Ολυμπιακού έπεσε μέσα.

Ασυνείδητα υποτίμησε τους αντιπάλους του στις εγχώριες υποχρεώσεις των «ερυθρόλευκων», είχε την αίσθηση ότι με το “κλέβουμε την μπάλα, πασάρουμε στον Ελ Κααμπί και αυτός θα σκοράρει” θα πορευόταν εις το διηνεκές και θα συνεχιζόταν η συλλογή τροπαίων, όμως αυτό δεν ήταν δυνατό να συμβεί.

Ο Ελ Κααμπί γύρισε αγνώριστος από το Κόπα Άφρικα, κομβικοί και αγαπημένοι του παίκτες όπως ο Έσε, ο Μαρτίνς, ο Τσικίνιο και ο Ροντινέι έκανε… μπαμ πως έχουν κουραστεί και συνάμα κορεστεί, ο Ποντένσε με συνεχόμενα προβλήματα τραυματισμών ήταν ανύπαρκτος, ο Ταρέμι σταμάτησε με τη σειρά του να σκοράρει από τον Γενάρη και μετά και ο Μεντιλίμπαρ τα έχασε, αιφνιδιάστηκε. Με καθαρό μυαλό, άλλωστε, δεν θα δεχόταν να προστεθούν στο ρόστερ ο Αντρέ Λουίς και ο Κλέιτον, για να δημιουργηθεί έτσι και το πρόβλημα με τους ξένους που έπρεπε να κόβει από τα ματς. Λανθασμένη απόφαση της διοίκησης προφανώς, ο ίδιος όμως έκανε λόγο για λάθος μόνο όταν τα αποτελέσματα είχαν αρχίσει να στραβώνουν. Το εναλλακτικό πλάνο; Βολέ από τον Τζολάκη για να ψάχνει το κεφάλι του Ελ Κααμπί και από εκεί και πέρα… αυτοσχεδιάζουμε.

Ο Ολυμπιακός από το 6-0 επί του Ηρακλή για το Κύπελλο στις 6 Δεκεμβρίου 2025… ματώνει για να σκοράρει, έχοντας πετύχει έκτοτε όλα και όλα… 12 γκολ σε 16 επίσημα παιχνίδια στο «Γ. Καραϊσκάκης» (!), συμπεριλαμβανομένου και του πρόσφατου 0-1 από τον ΟΦΗ στο ντεμπούτο του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ.

Αδιανόητες καταστάσεις, που παραπέμπουν σε εποχές που κανείς φίλος της ομάδας δεν θέλει να θυμάται, όταν δηλαδή στη σεζόν 1987-88 η πρώτη νίκη στο πρωτάθλημα είχε καταγραφεί στην 11η αγωνιστική! Αν αυτό το γεγονός από μόνο του δεν αρκεί για να αντιληφθεί κανείς την αγωνιστική… παρακμή των τελευταίων 9 μηνών και την αναγκαιότητα που υπήρχε για αλλαγή στην τεχνική ηγεσία, τι άλλο δηλαδή θα έπρεπε να είχε συμβεί; Πόσα ακόμη χαμένα ημίχρονα, πόσοι ακόμη αγώνες με ελάχιστες ευκαιρίες, πόσα… 0 γκολ, είτε εντός είτε κι εκτός έδρας;

Ξεκάθαρα πράγματα, ο Βαγγέλης Μαρινάκης αποφάσισε να κρατήσει τον Μεντιλίμπαρ τον περασμένο Μάιο και ήταν μεγάλο λάθος. Οι δύο πλευρές έπρεπε να έχουν λήξει τη συνεργασία τους με το τέλος της περσινής σεζόν. Έναν συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού είχε ο κόουτς στο μυαλό του, αυτός ο τρόπος είχε σταματήσει -βίαια θα μπορούσαμε να πούμε καθ’ υπερβολήν- να είναι αποτελεσματικός, δεν είχε καμία σημασία αν ήταν κάκιστη η επιλογή απόκτησης του Μαφέο αντί του Κοστίνια και πάει λέγοντας. Το λέμε αυτό γιατί ο καλοκαιρινός αποκλεισμός από κάποια Ναϊμέγκεν -ναι, κάποια Ναϊμέγκεν- αποδόθηκε κυρίως στις αστοχίες σε ό,τι αφορά τη μεταγραφική ενίσχυση, ωστόσο το ότι οι Πειραιώτες ήδη από τα φιλικά παιχνίδια εμφανίζονταν… κουρασμένοι δεν είχε να κάνει με τις μεταγραφές. Κακή προετοιμασία έγινε, ήταν το πρώτο καλοκαίρι για τον Βάσκο τεχνικό στη θητεία του στο Λιμάνι που έπρεπε να προετοιμάσει την ομάδα του για προκριματικά και η αποτυχία ήταν παταγώδης. Το μόνο που είχε αλλάξει ήταν ο Πόποβιτς, που είχε πάρει τη θέση του Τζολάκη, προκειμένου να σημαδεύει το κεφάλι του Ελ Κααμπί...

Και επειδή όλα είναι μια αλυσίδα, αν δεν είχε προκύψει η απρόσμενη αγωνιστική καθίζηση από τις αρχές του 2026 ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να έχει στεφθεί πάλι πρωταθλητής και να έχει αποφύγει τα καλοκαιρινά προκριματικά, έχοντας εξασφαλισμένη την εκ νέου παρουσία του στη League Phase του Champions League. Το επισημαίνουμε και αυτό, γιατί ο ίδιος είχε πει αρκετές φορές το τελευταίο χρονικό διάστημα ότι η καλοκαιρινή προετοιμασία δεν έχει λόγο ύπαρξης, καθώς καταγράφονται πολλές προσθαφαιρέσεις στο ρόστερ. Αν δεν είχε χαθεί το πρωτάθλημα, η προετοιμασία θα είχε ξεκινήσει μέσα Ιουλίου και όλα θα κυλούσαν πιο φυσιολογικά...

Το «διαζύγιο», εντέλει, προέκυψε πριν λίγα 24ωρα, προφανώς όσοι φώναξαν ρυθμικά το όνομα του Μεντιλίμπαρ στην ήττα από τον ΟΦΗ το θεώρησαν προαποφασισμένο και προσβλητικό -στη λογική ότι βγήκε η ανακοίνωση αργά το βράδυ της περασμένης Τετάρτης και μετά από λίγα λεπτά έγινε γνωστή η συμφωνία με τον Αλγκουαθίλ- ωστόσο ήταν μια επιβεβλημένη εξέλιξη. Γιατί επιβεβλημένη ήταν η αλλαγή σελίδας, έστω και αν το χρονικό σημείο που επιλέχθηκε είναι πολύ πιθανό να στοιχίσει στους Πειραιώτες μια δεύτερη σερί σεζόν χωρίς την κατάκτηση του πρωταθλήματος, καθώς είναι φανερό πως θα απαιτηθεί πολύς χρόνος και πολλή δουλειά για να μπει ξανά στις σωστές ράγες ο Ολυμπιακός.

Το αν ο Αλγκουαθίλ θα αποτελέσει ιδανικό αντικαταστάτη του πατριώτη του θα το δείξει ο χρόνος. Η δουλειά του στη Ρεάλ Σοσιεδάδ δείχνει ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων και μένει να φανεί αν θα έχει από τον ίδιο τον Βαγγέλη Μαρινάκη τη στήριξη και την εμπιστοσύνη που απόλαυσε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ τα τελευταία 2.5 χρόνια.

Επαναλαμβάνουμε, ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει το έργο του, η ευρωπαϊκή κούπα φέρνει τη σφραγίδα του, ουδείς όμως είναι πάνω από τον σύλλογο.