29 χρόνια χωρίς τον Γιώργο Μητσιμπόνα! (ΒΙΝΤΕΟ)

Αθλητικό Σαν Σήμερα: Ήταν λίγο πριν από τις 2 το μεσημέρι της 13ης Σεπτεμβρίου 1997. Ο Γιώργος Μητσιμπόνας ταξίδευε μαζί με τον φίλο του και δημοσιογράφο Νίκο Μίχο προς την Κοζάνη, προκειμένου να συναντήσει την αποστολή του Τυρνάβου στη Νεράιδα.

Δεν έφτασε ποτέ.

Στο 5ο χιλιόμετρο της οδού Λάρισας–Τυρνάβου, μετά τη Γιάννουλη, το αυτοκίνητο που οδηγούσε συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με αγροτικό όχημα. Ο Μητσιμπόνας μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο της Λάρισας, όπου άφησε την τελευταία του πνοή. Ήταν 34 ετών – θα συμπλήρωνε τα 35 τον Νοέμβριο.

Είκοσι εννέα χρόνια αργότερα, η 13η Σεπτεμβρίου παραμένει ημέρα μνήμης για τη Λάρισα, την Τσαριτσάνη και ολόκληρο το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Από σέντερ φορ, ηγέτης της άμυνας

Ο Γιώργος Μητσιμπόνας γεννήθηκε στις 11 Νοεμβρίου 1962 στην Τσαριτσάνη. Άρχισε το ποδόσφαιρο στον τοπικό Οικονόμο και το 1981 μετακινήθηκε στην ΑΕΛ, με την οποία έμελλε να συνδέσει για πάντα το όνομά του.

Έκανε το ντεμπούτο του στην Α’ Εθνική στις 10 Ιανουαρίου 1982 απέναντι στον ΠΑΣ Γιάννινα, αγωνιζόμενος ως σέντερ φορ. Το πρώτο του γκολ ήρθε περίπου έναν μήνα αργότερα, όταν χάρισε στους «βυσσινί» την εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Ρόδου.

Η μεγάλη αλλαγή πραγματοποιήθηκε όταν ο Γιάτσεκ Γκμοχ διέκρινε ότι ο δυναμισμός, η σωματική ισχύς και η προσωπικότητά του μπορούσαν να αξιοποιηθούν καλύτερα στο κέντρο της άμυνας. Ο Μητσιμπόνας μετατράπηκε σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες στόπερ της εποχής του: δυνατός στις μονομαχίες, εξαιρετικός στον αέρα, με βαρύ σουτ και σπάνια ηγετική παρουσία.

Το γκολ που σήκωσε έναν ολόκληρο Κάμπο

Με την ΑΕΛ κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας το 1985 και το ιστορικό πρωτάθλημα του 1988, το μοναδικό που έχει καταλήξει έως σήμερα σε ομάδα εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Η προσωπική του σφραγίδα μπήκε την Πρωτομαγιά του 1988. Η Λάρισα υποδεχόταν τον Ηρακλή στο κατάμεστο Αλκαζάρ και χρειαζόταν τη νίκη για να βρεθεί αγκαλιά με τον τίτλο. Στο 87ο λεπτό, έπειτα από σέντρα του Γιάννη Αλεξούλη, ο Μητσιμπόνας έπιασε ένα ασύλληπτο εναέριο σουτ και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα.

Το 1-0 έμεινε μέχρι το τέλος. Ο Κάμπος παραδόθηκε στη μέθη της μεγαλύτερης στιγμής της ποδοσφαιρικής του ιστορίας. Εκείνο το γκολ δεν ήταν απλώς ένα γκολ τίτλου. Ήταν η εικόνα μιας ολόκληρης ομάδας που αμφισβήτησε την παραδοσιακή τάξη του ελληνικού ποδοσφαίρου και νίκησε.

ΠΑΟΚ, Ολυμπιακός και η επιστροφή στο σπίτι

Το 1989 ο Μητσιμπόνας μετακινήθηκε στον ΠΑΟΚ. Παρέμεινε στην Τούμπα για τρεις σεζόν και έγινε γρήγορα βασικό στέλεχος και ηγετική μορφή του «Δικεφάλου». Το 1992 αγωνίστηκε στους διπλούς τελικούς του Κυπέλλου απέναντι στον Ολυμπιακό.

Το ίδιο καλοκαίρι κατέβηκε στον Πειραιά. Στην πρώτη του σεζόν με τους «ερυθρόλευκους» πραγματοποίησε 36 συμμετοχές και πέτυχε επτά γκολ, αριθμός εντυπωσιακός για κεντρικό αμυντικό. Η συνεργασία του με τον Ολυμπιακό ολοκληρώθηκε το 1994 και ο ίδιος πήρε τον δρόμο της επιστροφής.

Η ΑΕΛ μπορεί να είχε χάσει την ισχύ της δεκαετίας του ’80, αλλά για τον Μητσιμπόνα παρέμενε το σπίτι του. Επέστρεψε με πολύ μικρότερες αποδοχές, επιθυμώντας να βοηθήσει την ομάδα να σηκωθεί ξανά. Αγωνίστηκε για δύο χρόνια και το 1996 μετακινήθηκε στον Τύρναβο, στη Γ’ Εθνική.

Στην πρώτη του χρονιά εκεί κατέγραψε 29 συμμετοχές και οκτώ γκολ. Παράλληλα είχε αρχίσει να ασχολείται με τις ακαδημίες του Δήμου Λάρισας και προετοιμαζόταν για την επόμενη ημέρα της ζωής του, πιθανότατα από τη θέση του προπονητή.

Οι αριθμοί της καριέρας του

Οι συνηθέστερες στατιστικές καταγραφές αποδίδουν στον Μητσιμπόνα τους ακόλουθους αριθμούς σε αγώνες πρωταθλήματος:

• ΑΕΛ, 1981–1989: 210 συμμετοχές, 24 γκολ
• ΠΑΟΚ, 1989–1992: 95 συμμετοχές, 3 γκολ
• Ολυμπιακός, 1992–1994: 51 συμμετοχές, 9 γκολ
• ΑΕΛ, 1994–1996: 56 συμμετοχές, 7 γκολ
• Τύρναβος, 1996–1997: 29 συμμετοχές, 8 γκολ
• Σύνολο: 441 συμμετοχές, 51 γκολ

Στην κορυφαία κατηγορία ξεπέρασε τις 400 εμφανίσεις, ενώ ήταν παρών και στα 18 πρώτα ευρωπαϊκά παιχνίδια της ΑΕΛ, επίδοση που μοιράστηκε μόνο με τους Βαλαώρα, Βουτυρίτσα και Γκαλίτσιο.

Για τις διεθνείς συμμετοχές του υπάρχει απόκλιση στις παλαιότερες καταγραφές: ορισμένες αναφέρουν 26, ενώ νεότερα στατιστικά αρχεία καταγράφουν 27 εμφανίσεις και ένα γκολ. Η τελευταία συμμετοχή του ήταν απέναντι στην Κύπρο, τον Σεπτέμβριο του 1992.

«Ήταν γεννημένος αρχηγός»

Οι αριθμοί, όμως, δεν εξηγούν γιατί ο Μητσιμπόνας έμεινε τόσο βαθιά χαραγμένος στη μνήμη συμπαικτών και αντιπάλων.

Ο Γιάννης Αλεξούλης, συμπαίκτης του επί έντεκα χρόνια στην ΑΕΛ και στον ΠΑΟΚ, τον περιέγραψε ως άνθρωπο που είχε μέσα του το μέταλλο του νικητή: «Ο Γιώργος ήταν ξεχωριστός γιατί ήταν νικητής». Πίσω από τη σκληρή φυσιογνωμία του γηπέδου, θυμόταν έναν εξαιρετικά ευαίσθητο άνθρωπο, με μεγάλη αδυναμία στην οικογένεια και στους φίλους του.

Ο Αλεξούλης συμπύκνωσε τη σημασία του σε μία φράση: «Τον Γιώργο πάντα τον ήθελες συμπαίκτη». Δεν συμβιβαζόταν με την ήττα, ακόμη και στις καθημερινές πλάκες των αποδυτηρίων. Ήθελε να είναι πρώτος παντού και πίστευε ότι μπορούσε να κερδίσει ακόμη και κάτι που μόλις είχε μάθει.

Ο Βασίλης Καραπιάλης, ένας από τους στενότερους φίλους του, τον χαρακτήρισε «φίλο και αδελφό». Χρόνια αργότερα δήλωσε πως, αν η απόφαση περνούσε από το δικό του χέρι, το AEL FC Arena θα έφερε το όνομα «Γιώργος Μητσιμπόνας».

Ο τρόμος των αντίπαλων επιθετικών

Για τους αντιπάλους ήταν άλλο πράγμα. Δυνατός, αλύγιστος και απόλυτα κυριαρχικός, χρησιμοποιούσε κάθε θεμιτό μέσο για να επιβληθεί ψυχολογικά.

Χαρακτηριστική έμεινε η ιστορία από μία αναμέτρηση της ΑΕΛ με τον ΟΦΗ. Ο Μητσιμπόνας χάραξε με τις τάπες του μια γραμμή στο χορτάρι και προειδοποίησε τον νεαρό τότε Νίκο Μαχλά: «Μικρέ, ως εδώ. Μην περάσεις αυτήν τη γραμμή, γιατί κάνει τζιζ». Ο μετέπειτα κορυφαίος σκόρερ της Eredivisie κατάλαβε από νωρίς τι σήμαινε να βρίσκεσαι απέναντι στον αρχηγό της Λάρισας.

Ο Μητσιμπόνας δεν ήταν ένας κομψός αμυντικός με τη σημερινή έννοια. Ήταν στόπερ της παλιάς σχολής. Έμπαινε πρώτος στη φωτιά, δεν κρυβόταν και αναλάμβανε την ευθύνη. Οι συμπαίκτες του αισθάνονταν ασφαλείς μαζί του και οι αντίπαλοι γνώριζαν ότι κάθε μέτρο στο γήπεδο έπρεπε να το κερδίσουν.

Η απώλεια που δεν ξεπέρασε ποτέ η Λάρισα

Η κηδεία του μετατράπηκε σε πάνδημο αποχαιρετισμό. Η Λάρισα αποχαιρέτησε όχι απλώς έναν ποδοσφαιριστή, αλλά ένα δικό της παιδί, έναν άνθρωπο που εξέφρασε το πείσμα, την υπερηφάνεια και την τραχύτητα του θεσσαλικού χαρακτήρα.

Πίσω του άφησε τη σύζυγό του Βάσω και τις δύο μικρές κόρες τους, Ειρήνη και Πωλίνα. Άφησε επίσης μια καριέρα γεμάτη εικόνες, αλλά και μια ζωή που σταμάτησε τη στιγμή που ετοιμαζόταν να περάσει από το γήπεδο στον πάγκο.

Ο Γιώργος Μητσιμπόνας δεν πρόλαβε να γεράσει. Δεν πρόλαβε να γίνει προπονητής, να δουλέψει με τις νέες γενιές και να μεταδώσει τη νοοτροπία της μεγάλης ΑΕΛ. Πρόλαβε, όμως, να γίνει σύμβολο.

Και κάθε 13η Σεπτεμβρίου, ο Κάμπος θυμάται εκείνο το εναέριο σουτ, τη φανέλα με το άλογο στο στήθος και έναν αρχηγό που δεν έκανε ποτέ πίσω.