Η ακαταμάχητη γοητεία μίας «άχρηστης» διοργάνωσης

 Το Nations League, λοιπόν μπορεί να μπήκε στις ζωές μας, το ’18 για να δώσει κάποιο επιπλέον ενδιαφέρον στα έως τότε ανούσια και βαρετά φιλικά εθνικών ομάδων. Και για να προσφέρει ένα επιπλέον κίνητρο καλύτερου ranking, άρα μία ευνοϊκότερης κλήρωσης στα προκριματικά του Euro. Και τίποτε άλλο. Που σημαίνει ότι…

 Που σημαίνει, πως είτε κατακτήσεις το συμβολικό τρόπαιο, είτε όχι, είτε παίξεις καλύτερα απ’ όλους, είτε χειρότερα δεν υπάρχει κάποια ιδιαίτερη διαφορά: το πολύ, πολύ να υποβιβαστείς στη League 2, άντε και στη League 3. Και πάλι όμως, η εθνική σου ομάδα θα συμμετάσχει κανονικά στην προκριματική φάση, έστω κι αν γνωρίζοντας ότι μπορεί να κληρωθεί με κάποιο «μεγαθήριο» της League 1. Δηλαδή της αποκαλούμενης «ελίτ» της ευρωπαϊκής μπάλας που συμπεριλαμβάνει φέτος και την Ελλάδα.

 Επική ήταν η εμφάνισή της στο άδειο (λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος των ντόπιων φιλάθλων και εμπιστοσύνης στην ίδια τους την ομάδα), «Μαρακάνα» του Βελιγραδίου. Αριστοτεχνικός ήταν ο τρόπος με τον οποίο ο (Σέρβος) ομοσπονδιακός μας τεχνικός τύλιξε σε μία κόλλα χαρτί τους συμπατριώτες του διαχειριζόμενος, μ’ εξυπνάδα και σοφία το απύθμενο ταλέντο, την όρεξη, τη φρεσκάδα, την αντοχή και την ταχύτητα των παικτών του.

 Για τη «γαλανόλευκη» ήταν η αρχή ενός νέου κύκλου αν και ακόμη δεν μπορούμε να χωνέψουμε το πώς, η συγκεκριμένη ομάδα, ίσως η πλέον ταλαντούχα των τελευταίων τουλάχιστον 20 χρόνων δεν είχε καταφέρει να βρεθεί ανάμεσα στις 32 του αμερικανικού Μουντιάλ.

 Όπως επίσης δεν μπορούμε να κατανοήσουμε το γιατί, οπαδοί του Παναθηναϊκού ακόμη βρίζουν τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς τη στιγμή που, όταν παύτηκε από τα καθήκοντά του για κάνει χώρο στον υποτίθεται πλέον έμπειρο Τερίμ είχε αφήσει τους «πράσινους» στην κορυφή. Αυτή όμως, είναι μία άλλη ιστορία.

 Το βέβαιο είναι πως από την Ελλάδα, τόσο ωραίο, γρήγορο κι επιθετικό ποδόσφαιρο δεν είχαμε ξαναδεί. Και ότι ο «Σέρβος» χωρίς να ζηλέψει απολύτως από τους υπόλοιπους θα παίξει ισάξια τα χαρτιά του, τόσο με τη Γερμανία του Κλοπ, όσο με την Ολλανδία του Τσάβι που στην παρθενική τους συνάντηση ως πρωτοεμφανιζόμενοι ομοσπονδιακοί τεχνικοί έφεραν ένα αξιοπρεπές 1-1.

 Εξάλλου, το Nations League επινοήθηκε κυρίως για οικονομικούς λόγους, για να ξαναγεμίσουν δηλαδή τα γήπεδα και να δοθεί ένα μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα ανούσια και βαρετά φιλικά του κάποτε. Στην περίπτωση της Ελλάδας, βέβαια μπορεί να σημαίνει πολλά περισσότερα. Και η εμφάνιση στο Βελιγράδι, όχι μόνο το επιβεβαίωσε, αλλά της έδωσε παράλληλα δύο ακόμη θέσεις στο ranking της Fifa ανεβάζοντάς την από την 46η, στην 44η του πλανήτη.

 Στις πρώτες πέντε παραμένουν οι Ισπανία, Αργεντινή, Γαλλία, Αγγλία και Μαρόκο, μπροστά από τη Βραζιλία. Ενώ ευκαιρία να επιστρέψουν σταδιακά στην κορυφή περιμένουν τόσο η Γερμανία, αυτή τη στιγμή 12η, όσο η Ιταλία (15η). Τελικά είναι μία «άχρηστη» ή χρήσιμη διοργάνωση (;)…