Για να μαζευτούμε λιγάκι...

Γράφει ο Νίκος Μπουρλάκης...

Για την εθνική ομάδα μιλάμε και η εικόνα που έχουμε το τελευταίο διάστημα στα μάτια μας δεν είναι και η καλύτερη. Εκτός αν θεωρείτε σωστή εικόνα το να μπαινοβγαίνουν όποτε θέλουν ορισμένοι.

Η εθνική ομάδα είναι πάνω απ' όλα δικαίωμα, κατάκτηση, τιμή κι ασφαλώς- αλλά επίτηδες το βάζω τελευταίο- υποχρέωση για τους παίκτες και τους προπονητές όπως και τους παράγοντες. Αν μπορούν να το αντιληφθούν έχει καλώς, αν όχι τότε να μας το πουν τουλάχιστον κι όχι να χρησιμοποιείται η εθνική ομάδα ως «καταφύγιο» στη μικροπολιτική και στη φιλοδοξία του οποιουδήποτε, είτε παίκτη είτε προπονητή είτε παράγοντα.

Παράλληλα, η συμπεριφορά ορισμένων μοιραία παρασύρει τον κόσμο σε «τσουβάλιασμα» κι αρχίζουν οι χαρακτηρισμοί για «κακομαθημένους-καβαλημένους-νεόπλουτους». Κάποιοι πιθανότατα να είναι έτσι, δεν το αποφεύγεις και δεν μπορείς να κοντρολάρεις τις αντοχές κανενός. Ορισμένοι όμως δεν είναι... Κι αυτό μπορούμε να το διαπιστώσουμε, το έχει δείξει η ιστορία.

Επαναλαμβάνω, μιλάμε για την εθνική ομάδα. Δεν μπορεί να ανοίγει ή να κλείνει την πόρτα ο καθένας, όποτε θέλει κι όποτε του... καπνίσει. Να μαζευτούμε λιγάκι, παιδιά, και να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει αυτή η έννοια!

Δεν γίνεται να χρησιμοποιείται η Εθνική όποτε θέλει κάποιος να βρει καλό συμβόλαιο και να απορρίπτεται όταν είναι εξασφαλισμένο το συμβόλαιο. Δεν γίνεται να μπαίνει στη μέση η Εθνική όποτε υπάρχει θέμα... διαιτησίας -για παράδειγμα, επειδή το είδαμε κι αυτό- στο πρωτάθλημα. Δεν γίνεται να υπάρχει μονίμως το θέμα της κούρασης όταν η «πρώτη» της Εθνικής γίνεται 40 μέρες μετά το τέλος του πρωταθλήματος (κι άλλοι παίκτες έχουν ολοκληρώσει νωρίτερα).

Δυστυχώς όμως αυτό που παρατηρώ είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος για να εμπνεύσει πλέον. Κι αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα. Δεν πρόκειται να μετακινηθώ ούτε... χιλιοστό απ' αυτήν τη θέση ό,τι κι αν μου πείτε, όσα επιχειρήματα κι αν μου φέρετε. Ανέκαθεν ήμουν εναντίον της ανασφάλειας, της δημιουργίας χιλίων άλλοθι κι ανάλογων τέτοιων καταστάσεων.

Πηγή: Goal