Προσπαθώ να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που ευχαριστήθηκα φιλικούς αγώνες της Εθνικής ομάδας (ή οποιουδήποτε άλλου...) και κολλάω στη χρονολογία 2005.

Ηταν η χρονιά που πρωτοεμφανίστηκε το στίγμα της ομάδας που έμελλε να κατακτήσει την Ευρώπη και παρ'ολίγον τον κόσμο ολόκληρο. Η απόδοση της Εθνικής στο τουρνουά Ακρόπολις εκείνου του καλοκαιριού δεν ήταν ιδιαίτερα καλή, αλλά το dna της άφηνε περιθώρια για ποταμούς αισιοδοξίας.

Η ομάδα έστηνε ναρκοπέδιο στο μισό γήπεδο, άπλωνε χέρια που έμοιαζαν με πλοκάμια, δημιουργούσε στον αντίπαλο ασφυξία. Επιθετικά δεν ήταν το ίδιο κουρδισμένη, αλλά είχε προσωπικότητες ικανές να την τραβήξουν ανά πάσα στιγμή από τη λάμψη.

Η περιφερειακή γραμμή με το πρωτοκλασάτο κουαρτέτο (αλλά και τον πολύτιμο Χατζηβρέττα) έφτανε σε ηλικία ωριμότητας, ενώ υπήρχε και δύναμη πυρός μέσα στη ρακέτα, με αιχμή, τότε, το Λάζαρο Παπαδόπουλο. Ο Μιχάλης Κακιούζης έμοιαζε ιδανικός αρχηγός για τη νέα εποχή, ενώ ο Παναγιώτης Γιαννάκης ήταν, προφανώς, κομμένος και ραμμένος για το ρόλο του προπονητή αυτής της ομάδας.

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στο gazzetta.gr

LIFE Ελλάδα Μπάσκετ SPORTS