Η χώρα των χαμηλών υψομέτρων αποτελεί σήμερα το πιο ενδιαφέρον κοινωνικό και οικονομικό εργαστήρι της Ευρώπης, εφαρμόζοντας «σιωπηλά» ένα μοντέλο που πολλοί θεωρούσαν ουτοπικό. Με τον χαμηλότερο μέσο όρο ωρών εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση —μόλις 32,1 ώρες την εβδομάδα, έναντι των 36 που είναι ο μέσος όρος του μπλοκ— η Ολλανδία αποδεικνύει ότι η οικονομική ευημερία δεν είναι απαραίτητα δέσμια του παραδοσιακού πενθημέρου. Ωστόσο, πίσω από τους εντυπωσιακούς αριθμούς και την υψηλή ποιότητα ζωής, οι οικονομολόγοι αρχίζουν να διακρίνουν τα σημάδια μιας επικίνδυνης παγίδας που απειλεί το μέλλον της χώρας.

Η γέννηση του μοντέλου: Από την ανάγκη στην κουλτούρα

Η μετάβαση της Ολλανδίας σε αυτό το ιδιότυπο καθεστώς εργασίας δεν υπήρξε το αποτέλεσμα μιας ξαφνικής πολιτικής απόφασης, αλλά το προϊόν μιας μακράς κοινωνικής μεταβολής που οι ρίζες της εντοπίζονται στη δεκαετία του 1980. Η μαζική είσοδος των γυναικών στην αγορά εργασίας δημιούργησε την ανάγκη για ευελιξία, οδηγώντας στην καθιέρωση του μοντέλου του «ενάμιση εισοδηματία». Σε αυτό το πλαίσιο, η μερική απασχόληση μετατράπηκε από ανάγκη σε κανόνα, επιτρέποντας τη διατήρηση της οικογενειακής ισορροπίας χωρίς την πλήρη απόσυρση από την παραγωγική διαδικασία.

Διαβάστε τη συνέχεια στο athensmagazine.gr

LIFE