Η Ελλάδα απέδειξε πως υπέρεχει της Τουρκίας (ΒΙΝΤΕΟ)

Με μια παρέμβαση που κινήθηκε ταυτόχρονα στο γεωπολιτικό, στο επιχειρησιακό και στο καθαρά εθνικό πεδίο, ο επισμηναγός ε.α. Στέφανος Καραβίδας, μιλώντας στην εκπομπή «Monitor» με τον διευθυντή σύνταξης του Geopolitico.gr, Χρήστο Κωνσταντινίδη, επιχείρησε να χαρτογραφήσει τη συνολική εικόνα του πολέμου στη Μέση Ανατολή. Από την αρχή, μάλιστα, ξεκαθάρισε ότι μια σοβαρή αποτίμηση της κρίσης δεν μπορεί να γίνεται ούτε με ιδεοληψίες ούτε με συναισθηματικές φορτίσεις, αλλά αποκλειστικά με γνώμονα το ελληνικό εθνικό συμφέρον.

Ο Στέφανος Καραβίδας ξεκίνησε από την κατάσταση που επικρατεί στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όπου ζει και εργάζεται, απορρίπτοντας ως παραμορφωμένη και υπερβολική την εικόνα πανικού που, όπως υποστήριξε, μεταφέρθηκε στην Ελλάδα μέσα από πρόχειρες και επιφανειακές τηλεοπτικές περιγραφές. Εξήγησε ότι, παρότι η κατάσταση είναι ασφαλώς σοβαρή λόγω του εμπόλεμου περιβάλλοντος, δεν αντιστοιχεί σε σκηνικό αποσύνθεσης, γενικευμένου χάους ή κατάρρευσης των κρατικών μηχανισμών. Αντίθετα, στα Εμιράτα, όπως είπε, καταγράφεται οργανωμένη διαχείριση, θεσμική επάρκεια και αποτελεσματικός έλεγχος της κατάστασης, κάτι που, κατά τον ίδιο, αναγνωρίζεται από όσους ζουν μόνιμα και σοβαρά στην περιοχή.

Στο ίδιο πλαίσιο, άσκησε σφοδρή κριτική σε αυτό που χαρακτήρισε «φθηνή δημοσιογραφία», κάνοντας λόγο για υπερβολές, στρεβλές αποτυπώσεις και μια συστηματική τάση δραματοποίησης για λόγους εντυπωσιασμού. Όπως ανέφερε, η εικόνα που έφτασε στην Ελλάδα δεν αντανακλούσε την πραγματική καθημερινότητα, αλλά ένα μείγμα πρόχειρης ανταπόκρισης, επιφανειακής εντύπωσης και, σε ορισμένες περιπτώσεις, συνειδητής υπερβολής. Μάλιστα, σημείωσε ότι μεγάλο μέρος του πανικού που προβλήθηκε σχετιζόταν όχι τόσο με την αντικειμενική πραγματικότητα στα Εμιράτα, όσο με τη συμπεριφορά ορισμένων Ελλήνων εγκλωβισμένων στην περιοχή, οι οποίοι επιχείρησαν να αξιοποιήσουν τη συγκυρία, μετατρέποντας μια δύσκολη κατάσταση σε πεδίο απαιτήσεων, γκρίνιας και διαστρεβλωμένης δημόσιας εικόνας.

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε ο Καραβίδας στη στρατηγική σημασία των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων για την Ελλάδα, υπενθυμίζοντας ότι πρόκειται για χώρα με την οποία η Αθήνα έχει υπογράψει αμυντική συμφωνία με ρήτρα συνδρομής. Παράλληλα, θύμισε τον ουσιαστικό ρόλο που διαδραμάτισαν τα Εμιράτα κατά την κρίση του 2020, τόσο με την παρουσία μαχητικών αεροσκαφών όσο και με κρίσιμη υλική υποστήριξη προς την Ελλάδα. Με βάση αυτά τα δεδομένα, υποστήριξε ότι είναι πολιτικά και στρατηγικά ανώριμο να αντιμετωπίζει κανείς τα Εμιράτα με χαιρεκακία ή με απλουστευτικές αναγνώσεις, μόνο και μόνο επειδή βρέθηκαν στο στόχαστρο του Ιράν. Κατά την εκτίμησή του, για τον Ελληνισμό το κρίσιμο είναι να αναγνωρίζει ποιοι δρώντες λειτουργούν ανασχετικά απέναντι στην Τουρκία και στο ριζοσπαστικό Ισλάμ και να τους αξιολογεί αναλόγως.

Από εκεί και πέρα, η συζήτηση πέρασε στο καθαρά στρατιωτικό επίπεδο. Ο επισμηναγός ε.α. εκτίμησε ότι τόσο το Ιράν όσο και τα κράτη του Κόλπου είχαν προετοιμαστεί για μια τέτοιας μορφής κλιμάκωση, αλλά με εντελώς διαφορετική φιλοσοφία. Όπως εξήγησε, η Τεχεράνη δεν είχε επενδύσει στην αεροπορική ισχύ ή στην κλασική αντιαεροπορική άμυνα ως κύριο παράγοντα επιβίωσης, ακριβώς επειδή γνώριζε ότι απέναντι σε ΗΠΑ και Ισραήλ θα βρισκόταν αργά ή γρήγορα υπό συντριπτική αεροπορική πίεση. Στον αντίποδα, οι χώρες του Κόλπου, και ιδίως τα Εμιράτα, είχαν οργανώσει την άμυνά τους ακριβώς πάνω στην ανάγκη απορρόφησης και αναχαίτισης μαζικών πληγμάτων από βαλλιστικούς πυραύλους, drones και περιφερόμενα πυρομαχικά.

Σε αυτό το σημείο, ο Καραβίδας υποστήριξε ότι η αεράμυνα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων έχει αποδειχθεί ιδιαίτερα αποτελεσματική, κάνοντας λόγο για ποσοστά επιτυχίας που φτάνουν περίπου το 94%, παρά τον τεράστιο όγκο επιθέσεων που έχει δεχθεί η χώρα. Εξήγησε ακόμη ότι οι περισσότερες απώλειες προκλήθηκαν από θραύσματα μετά τις αναχαιτίσεις και όχι από άμεσα επιτυχημένα πλήγματα, στοιχείο που, σύμφωνα με την ανάγνωσή του, αποδεικνύει ότι ο αμυντικός μηχανισμός παραμένει λειτουργικός.

Ωστόσο, η πιο βαθιά διάσταση της παρέμβασής του αφορούσε τη φύση του ίδιου του πολέμου. Κατά τον Καραβίδα, το μέτωπο Ισραήλ-Ιράν δεν κινείται πλέον αποκλειστικά στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων, αλλά εισέρχεται σε μια σφαίρα μεταφυσικής και εσχατολογικής φόρτισης. Όπως υποστήριξε, και οι δύο αντίπαλοι λειτουργούν μέσα από αφηγήματα υπαρξιακού χαρακτήρα: το Ισραήλ μέσα από την αντίληψη του «Μεγάλου Ισραήλ» και το Ιράν μέσα από τη δική του θεολογικο-πολιτική θεώρηση περί μαρτυρίου, Ιμάμη και ιστορικής αποστολής. Αυτό, όπως εξήγησε, δυσκολεύει εξαιρετικά κάθε ορθολογική αποκλιμάκωση, διότι όταν οι εμπλεκόμενοι παύουν να λειτουργούν με αμιγώς ρεαλιστικούς όρους, ο πόλεμος αποκτά άλλη ένταση, άλλο βάθος και μεγαλύτερη διάρκεια.

Στο ίδιο πλαίσιο, προειδοποίησε ότι η σύγκρουση δύσκολα θα κλείσει μέσα από μια συμβιβαστική φόρμουλα ή μια τακτική παύση. Αντίθετα, εκτίμησε ότι είναι πιθανότερο να συνεχιστεί και να μεταβεί σε ακόμη πιο σκληρή φάση, με νέα πλήγματα στις στρατηγικές και στρατιωτικές υποδομές του Ιράν, ώστε να παραχθεί τελικά κάποιο πολιτικό αποτέλεσμα. Όπως σημείωσε, οι μέχρι τώρα απόπειρες αποκεφαλισμού, εκφοβισμού και εξαναγκασμού δεν έχουν αποδώσει αποφασιστικά, ακριβώς επειδή δεν έχει μελετηθεί σε βάθος ούτε η ψυχολογία του ιρανικού πληθυσμού ούτε η ανθεκτικότητα της κρατικής και παρακρατικής δομής της Ισλαμικής Δημοκρατίας.

Μάλιστα, ο Καραβίδας επικαλέστηκε θεωρίες αεροπορικής ισχύος και στρατηγικού εξαναγκασμού, τονίζοντας ότι οι βομβαρδισμοί δεν οδηγούν αυτόματα σε πολιτική κατάρρευση, όταν ο πληθυσμός ή το καθεστώς που δέχεται την πίεση δεν αντιδρά όπως προβλέπει ο επιτιθέμενος. Για να στηρίξει αυτή τη θέση, παρέπεμψε στα ιστορικά παραδείγματα της ναζιστικής Γερμανίας, της Κορέας και του Βιετνάμ, επισημαίνοντας ότι ακόμη και η απόλυτη αεροπορική υπεροχή δεν αρκεί από μόνη της, αν ο αντίπαλος παραμένει συνεκτικός ή αν ο σχεδιασμός δεν βασίζεται σε σωστή κατανόηση του στόχου.

Ιδιαίτερο βάρος έδωσε και στη θέση της Ελλάδας μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Ο Στέφανος Καραβίδας υποστήριξε ότι η Αθήνα, με τη συμμετοχή της στην προστασία της Κύπρου, με την έγκαιρη παρουσία δυνάμεων και με τη συνολική εικόνα επιχειρησιακής ετοιμότητας που εξέπεμψε, απέδειξε ότι μπορεί να λειτουργήσει ως αξιόπιστος πάροχος ασφάλειας. Κατά την άποψή του, πρόκειται για στρατηγικό κεφάλαιο που δεν πρέπει να χαθεί. Για αυτό και επέμεινε ότι οι ελληνικές δυνάμεις που βρέθηκαν στην Κύπρο δεν θα πρέπει να ιδωθούν ως πρόσκαιρη αντίδραση, αλλά ως ευκαιρία γεωπολιτικής αξιοποίησης και σταθερότερης εδραίωσης της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μεγαλόνησο.

Σε αυτήν ακριβώς τη λογική ενέταξε και την πρότασή του για μεταφορά των συστημάτων Patriot από τη Σαουδική Αραβία στην Κύπρο, όταν ολοκληρωθεί η αποστολή τους, καθώς και τη διαχρονική θέση του περί συγκρότησης αεροπορικής δομής υπεράσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας, με έδρα το Καστέλι και σαφή αποστολή την κάλυψη της Μεγαλονήσου. Όπως διευκρίνισε, η συλλογιστική του δεν είναι απλώς τακτική ή επιχειρησιακή, αλλά βαθιά πολιτική και στρατηγική: όποιος ελέγχει την αεράμυνα και την αεροπορική παρουσία στην Κύπρο, ελέγχει έναν κρίσιμο χώρο τριών ηπείρων.

Σημαντική ήταν και η αναφορά του στην ανάγκη να μην αφεθεί ξανά η Κύπρος στη λογική της εγκατάλειψης ή του φόβου ότι «οι Καλαμαράδες θα φύγουν». Όπως είπε, ο Ελληνισμός έχει όχι μόνο ηθική και ιστορική, αλλά και στρατηγική υποχρέωση να στέκεται μόνιμα δίπλα στη Μεγαλόνησο. Συνέδεσε, μάλιστα, αυτή τη θέση και με την κριτική του απέναντι στο μοντέλο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, τονίζοντας ότι η ελληνική παρουσία στην Κύπρο πρέπει να θεωρηθεί στοιχείο μιας συνολικής εθνικής στρατηγικής και όχι αποσπασματική απάντηση σε μια κρίση.

Κλείνοντας, ο επισμηναγός ε.α. επανέλαβε τη βασική του θέση: σε μια τόσο σύνθετη, ασταθή και επικίνδυνη συγκυρία, η Ελλάδα δεν μπορεί να σκέφτεται ούτε με τυφλά φιλοϊρανικά ούτε με τυφλά φιλοϊσραηλινά αντανακλαστικά. Οφείλει να σκέφτεται μόνο ελληνικά. Να αξιολογεί τους κινδύνους, να εντοπίζει τις ευκαιρίες και να επιδιώκει πάντοτε ανταλλάγματα και στρατηγικό όφελος από κάθε της εμπλοκή, πρωτοβουλία ή επιλογή.

Δείτε την εκπομπή: