Με άρθρο του στο Middle East Forum, ο διευθυντής σύνταξης του Geopolitico.gr και μέλος της συντακτικής ομάδας του Sportdog, Χρήστος Κωνσταντινίδης, θέτει το ζήτημα της διεθνούς αναγνώρισης της Γενοκτονίας των Ποντίων όχι μόνο ως θέμα ιστορικής μνήμης, αλλά και ως κρίσιμο ζήτημα ασφάλειας, δημοκρατίας και γεωπολιτικής σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Αφορμή αποτέλεσε το μήνυμα του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στις 19 Μαΐου 2026, με το οποίο αναφέρθηκε στη σφαγή 353.000 Ελλήνων του Πόντου ως «ένα από τα πιο τραγικά κεφάλαια της σύγχρονης ιστορίας». Η τουρκική αντίδραση, σύμφωνα με το άρθρο, επιβεβαιώνει ότι η Άγκυρα εξακολουθεί να αρνείται το έγκλημα και να επιχειρεί ανακατασκευή του παρελθόντος, προκειμένου να αλλοιώσει την ιστορική ταυτότητα της περιοχής της Μαύρης Θάλασσας.

Ο αρθρογράφος υπογραμμίζει ότι η ελληνική σιωπή υπήρξε διαχρονική αδυναμία. Για δεκαετίες, η λογική του «να μην προκληθεί η Τουρκία» σκέπασε την ιστορική αλήθεια, κυρίως μέσα στο πλαίσιο του Ψυχρού Πολέμου και της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Υπενθυμίζει μάλιστα ότι ο ιστορικός Πολυχρόνης Ενεπεκίδης είχε αναφέρει πως το 1958 Έλληνες πολιτικοί εμπόδισαν την έρευνά του, φοβούμενοι επιδείνωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.

Κεντρικό σημείο του άρθρου αποτελεί η 19η Μαΐου. Για τον Ελληνισμό είναι ημέρα πένθους και μνήμης, καθώς συνδέεται με την απόβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα το 1919 και την πιο αιματηρή φάση της Γενοκτονίας. Για την Τουρκία, όμως, η ίδια ημερομηνία αποτελεί εθνική εορτή. Αυτή η αντίφαση, σύμφωνα με τον Χρήστο Κωνσταντινίδη, δείχνει το βάθος του προβλήματος και καθιστά προβληματικό τον δημόσιο εγκωμιασμό του Κεμάλ από δυτικούς αξιωματούχους την ημέρα μνήμης των θυμάτων.

Το άρθρο συνδέει την άρνηση της Γενοκτονίας με τη συνέχεια της τουρκικής κρατικής συμπεριφοράς. Από το πογκρόμ κατά των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955 και τις απελάσεις του 1964, μέχρι την Ίμβρο, την Τένεδο, την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και τη σημερινή κατοχή, ο αρθρογράφος βλέπει μια ενιαία γραμμή πολιτικής: δημογραφική αλλοίωση, καταστολή μειονοτήτων, εποικισμός και αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσει και τη σημερινή τουρκική πολιτική στο Αιγαίο, στη Θράκη, στην Κύπρο, στη Συρία, στο Ιράκ, στη Λιβύη και στον Νότιο Καύκασο. Ο Χρήστος Κωνσταντινίδης υποστηρίζει ότι η Τουρκία αξιοποιεί τη γεωπολιτική ρευστότητα για να εμφανιστεί ως αυτόνομη περιφερειακή δύναμη, καλλιεργώντας νεοοθωμανικές φιλοδοξίες και παίζοντας ανάμεσα σε Μόσχα και Ουάσιγκτον.

Το βασικό συμπέρασμα του άρθρου είναι καθαρό: η ειρήνη δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω σε παραποιημένη ιστορία. Η αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ποντίων δεν παρουσιάζεται ως πράξη εκδίκησης, αλλά ως πράξη ιστορικής αποκατάστασης και προϋπόθεση για έναν διαφορετικό, δημοκρατικό μετασχηματισμό της Τουρκίας.

Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρώπη οφείλουν να σταματήσουν να θυσιάζουν τη μνήμη των θυμάτων στον βωμό προσωρινών διπλωματικών υπολογισμών. Η επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας από τις ΗΠΑ θα δικαίωνε τα θύματα και τους απογόνους τους, θα στήριζε την ποντιακή διασπορά και τους Ελληνοαμερικανούς ποντιακής καταγωγής, ενώ θα εξυπηρετούσε και τα γεωπολιτικά συμφέροντα της Ουάσιγκτον στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πάνω απ’ όλα, όπως τονίζεται στο άρθρο, μια τέτοια κίνηση θα έστελνε σαφές μήνυμα στην Άγκυρα: η ασφάλεια του μέλλοντος μπορεί να οικοδομηθεί μόνο πάνω στην αλήθεια και όχι πάνω στον ιστορικό αναθεωρητισμό.

Χρήστος Κωνσταντινίδης Γενοκτονία των Ποντίων Τουρκία ΗΠΑ LIFE