Με φόντο την εμπειρία της Ουκρανίας και την εκρηκτική άνοδο των FPV drones στο σύγχρονο πεδίο μάχης, ο Μάριος Πούλλαδος (ΣΗΜΕΡΙΝΗ, 5/1/2026) θέτει ένα θέμα που μέχρι πρόσφατα ακουγόταν «αιρετικό»: οι gamers αναδεικνύονται σε υποψήφιους «στρατιώτες του μέλλοντος» και σε κρίσιμο ανθρώπινο κεφάλαιο για τον νέο τρόπο διεξαγωγής πολέμου.

Η βασική ιδέα είναι απλή και ωμή: όταν τα FPV UAVs μπορούν να πλήξουν άρματα, οχυρές θέσεις και προσωπικό με χαμηλό κόστος, αυτό που μετρά δεν είναι μόνο η πλατφόρμα, αλλά ο χειριστής. Η ταχύτητα αντίδρασης, ο συντονισμός χεριού-ματιού, η αντίληψη χώρου και η λήψη αποφάσεων υπό πίεση – δεξιότητες που «χτίζονται» για χρόνια σε κονσόλες και PC – μετατρέπονται σε στρατιωτικό πλεονέκτημα. Στην Ουκρανία, που επιχειρεί να αντισταθμίσει την αριθμητική/συμβατική υπεροχή της Ρωσίας, αυτή η «ψηφιακή γενιά» λειτουργεί ως πολλαπλασιαστής ισχύος.

Τι δείχνει η επιστήμη για τους χειριστές UAV

Ο αρθρογράφος επικαλείται ακαδημαϊκές έρευνες που ενισχύουν το επιχείρημα ότι το gaming δεν είναι απλώς «αντανακλαστικά», αλλά πακέτο δεξιοτήτων χρήσιμων σε αποστολές UAV. Μελέτη του Πανεπιστημίου του Λίβερπουλ (Cogent Psychology) συνέκρινε τέσσερις ομάδες (gamers με flight simulators, γενικούς πιλότους, επαγγελματίες πιλότους και control group) και κατέγραψε ότι οι gamers εμφανίζουν αξιόλογες επιδόσεις, ιδίως σε δείκτες σχετικούς με διαχείριση πίεσης/άγχους και χειρισμό αισθητήρων, ειδικά όταν τα συστήματα «μιμούνται» χειριστήρια τύπου PlayStation.

Παρόμοια συμπεράσματα αναφέρονται και από δημοσίευση στο Ergonomics: gaming εμπειρία συνδέεται με χαμηλότερο αντιληπτό φόρτο εργασίας και καλύτερη απόδοση σε προσομοιώσεις, ενώ οι διαφορές φύλου περιορίζονται δραστικά όταν συνυπολογίζεται η ενασχόληση με βιντεοπαιχνίδια. Το συμπέρασμα: η κουλτούρα των games εκπαιδεύει οπτικοχωρική αντίληψη, εστίαση προσοχής και ψυχοκινητική αντοχή – ακριβώς ό,τι ζητά ο «πόλεμος πίσω από οθόνες».

Από τα joysticks στο μέτωπο: το ουκρανικό παράδειγμα

Στην Ουκρανία η θεωρία έχει ήδη γίνει πράξη. Σχολές εκπαίδευσης όπως το Dronarium και το Karlsson φέρονται να παρατηρούν ότι οι καλύτεροι χειριστές προέρχονται κυρίως από ηλικίες 18–27, με έντονο gaming υπόβαθρο. Επικεφαλής εκπαίδευσης αποδίδουν το πλεονέκτημα στο ότι οι νέοι gamers έχουν ήδη ανεπτυγμένο «σύστημα» λεπτών κινήσεων στα χέρια και εξοικείωση με joystick, άρα μαθαίνουν γρηγορότερα.

Το κείμενο αναδεικνύει και την παιχνιδοποίηση (gamification) του πολέμου: μέσω προγραμμάτων όπως το Army of Drones, οι χειριστές ανταμείβονται με «πόντους» ανάλογα με το αποτέλεσμα (π.χ. υψηλότερη αξία για στόχους όπως άρματα) και τους «εξαργυρώνουν» σε νέα drones. Έτσι δημιουργείται μηχανισμός κινήτρων που –σύμφωνα με περιγραφές– αύξησε θεαματικά την αποτελεσματικότητα σε ορισμένες μονάδες. Είναι ωμό, αλλά λειτουργεί: ο πόλεμος γίνεται βιομηχανία ρυθμού, ακρίβειας και ανταμοιβής.

Βρετανικός Στρατός, Call of Duty και στρατολόγηση ψηφιακών δεξιοτήτων

Στο ίδιο πνεύμα, γίνεται αναφορά στη βρετανική προσέγγιση: αναζήτηση προσωπικού με gaming και ψηφιακές δεξιότητες (gamers, coders) για ρόλους όπως drone pilots και cyber warriors. Η λογική είναι ότι τα σύγχρονα πεδία επιχειρήσεων απαιτούν ανθρώπους που «ζουν» την τεχνολογία – όχι μόνο την μαθαίνουν θεωρητικά. Παράλληλα, όμως, καταγράφεται η προειδοποίηση εκπαιδευτών/βετεράνων: οι gaming δεξιότητες είναι συμπλήρωμα, όχι υποκατάστατο της παραδοσιακής στρατιωτικής εκπαίδευσης.

Το ψυχολογικό τίμημα: «δεν υπάρχει restart»

Το άρθρο δεν αγιοποιεί το νέο μοντέλο. Επισημαίνει ότι η «ψηφιακή» μάχη έχει κόστος: η απόσταση από το φυσικό πεδίο μπορεί να δημιουργεί ψευδαίσθηση «παιχνιδιού», αλλά η πραγματικότητα γράφει PTSD, εξάντληση και ηθική φθορά. Μελέτες σε Armed Forces & Society και άλλες αναφορές καταγράφουν αυξημένο ψυχολογικό φορτίο στους χειριστές UAV. Ο πόλεμος από οθόνη είναι πόλεμος χωρίς αίμα στα χέρια – αλλά όχι χωρίς αίμα στο μυαλό.

Το «παράθυρο» για την Εθνική Φρουρά

Η καταληκτική αιχμή του Πούλλαδου είναι καθαρή: για μικρότερα κράτη όπως η Κύπρος – απέναντι σε έναν συμβατικά ισχυρότερο αντίπαλο όπως η Τουρκία, που έχει επενδύσει μαζικά σε UAV οικοσυστήματα – ανοίγεται στρατηγικό παράθυρο. Η πρόταση είναι συγκεκριμένη: πρόγραμμα «Εφεδρείας Χειριστών Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών» στην Εθνική Φρουρά, σε συνεργασία με πανεπιστήμια και μονάδες εκπαίδευσης, για ταχεία πιστοποίηση gamers ως operators. Μια ευέλικτη, χαμηλού κόστους εφεδρεία, ικανή για επιτήρηση, άμυνα, αποτροπή και υβριδικά μοντέλα τύπου OSINT–drone fusion.

Το μήνυμα του άρθρου είναι πολιτικό και στρατιωτικό μαζί: οι πόλεμοι αλλάζουν, τα όπλα φθηναίνουν, η τεχνολογία «κατεβαίνει» στον απλό άνθρωπο. Όποιος οργανώσει πρώτος το ανθρώπινο δυναμικό του – ακόμα κι αν αυτό φοράει ακουστικά και κρατά χειριστήριο – αποκτά πλεονέκτημα που δεν αγοράζεται εύκολα με συμβόλαια και εξοπλισμούς.

ΠΗΓΗ: Geopolitico.gr

Ουκρανία LIFE