Η... απόδραση των «7»!

Μια μάσκα οξυγόνου, εντριβές στη μέση κι ένα «άντε ρε παιδιά, βοηθήστε λίγο» είναι η πρώτη σκηνή που μου 'ρχεται να συμβαίνει στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού μετά τον δεύτερο τελικό. Με... ψυχή, με καρδιά που λέμε, οι «πράσινοι» ισοφάρισαν σε 1-1 τη σειρά, στάθηκαν όρθιοι και σαν την τανία «η απόδραση των 11» προσπαθούν να εμψυχώσουν ο ένας τον άλλον για το τρίτο ημίχρονο της σειράς.

Μόνο που εδώ δεν πρόκειται για 11, ούτε για 12, αλλά για 7, μάξιμουμ 8, που προσπαθούν να τα βάλουν με 10-11, έχοντας ταυτόχρονα τον χρόνο να βαραίνει το κορμί τους...

Ανεξάρτητα με το τι θα γίνει στο φινάλε της σειράς, το δεδομένο είναι ότι ο Παναθηναϊκός κάνει υπέρβαση. Προσπαθεί να πάρει ένα πρωτάθλημα με τη φανέλα, την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα κάποιων παικτών που έχουν... βαρεθεί να σηκώνουν τους τίτλους και τώρα είναι εδώ για να υπερασπιστούν την υστεροφημία τους.

Ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα των «7» που από 'δω και πέρα θα μπαίνουν σαν καμικάζι στο παρκέ για να διεκδικήσουν το κάτι παραπάνω... κι όσο αντέξουν! Η σκηνή του 39ου λεπτού με τον Διαμαντίδη να βάζει κρίσιμο καλάθι μπροστά στον Χάινς και να ζητάει άρον - άρον αλλαγή, αναγκάζοντας τον Ομπράντοβιτς να τον αποσύρει στην τελευταία κρίσιμη επίθεση ή αντίστοιχη σκηνή με τον Μπατίστ να αποσύρεται και να ξαπλώνει στο έδαφος επί τρία λεπτά για να... ισιώσει η μέση του, αποδεικνύει ότι οι «παλιοί» κάνουν υπέρβαση προκειμένου ο Παναθηναϊκός να υπερασπιστεί τα κεκτημένα.

Πολλοί αναρωτιούνται για το πώς είναι δυνατόν ο Μπατίστ να μην ευστοχεί σε σουτ που κάποτε ήταν «βούτυρο στο ψωμί του», αλλά η απάντηση είναι απλή... Οταν το καλοκαίρι ο Αμερικανός ανανέωσε στον Παναθηναϊκό ήταν ξεκάθαρο πως θα μοιραζόταν τον χρόνο με τον Αλεξ Μάριτς και τον Ιάν Βουγιούκα. Στην πορεία της σεζόν ο Ομπράντοβιτς διαπίστωσε τη αδυναμία των δύο τελευταίων κι έτσι αναγκάστηκε να εμπιστεύτεί περισσότερο τον Μάικ, με το ρίσκο να «σκάσει», όπως συμβαίνει σήμερα.

Είναι άλλο πράγμα να υπολογίζεις έναν 35άρη για 12-15 λεπτά και άλλο να αναγκάζεσαι να τον χρησιμοποιείς για 25 και πλέον, όταν στο σύγχρονο μπάσκετ είναι ξεκάθαρο πως ο μέσος όρος του καλύτερου παίκτη δεν μπορεί να ξεπερνάει τα 22 λεπτά. Κάτι αντίστοιχο ισχύει και στην περίπτωση του Τσαρτσαρή, του Διαμαντίδη, του Γιασικεβίτσιους και πάει λέγοντας. Η παλιοσειρά λοιπόν είναι αυτή που καλείται να «βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά», να καλύψει την ανυπαρξία των νέων (Σμιθ, Λόγκαν, Σάτο) κι όσο αντέχουν τα πόδια της θα το κάνει...

Κι εδώ που τα λέμε μπορεί ο Ομπράντοβιτς να επανέλαβε για 1000ή φορά πως απαιτείται μεγαλύτερη βοήθεια από τους παίκτες του πάγκου, αλλά ποιος είναι αυτός που μπορεί να τη δώσει; Με εξαίρεση τον καταπληκτικό Καϊμακόγλου, τον ασταθή Βουγιούκα, οι υπόλοιποι παίκτες του πάγκου μοιάζουν να είναι «ξένο σώμα», οπότε ο «Ζοτς» είναι υποχρεωμένος να πάει μ' αυτούς που εμπιστεύεται κι όσο αντέχουν. Οσο κι αν δεν θέλει να το παραδεχτεί δημοσίως, ο Ομπράντοβιτς πάει με επτά παίκτες στη σειρά των τελικών και ξέρει ότι μ' αυτούς έζησε, μ' αυτούς θα πεθάνει! Εδώ βέβαια που έχει φτάσει το πράγμα, η υπέρβαση κρέμεται σε μια κλωστή, γιατί δεν θέλει πολύ ο Παναθηναϊκός με τον χαρακτήρα που διαθέτει να κάνει ένα μεγάλο παιχνίδι στο ΣΕΦ και να τα φέρει όλα τούμπα, μ' έναν από τους πέντε του πάγκου να έρχονται από το πουθενά και να δίνουν λύσεις που δεν τις φαντάζεται ούτε ο Ομπράντοβιτς.

Από την άλλη υπάρχει ένας Ολυμπιακός που δικαιούται να το πιστεύει όσο ποτέ. Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι παίκτες του τρέχουν σαν δαιμονισμένοι κι έχουν 1000+1 τρόπους για να βάλουν την μπάλα στο καλάθι, αλλά έχει διπλάσιες επιλογές από τον Παναθηναϊκό, τα καταφέρνει και χωρίς τον κακό Σπανούλη (2/22 τρίποντα απέναντι στον Παναθηναϊκό), ενώ η ανατροπή από το -16 μέσα στο ΟΑΚΑ δείχνει ότι η φετινή σεζόν δεν είναι σαν τις άλλες.

Στο πρώτο ημίχρονο του δύτερου τελικού «ξεγύμνωσε» τις αμυντικές αδυναμίες του Παναθηναϊκού, έδειξε ότι βρίσκεται ένα «κλικ» μπροστά σε ταχύτητα, ενώ για πρώτη φορά έχει προπονητή που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Το πρώτο 20λεπτο έμοιαζε με παρτίδα σκάκι των δύο προπονητών, με τον «Ζοτς» να ρισκάρει στην άμυνα και τον «Ντούντα» να απαντάει στην επίθεση. «Χαμήλωνε» το σχήμα ο Ολυμπιακός, το «ύψωνε» ο Παναθηναϊκός. Από τη μία ο Βουγιούκας για να εκμεταλλευτεί τα «μις ματς», από την άλλη ο Χάινς για να «χτυπάει» τα αργά πόδια του πρώτου και να φτάνει εύκολα στο καλάθι. Από τη μία ο Γκετσεβίτσιους για το μακρινό σουτ, από την άλλη πεντάδα με Περπέρογλου στο «2», Καϊμακόγλου στο «3» και Σμιθ στο «4» για τον Παναθηναϊκό που προσπαθούσε να μεταφέρει την μπάλα μέσα στο καλάθι.

Εχω την αίσθηση πως στο πρώτο ημίχρονο υπήρχε ο Ολυμπιακός απέναντι στον... Ομπράντοβιτς, ο οποίος σε κάθε φάση προσπαθούσε να εκμεταλλευτεί το οποιοδήποτε μις ματς για να περάσει την μπάλα μέσα στη ρακέτα. Κάθε επίθεση του Παναθηναϊκού είχε συγκεκριμένη στόχευση, ανεξάρτητα με το αν η μπάλα θα κατέληγε στο καλάθι ή όχι.

Οσον αφορά τη διαιτησία... τα ίδια παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Απλά, θα πρέπει να εξηγήσει κάποιος στους διαιτητές όλου του κόσμου πως τα παιχνίδια δεν λήγουν στο 38', αλλά στο 40'! «Κατάπιαν» τη σφυρίχτρα τους οι Πηλοϊδης, Γκόντας, Τανατζής στο φινάλε, αποφεύγοντας να πάρουν την ευθύνη. Προτιμούν να μην σφυρίξουν, παρά να χρεωθούν ένα λάθος σφύριγμα. Στις τελευταίες φάσεις το ξύλο έπεφτε βροχή, ο Διαμαντίδης πάτησε γραμμή, νωρίτερα έκλεισαν τα μάτια στο αντικανονικό κόψιμο του Ντόρσεϊ, γενικότερα τα έκαναν θάλασσα όχι για να ευνοήσουν κάποιον, αλλά για να μην πάρουν την ευθύνη.

Η ατμόσφαιρα στους δύο πρώτους τελικούς ήταν εξαιρετική και μακάρι να συνεχίσουμε έτσι. Η Αστυνομία έδειξε μεν πως όταν θέλει μπορεί, αλλά επιβεβαίωσε πως τόσα χρόνια δεν μπορούσε, επειδή δεν ήθελε. Πρωτόγνωρα τα μέτρα ασφαλείας, αλλά τι να κάνουμε που στην Ελλάδα ζούμε και μόνο έτσι μπορούμε να απολαύσουμε αθλητισμό. Ας είναι κι έτσι, αλλά να το βλέπουμε...

Οσο για τον κόσμο του Παναθηναϊκού; Τουλάχιστον προσβλητική η εικόνα των άδειων εξεδρών, σε διάφορα σημεία του γηπέδου για μια ομάδα που έχει προσφέρει τόσα πολλά. Αν η μη προσέλευση οφείλεται στην αδιαφορία του κόσμου για ένα ακόμη πρωτάθλημα στο μπάσκετ, τότε κακώς σκίζονται ο Διαμαντίδης και η παρέα του. Αν οφείλεται στην έλλειψη πίστης προς την ομάδα τους, τότε η προσβολή είναι διπλή, για να μην πω τριπλή...

Υ.Γ.: Η απόφαση έχει ληφθεί: Οι Γιαννακόπουλοι παραμένουν στον Παναθηναϊκό οριστικά και αμετάκλητα, Τα υπόλοιπα μετά το τέλος της σεζόν, ανεξαρτήτως αποτελέσματος...

Πηγή: Sentragoal.gr