Και απέναντί της ο εγωισμός και η υπερηφάνεια εκείνων οι οποίοι αρνούνται να παραδοθούν αμαχητί και φωνάζουν "μολών λαβέ"!

Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε χθες να αλώσει το ΟΑΚΑ για πρώτη φορά σε αγώνα πλέι οφ μετά τον πρώτο ημιτελικό της σεζόν 2001-02 και να ετοιμάζεται να κάψει το... Πασαλιμάνι. Αλλά έπεσε δύο φορές στην περίπτωση: πρώτα στην τρίτη περίοδο όταν κατελήφθη από τρικυμία εν κρανίω και είδε τον ασθμαίνοντα Παναθηναϊκό να τρέχει ένα σερί 16-0 και να βρίσκει τις φιάλες με τα οξυγόνα και εν συνεχεία στα τελευταία δευτερόλεπτα (όταν μέσα σε ένα μπαράζ διαιτητικών λαθών και μη σφυριγμάτων) πέταξε στα σκουπίδια μια μοναδική ευκαιρία να καπαρώσει τον στοιχειωμένο τίτλο...

Από ένα κάρφωμα του Μπατίστ που... επέζησε ανάμεσα στον Χάινς και στον Κέσελ κι από δυο κολλητά λάθη του Σπανούλη, ο Παναθηναϊκός βρήκε το ελιξήριο της ζωής και χάλασε τη... μανέστρα του Ολυμπιακού.

Ενώ τα ανακλαστικά του φαίνονταν νεκρωμένα, ξαφνικά άντλησε αμυντικό φίλτρο και επιθετικό οίστρο και ανένηψε, την ώρα που οι πρωταθλητές Ευρώπης έπεφταν σε πλημμύρα και πουλούσαν αβίαστα την μπάλα. Το επιμέρους σκορ έφτασε στο 25-5, ωστόσο ο Ολυμπιακός δεν κατέθεσε τα όπλα και επειδή πλειοδοτεί σε ενέργεια και πλουραλισμό ήταν η δική του σειρά να χρησιμοποιήσει το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και να αρνηθεί να σηκώσει τα χέρια ψηλά.

Σε πείσμα της καταιγιστικής ανάκαμψης του Παναθηναϊκού στην τρίτη περίοδο και της εντυπωσιακής επιστροφής του Ολυμπιακού, ο δεύτερος τελικός κρίθηκε στα σημεία και στις λεπτομέρειες. Σε μια λεπτή γραμμή, στην κυριολεξία (όταν την πατάει ο Διαμαντίδης) και μεταφορικά!

Οι «πράσινοι» έκαναν σημαία την υπερηφάνεια τους, ισοφάρισαν και πήραν bonus άλλης μιας ζωής στο ΟΑΚΑ και οι «κόκκινοι», που βρέθηκαν μια ανάσα και δύο πόντους από το 2-0, έφυγαν ηττημένοι, στενοχωρημένοι, θυμωμένοι, αλλά και σοφότεροι...

Πηγή: Goal