Ουαί τοις... νικηταίς!

...οπότε το μόνο που απομένει είναι να σηκωθούν από τη γαλαρία όσοι νοματαίοι έχουν επιβιώσει σε αυτά τα 13 χρόνια ένθεν κι ένθεν -και έχουν κιόλας καλό μνημονικό- για να φωνάξουν «χασάπη, γράμματα»!'

Απλώς, με τόσα επεισόδια που έχουν γυριστεί σε αυτό το πολύκροτο σίριαλ, δεν νομίζω ότι χρειάζονται υπότιτλοι για να μπει κάποιος στο απλούστατο νόημα του έργου: the winner takes it all, που λένε και στο χωριό μου, αλλά και σε όλα τα χωριά του κόσμου, υπό την έννοια ότι ο νικητής τα παίρνει όλα, όσο για τους άλλους, vae victis, όπως είπε κάποτε και ο Βριέννιος!

Για να μη μένουν κενά στην ιστορική σύνδεση, υπενθυμίζω ότι το 390 προ Χριστού που οι Γαλάτες είχαν καταλάβει τη Ρώμη ο αρχηγός τους διαπραγματεύθηκε με τους κατακτημένους για το βάρος του χρυσού το οποίο θα του κατέβαλαν ως λύτρα για να αποχωρήσει...

Οι Ρωμαίοι εξέφρασαν τη διαφωνία τους για την αναλογία και τότε ο Βριέννιος έβαλε το ξίφος του πάνω στη ζυγαριά των δικών του σταθμών και αναφώνησε με ύφος που δεν σήκωνε αντιρρήσεις την αποφθεγματική φράση, η οποία διαιωνίζεται ως η επιβολή του νόμου των νικητών και ως η καταδίκη των χαμένων...

Ουαί τοις ηττημένοις!

Γελώ τώρα που το γράφω, αλλά ανατρέχοντας στον τελευταίο πέμπτο τελικό που διεξήχθη στο ΣΕΦ νομίζω ότι ισχύει και το αντίθετο: μπορεί ο Παναθηναϊκός να πέτυχε το break και να στέφθηκε πρωταθλητής στο άντρο του εχθρού του, αλλά στο τέλος της ημέρας παράφρασε το ρητό και παρουσίασε τη δική του βερσιόν ως αποκύημα μιας κερδισμένης μάχης.

Ούτως ειπείν, ουαί (και) τοις νικηταίς, διότι σε πείσμα του repeat και της επιστροφής στοn θρόνο έπειτα από 14 χρόνια, την επόμενη μέρα οι «πράσινοι» υποβλήθηκαν σε δομικές διαρθρωτικές αλλαγές (όπως λένε και οι πολιτικοί τον τελευταίο καιρό), θύματα των οποίων υπήρξαν ο προπονητής Λευτέρης Σούμποτιτς και η ντίβα που άκουγε στο όνομα Ντίνο Ράτζα!

Βεβαίως, αυτές οι αλλαγές απέβησαν επ' ωφελεία της ομάδας που την επόμενη χρονιά με προπονητή τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και σέντερ τον Ζέλικο Ρέμπρατσα πέτυχε το three peat στην Α1 και στέφθηκε πρωταθλήτρια Ευρώπης!

Πλάκα πλάκα, τούτο ενδέχεται να συμβεί και τώρα, ανεξαρτήτως του αποτελέσματος, διότι -μέχρι αποδείξεως του εναντίου και παρά τη δήλωση παραμονής των Γιαννακοπουλαίων- η ομάδα είναι στον αέρα...

...απλώς, σε αντίθεση με τα διατρέξαντα του 1999, ο Ομπράντοβιτς δεν έχει πλακωθεί με τον (νομικό σύμβουλο) Δημητρακόπουλο όπως τότε ο Πίξι με τον Μπαλτάκο!

Επίσης, τώρα οι οπαδοί του Παναθηναϊκού λατρεύουν και αποθεώνουν σε κάθε ευκαιρία τον Ζέλικο και τον Μπατίστ, ενώ τότε πετούσαν αυγά και γιαούρτια (στην επιστροφή από την Μπολόνια) στον Σούμποτιτς και τον Ράτζα!

Εάν για τον χαροκαμένο όλα αυτά τα χρόνια Ολυμπιακό η ανάκτηση των σκήπτρων αποτελεί ένα είδος εξιλέωσης, για τον κυρίαρχο του παιχνιδιού και πλήρη (13 από σε σύνολο 14) τίτλων Παναθηναϊκό ο πέμπτος τελικός θα μπορούσε να θεωρηθεί ως άλλη μια μέρα στη δουλειά...

...αλλά δεν είναι έτσι, αν έτσι νομίζετε!

Είτε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου για τη ριζική αναδόμηση της ομάδας είτε (όπως λέει και ο Ντελόν στον «Γατόπαρδο» του Βισκόντι) «τα πράγματα για να αλλάξουν πρέπει να μείνουν ίδια», ο σημερινός τελικός είναι ένα ορόσημο στην ιστορία του Παναθηναϊκού...

Οι δύο ομάδες συγκρούονται για τέταρτη φορά στην ιστορία τους σε έναν πέμπτο τελικό στα μαρμαρένια αλώνια του ΣΕΦ, με τον Ολυμπιακό να έχει το προβάδισμα σε νίκες και πρωταθλήματα με 2-1...

Το πρώτο κεφάλαιο της ιστορίας γράφτηκε στις 17 Μαΐου του 1995, όταν οι «κόκκινοι» επέζησαν της κακοποίησης του μπάσκετ και επιβλήθηκαν με 45-44, σε ένα θρίλερ πέντε δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη του οποίου ο Οικονόμου αστόχησε σε σουτ τριών πόντων, ο Σοκ, που υπό την πίεση του Τόμιτς δεν μπόρεσε να εκτελέσει και όταν ήχησε η κόρνα η μπάλα βρέθηκε στα χέρια του Σιγάλα.

Στις 19 Μαΐου του 1996 ο Ολυμπιακός συνέτριψε τον πρωταθλητή Ευρώπης Παναθηναϊκό με 73-38, ένα σκορ που έγινε ακόμη και... μπλουζάκι, εικονογραφημένο από το τρίποντο που πέτυχε ο Μπακατσιάς...

...και τώρα που το σκέπτομαι εκείνος ο τελικός επιβεβαίωσε επίσης το «ουαί τοις νικηταίς», διότι υπήρξε το κύκνειο άσμα του Ιωαννίδη, τον οποίο διαδέχθηκε ο Ιβκοβιτς!

Οι «αιώνιοι» αναμετρήθηκαν για τρίτη φορά σε έναν πέμπτο τελικό στο ΣΕΦ στις 20 Μαΐου του 1999 σε ένα σκηνικό που έμοιαζε με... Κρανίου Τόπο: οι «πράσινοι» νίκησαν με 62-53, ο Οικονόμου πέτυχε ένα καθοριστικό τρίποντο και το αφιέρωσε στους φιλάθλους του Παναθηναϊκού με ένα νεύμα του τύπου «αυτό να θυμάστε» (ορμώμενος τόσο από το χαμένο τρίποντο στον πέμπτο τελικό του 1995 όσο και από τη φασαρία για τη μεταγραφή του στην Κίντερ Μπολόνια) και ο Ράτζα έσουρνε τα εξ αμάξης στον Ιβκοβιτς!

Κατόπιν όλων αυτών, ε, δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι όντως εδώ ήρθαμε...

Πηγή: Goal