To κίνημα του Ολυμπιακού

Γράφει ο Παναγιώτης Περπερίδης...

Στην αίθουσα τύπου (μετά την άθλια διακοπή της συνέντευξης Ομπράντοβιτς-Διαμαντίδη, για να τα λέμε όλα) όλοι ρωτούσαν κάνοντας λόγο για αυτοκρατορίες, βασίλεια και λοιπά επικολυρικά. Ο Ντούσαν Ίβκοβιτς (δεν τον λένε τυχαία «σοφό») χρησιμοποίησε τη λέξη «κίνημα»! Το κίνημα του Ολυμπιακού λοιπόν είναι αυτό που ενδεχομένως φέρει την αλλαγή όχι μόνο στο ελληνικό, αλλά και στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Που εδράζεται αυτό το κίνημα; Ποιά είναι η διακήρυξή του; Αφορά στην επένδυση στο νέο παίκτη. «Αυτό είναι το μόνο που μπορεί να σώσει το ευρωπαϊκό μπάσκετ», είπε ο Ντούντα και με μια μόνο λέξη έδωσε το στίγμα μιας ολόκληρης χρονιάς. Αυτό έκανε ο Ολυμπιακός. Δημιούργησε κίνημα. Είμαι βέβαιος ότι θα ακολουθήσουν όλοι. Κι όταν λέω όλοι, εννοώ όλοι, με μοναδική εξαίρεση ίσως αυτούς που θα επιμείνουν στα μεγάλα συμβόλαια και τη σπατάλη. Η επόμενη μέρα του αθλήματος έχει ξημερώσει, με δημιουργό τον άνθρωπο που αποδεδειγμένα ξέρει να βγάζει από τους νεαρότερους τον καλύτερο τους εαυτό και να τους μεταλαμπαδεύει πνεύμα νικητή. Κυρίως όμως να τους διδάσκει μπάσκετ.

Πέρασα όμορφα χθες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Η ατμόσφαιρα ήταν όμορφη από την αρχή ως το τέλος. Φυσικά πήγε και το ματς όπως όλοι επιθυμούσαν, άρα δεν είχαμε παραφωνίες. Δυο πράγματα θα ήθελα να έλειπαν. Αρχικά αυτές οι ηλίθιες κροτίδες και τα βεγγαλικά της ανάστασης. Οι αθεόφοβοι έριξαν κροτίδα όταν σούταρε κρίσιμες βολές ο Παπαδόπουλος και του λύγισαν το χέρι του ανθρώπου. Επίσης, αυτή η μπούκα στο τέλος ήταν απαράδεκτη. Άστο το ρημάδι να τελειώσει, άσε τους ανθρώπους να πανηγυρίσουν, τους ηττημένους να φύγουν με την ησυχία τους και μπαίνετε μετά μέσα να κάνετε ό,τι θέλετε. Με όλο τον κόσμο στην court-side 1 ολόκληρο λεπτό πριν το φινάλε, απορώ τί θα είχε γίνει αν το τρίποντο του Καλάθη έβρισκε στόχο. Όταν καταφέρουμε να κάνουμε και απονομή με την παρουσία και των δύο ομάδων, θα έχουμε κάνει ένα σημαντικότατο βήμα προόδου

Αυτά τα αναφέρω παρενθετικά. Επιστρέφω στον Ολυμπιακό. Αλλά γιατί να επιστρέψω τώρα; Από αυτήν εδώ τη γωνιά έχουμε συζητήσει το χθεσινό από τα τέλη Μαρτίου. Μια ταχύτητα πάνω ο Ολυμπιακός, με καλύτερους παίκτες, με μεγαλύτερο πάθος, ενέργεια κλπ, κλπ, κλπ... Στο μπάσκετ κερδίζει ο καλύτερος κι αυτό δεν μπορεί να του το στερήσει κανένας διαιτητής, όπως και να λέγεται. Φυσικά το παιχνίδι εκτός των τεσσάρων γραμμών ασφαλώς και είναι μέρος του πρωταθλητισμού και ως εκ τούτου πρέπει να παιχθεί με τους όρους που επιβάλλουν τα γ....α ήθη αυτής της χώρας. Άρα σωστά και οι ΑΓΝΟΙ πρόεδροι των ερυθρόλευκων ορθώς μπήκαν στη διαδικασία. Ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα γιατί:

1) Εμπιστεύθηκε το στήσιμο της ομάδας σε έναν σούπερ προπονητή

2) Ενισχύθηκε όταν έπρεπε, όπως έπρεπε με παίκτες χρήσιμους και ουχί φανταχτερούς.

3) Ήταν οικογένεια από την αρχή ως το τέλος.

4) Δεν πιέστηκε , δεν αγχώθηκε , γιατί δεν δημιούργησε (με μετεγγραφές αεροδρομίου) υψηλές προσδοκίες. Αυτοί που πιέζουν βρέθηκαν στο... πλευρό της ομάδας, όταν ήρθαν οι τίτλοι. Ή εν πάση περιπτώσει όταν ήταν κοντά.

5) Πίστεψε

6) Οχυρώθηκε και εκτός γηπέδου, για πρώτη φορά με τόση συνέπεια και πραγματική γνώση των δεδομένων. Πώς να το κάνουμε; Μέρος του παιχνιδιού είναι και αυτό.

7) Έχει προέδρους ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΟΥΣ!

Δυο λόγια για τον Σπανούλη. Ο «που ‘σαι Βασίλη» (κατά τις δημοσιογραφικές μου... βλακείες) παρουσιάστηκε ακριβώς όταν έπρεπε. Δεν έκανα λάθος που αναρωτιόμουν που είναι, απλούστατα γιατί επιμένω ότι μπούκωνε. Ο ηγέτης όμως στα ματς που κρίνονταν οι τίτλοι ήταν εκεί. Του είπαν στη συνέντευξη τύπου ότι πέρασε δύσκολα μετά την αποχώρηση του από τον Παναθηναϊκό. Η απάντηση ήταν αφοπλιστική. «Εγώ πέρασα πολύ ωραία, το «δύσκολα» το λέτε εσείς. Η ήττα είναι πολύ πιο χρήσιμη από τη νίκη». Σωστός ο Βασίλης.

Για τους υπόλοιπους τα έχουμε πει ξανά και ξανά. Να επανέλθω σε ατομική κριτική-αποθέωση; Να μιλήσω για Παπανικολάου, Μάντζαρη, Σλούκα; Νομίζω ότι είναι περιττό. Πλέον τα ξέρετε όλοι.

Θα πω μόνο ότι εάν αυτή η ομάδα διατηρήσει τον κορμό της, θα συνεχίσει μια μεγάλη πορεία. Δεν θα μιλήσω για αυτοκρατορίες. Δεν έχει κανένα νόημα. Άλλωστε, οι αυτοκρατορίες δεν χτίζονται μέσα σε ένα, δυο χρόνια.

Αυτοκρατορία ήταν του Παναθηναϊκού που παραμένει η κορυφαία ομάδα της Ευρώπης τα τελευταία 20 χρόνια ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ. Ένα χαμένο πρωτάθλημα, ακόμα και το τέλος μιας εποχής δεν ακυρώνουν το γεγονός ότι αυτή η ομάδα γέννησε το καλύτερο μπάσκετ (μπάσκετ πρότυπο για όλους πλέον) όλων των εποχών (ταπεινή μου άποψη).

Αυτοί που μένουν κι αυτοί που φεύγουν. Δεν μπορώ να προβλέψω με ασφάλεια τις εξελίξεις από δω και πέρα. Μπορώ όμως με βεβαιότητα να πω ότι η προοπτική δεκαετίας των ερυθρόλευκων μας δίνει την δυνατόητα να πιστεύουμε ότι μπορεί να χτιστεί άλλη μία... αυτοκρατορία.

Κι ο Παναθηναϊκός; Φοβάμαι ότι αν φύγει ο Ομπράντοβιτς, ο κύκλος θα έχει κλείσει. Δεν μπορώ να προβλέψω με ασφάλεια ότι αν μείνει θα επανέλθει, γιατί όπως και να το κάνουμε το «ιστορικό μομέντουμ» είναι κατακόκκινο (και όχι από ντροπή).

Είναι όμορφος ο αθλητισμός. Είναι ενδιαφέρουσα η εναλλαγή ομάδων και προσώπων στο... θρόνο. Με συγκινούν τα φινάλε.

Ήταν πολύ όμορφα χθες στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας.

Καλά να είμαστε, καλά να είναι όσοι φροντίζουν το ελληνικό μπάσκετ να έχει τις δυο κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη.

Το κίνημα του Ντούντα, του Παναγιώτη και του Γιώργου Αγγελόπουλου έχει πάρει σάρκα και οστά

Οι ιαχές θριάμβου κοπάζουν, οι νότες του Βέρτη χαμηλώνουν, το αλκοόλ φεύγει σιγά-σιγά από το αίμα, τα φώτα σβήνουν, η αυλαία της περιόδου πέφτει

Και τώρα προ-ολυμπιακό

Το μπάσκετ σε τούτη τη χώρα ήταν, είναι και θα είναι περίπτωση απολύτως κυτταρική.

Με το καλό να τα πούμε στο Λονδίνο...

Πηγή: pamesports.gr