Στο μπάσκετ ο Παναθηναϊκός είχε μια 15χρονη… κοινοβουλευτική δικτατορία που το βράδυ του Σαββάτου πήρε τέλος. Οι συνεχόμενοι τίτλοι των «πρασίνων» σε Ελλάδα και Ευρώπη κινητοποίησαν τα αντανακλαστικά των «ερυθρόλευκων» που πριν 15 χρόνια είχαν δει τη δική τους… δικτατορία να παίρνει τέλος.

Ο Ολυμπιακός χρειάστηκε να γίνει πρώτα Πρωταθλητής Ευρώπης κι έπειτα Πρωταθλητής Ελλάδος για να πιστοποιήσει την υπεροχή του.
Το πρόβλημα είναι ότι όπως και στη πολιτική, έτσι και στον αθλητισμό δεν μπορούμε εύκολα να παραδεχτούμε την ήττα μας. Και το βασικότερο ποτέ μια ήττα δεν μας πεισμώνει για να διεκδικήσουμε την επόμενη νίκη. Πάντα ψάχνουμε δικαιολογίες. Στη πολιτική είναι ο «ξένος παράγων» στον αθλητισμό είναι η… διαιτησία!

Νίκησε και καλώς νίκησε στον πέμπτο και καθοριστικό αγώνα του μπάσκετ ο Ολυμπιακός. Κάποιοι από τους φίλους του όμως αντί να πανηγυρίσουν έβριζαν τον Ομπράντοβιτς και τον Διαμαντίδη. Αυτούς δηλαδή που έπρεπε να σέβονται.

Μην πέσετε οι Ολυμπιακοί να με… φάτε. Το ίδιο αξιοκατάκριτη είναι και η συμπεριφορά των Παναθηναϊκών που έβριζαν, παλαιότερα, τον Ίβκοβιτς και τον Σπανούλη.

Κάποια στιγμή θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η αξία του ηττημένου δίνει λάμψη στο νικητή. Άλλο να πάρεις πρωτάθλημα από ένα Παναθηναϊκό της… πλάκας κι άλλο να το πάρεις από την ομάδα που έχει ένα κορυφαίο προπονητή κι ένα παίκτη που θεωρείται στη θέση του ο καλύτερος στην Ευρώπη.

Κι αντίστοιχα άλλο είναι να χάσεις από μια ομάδα της… πλάκας κι άλλο να χάσεις από κάποια που έχει μια ιστορική πλέον μορφή των πάγκων για κόουτς και μερικούς από τους καλύτερους παίκτες στην Ευρώπη. Κι επιπροσθέτως διαθέτει και ότι καλύτερο έχει το ελληνικό μπάσκετ στις μικρές ηλικίες.

Στον αθλητισμό ο σεβασμός είναι το πρώτο ζητούμενο. Βλέπουμε την Μέσι. Δεν μπορούμε να τον βρίσουμε κι ας μην παίζει στην ομάδα μας. Τον βλέπουμε, τον απολαμβάνουμε κι αν μία στις δέκα η ομάδα μας νικήσει την ομάδα του Μέσι χαιρόμαστε διπλά. Απλά πράγματα.

Πηγή: pamesports.gr