Ποιος θα καθίσει στην καρέκλα που «ζέστανε» επί 13 συναπτά έτη ο Σέρβος προπονητής στην άκρη του «πράσινου» πάγκου; Ποιος θα πάρει το ρίσκο να διαδεχθεί τον πιο πετυχημένο τεχνικό του ευρωπαϊκού μπάσκετ; Ποιος θα αναγκαστεί να μπει στη διαδικασία σύγκρισης όντας υποχρεωμένος να συνεχίσει το έργο του;

Και για να σας προλάβω, όταν λέω σύγκριση δεν αναφέρομαι στην προπονητική αξία γιατί ο Ομπράντοβιτς είναι ένας και μοναδικός. Φανταστείτε όμως να χάνει ο Παναθηναϊκός με 6-7 πόντους στο 30' και στο τέλος να γνωρίζει την εύκολη ήττα... Πόσοι και πόσοι δεν θα αρχίσουν να ξεστομίζουν ατάκες του στυλ «ο Ομπράντοβιτς δεν θα το έχανε το ματσάκι» ή «σιγά μην το γυρίζαμε με αυτόν τον προπονητή στον πάγκο...»

Αυτό απλά ήταν ένα παράδειγμα, αφού «κρούσματα» σύγκρισης θα υπάρχουν στην καθημερινότητα των «πρασίνων». Οι οπαδοί του Παναθηναϊκού έχουν καλομάθει όλα αυτά τα χρόνια, αφού είχαν στον πάγκο τους έναν προπονητή ο οποίος ενέπνεε εμπιστοσύνη, σιγουριά και σεβασμό. Απ' όλους. Ήξεραν ότι στο τέλος θα βρει τη λύση και η ομάδα τους θα κερδίσει. Αν όχι πάντα, σίγουρα τις περισσότερες φορές. Θα είναι όμως έτσι τα πράγματα από εδώ και στο εξής;

Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή χρειάζεται έναν προπονητή ο οποίος ΚΑΙ να γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα ΚΑΙ να έχει πατήσει πολλάκις το πόδι του στα ευρωπαϊκά γήπεδα, αλλά ΚΑΙ να μπορεί να κερδίσει το σεβασμό των παικτών και των αντιπάλων. Τι μπορεί να σημαίνει αυτό; Το να φέρει η οικογένεια Γιαννακόπουλου έναν έμπειρο τεχνικό από την Ευρώπη είναι μεγαλύτερο ρίσκο από το να εμπιστευτεί τις τύχες της ομάδας σε έναν Έλληνα προπονητή. Μέχρι να έρθει, να μάθει πράγματα και καταστάσεις και να βγάλει από τις προπονήσεις την φιλοσοφία του Ομπράντοβιτς θα έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος. Γιατί να την ακολουθήσει... Θα είναι άδικος κόπος!

Δεν λέω... Τα ονόματα που έχουν ακουστεί ως υποψήφιοι αντικαταστάτες του Ομπράντοβιτς όπως ο Πιανιτζιάνι, ο Μαχμούτι, ο Πέσιτς, o Iβάνοβιτς είναι καλοί προπονητές, αλλά τους θεωρώ «λίγους» για τον πάγκο του Παναθηναϊκού. Μπορεί να διαθέτουν «όνομα» αλλά δεν έχουν την οντότητα που απαιτείται για μια ομάδα που έχει κατακτήσει πέντε πρωταθλήματα Ευρώπης τα τελευταία 12 χρόνια! Θα ζουν καθημερινά υπό τη σκιά του Ζοτς. Από την προπόνηση μέχρι το παιχνίδι. Και δεν πιστεύω ότι μπορεί κάποιος από αυτούς να αντέξει την πίεση. Και όλα αυτά; Τη στιγμή που ο κόσμος της ομάδας θα τον κοιτάζει με... μισό μάτι, μην έχοντας την ανάλογη υπομονή και συνάμα την ανάλογη στήριξη προς το πρόσωπό του.

Γι' αυτούς τους λόγους (και... άλλους τόσους) ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ που μπορεί να σηκώσει το βάρος του «πράσινου» πάγκου δεν είναι άλλος από τον Δημήτρη Ιτούδη. Ο άνθρωπος που γνωρίζει τον Ομπράντοβιτς από το Α και μέχρι και το Ω. Τις συνήθειές του, τον τρόπο σκέψης του, τον τρόπο που προπονεί, τον τρόπο που προσεγγίζει τους παίκτες, τον τρόπο με τον οποίο κοουτσάρει, τον τρόπο με τον οποίο «διαβάζει» και αναλύει τον αντίπαλο. ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Δεν ήταν μόνο το δεξί του χέρι σε όλα αυτά τα χρόνια της κοινής τους πορείας, αλλά το... δεξί και το αριστερό μαζί! Είναι τυχαίο που όταν ο Ζοτς αναχωρούσε μεσούσης της εβδομάδας για προσωπικές υποθέσεις άφηνε την ομάδα εν λευκώ στον Ιτούδη; Μιλάμε για τυφλή εμπιστοσύνη! Μπορεί να ακουστεί λίγο βαρύγδουπο, αλλά ο άμεσος συνεργάτης του είναι το... ελληνικό του «alter ego».

Εξάλλου είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει τον Παναθηναϊκό και τα αποδυτήρια της ομάδας καλύτερα από τον καθένα, ενώ είναι και ο προπονητής που θα έχει ΚΑΙ στήριξη από τον κόσμο, αλλά ΚΑΙ πίστωση χρόνου στην περίπτωση που αρχίσει να στραβώνει κάτι στην αρχή. Μήπως πιστεύει κανείς ότι δεν θα είναι σε καθημερινή επικοινωνία με τον Ομπράντοβιτς; Φυσικά και θα είναι. Και με αυτόν τον τρόπο ο Σέρβος προπονητής θα συνεχίσει να... κοουτσάρει την ομάδα. Έστω και νοερά...

Πηγή: Sentragoal.gr

Α1 Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS