Και τώρα τι να πεις... Κρίμα που χάθηκε μια μεγάλη ευκαιρία; Οτι η ιστορια του 2011 επαναλαμβάνεται; Οτι ο Παναθηναϊκός έδειξε ότι μπορεί; Οτι αφού χάθηκε αυτό το ματς, δύσκολα μπορεί να ξαναβρεί τόσο κακή Μπαρτσελόνα; Είτε ένα - ένα, είτε όλα μαζί, τα πάντα ισχύουν και ο καθένας αποφασίζει, αν θα δει το ποτήρι μισογεμάτο ή μισοάδειο.

Είναι αλήθεια ότι ο Παναθηναϊκός άξιζε να φύγει νικητής από το «Παλαού Μπλαουγκράνα», έχασε στις λεπτομέρειες και μένει να αποδείξει πως έχει τα ψυχικά αποθέματα για να επαναλάβει την ιστορία του 2011. Τότε που έχασε με παρόμοιο τρόπο το πρώτο παιχνίδι (σ.σ. και τότε είχε φρικτά παράπονα από την διαιτησία), αλλά στο δεύτερο ματς έβαλε την σφραγίδα του και στην ουσία «κλείδωσε» την πρόκριση.

Δεν συνηθίζω, δεν το χω κάνει ποτέ άλλωστε, να στέκομαι στην διαιτησία και δεν πρόκειται να το κάνω ούτε και τώρα... Είμαι της άποψης πως κάθε ομάδα ορίζει στον μεγαλύτερο βαθμό την τύχη της και πρέπει πρώτα απ' όλα να κάνει την δική της αυτοκριτική, προτού ασχοληθεί με όλα τα υπόλοιπα ζητήματα που μπορεί να επηρεάζουν έναν αγώνα.

Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, δεν θα μπω στο τρυπάκι του πόσο αδικήθηκε ο Παναθηναϊκός, αλλά θα προτιμήσω να ασχοληθώ με το πόσο... αδίκησαν τον εαυτό τους οι «πράσινοι» με βάση την εικόνα του παιχνιδιού. Νομίζω πως είναι περισσότερο επικοδομητική μια τέτοια κριτική, 24 και κάτι ώρες πριν από το τζάμπολ, από το αν ο Μπελόσεβιτς σφύριξε παραπάνω επιθετικά φάουλ, λες και μπορούμε να γυρίσουμε τον χρόνο πίσω για να τα σφυρίξει διαφορετικά...

Καταρχήν, θεωρώ πως η εμφάνιση που πραγματοποίησε ο Παναθηναϊκός δεν ξεπερνά απλά τις προσδοκίες, αλλά «νικάει» στα σημεία την αντίστοιχα εμφάνιση - έκπληξη στον πρώτο αγώνα του 2011 με αντίπαλο την Μπαρτσελόνα. Είναι διαφορετικό να διεκδικείς νίκη στο «Παλαού Μπλαουγκράνα» με μπαρουτοκαπνισμένους παίκτες που έχουν φάει με το κουτάλι τα μεγάλα παιχνίδια και διαφορετικό να μπαίνεις στο γήπεδο με τον Μπανκς, τον Γιαννόπουλο, τον Γκιστ και τον Πεδουλάκη που βρίσκονται πρώτη φορά σ' αυτό το επίπεδο. Ο Παναθηναϊκός όχι απλά ξεπέρασε το ταβάνι του, αλλά δικαιούται να αισθάνεται πως αυτό που πάει να πετύχει είναι πολύ ανώτερο από το... όγδοο θαύμα του 2011.

Δεύτερον, αν ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έβγαλε «λαγούς από το καπέλο» το 2011, ο Πεδουλάκης έχει κάθε λόγο να πιστεύει πως «έδεσε χειροπόδαρα» τον Πασκουάλ και είχε «διαβάσει» το παιχνίδι με κάθε λεπτομέρεια. Οσο παρακολουθούσα το ματς σκεφτόμουν τα όσα είχε πει την ίδια ημέρα στον Sentra 103,3, ο Φώτης Κατσικάρης και αισθανόμουν πως αυτά που άκουγα το πρωί, τα έβλεπα στην πράξη το βράδυ.

Κάθε κίνηση σε άμυνα κι επίθεση ήταν απόλυτα προσαρμοσμένη στα δεδομένα του αντιπάλου, ο Παναθηναϊκός ήξερε επ' ακριβώς τι θέλει να πετύχει στο παρκέ και είμαι βέβαιος πως ακόμη και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς (σ.σ. σημειωτέον ανέκαθεν τον εκτιμούσε) θα έβγαζε το καπέλο στον Πεδουλάκη για την σκέψη και τις ιδέες που είχε στη διάρκεια του παιχνιδιού.

Αν οι «πράσινοι» πλήρωσαν δύο πράγματα, πέραν της διαιτησίας, αυτά είναι τα απελπιστικά ποσοστά στις ελεύθερες βολές και η αδυναμία των περιφερειακών του να εκμεταλλευτούν τα δεδομένα «μις ματς» που προέκυπταν με τους Ναβάρο και Γιασικεβίτσιους στην πεντάδα.

Οταν παίζεις με την Μπαρτσελόνα δεν μπορείς να σουτάρεις με 46% στις βολές, όπως ταυτόχρονα δεν μπορείς να μην «χτυπάς» στο αδύναμο σημείο των Καταλανών, όσο υπάρχει στο παρκέ ο «Σάρας». Ηταν ξεκάθαρη η εντολή του Πεδουλάκη στον Ούκιτς να απομονώσει τον Λιθουανό και να παίξει «ένας μ' έναν», αλλά ήταν επίσης ξεκάθαρο πως ο Κροάτης δεν πατούσε καλά και γι αυτό δεν μπόρεσε να εκμεταλλευτεί την αδυναμία που... φώναζε από μακριά.

Τα ζητούμενα πλέον για τον Παναθηναϊκό κι ενόψει του δεύτερου αγώνα είναι τρία: Πρώτον, να δείξει χαρακτήρα, να ξεχάσει ό,τι έγινε και να πάει παρακάτω. Το «ξεχνάω» είναι στοιχείο μεγάλης ομάδας, στα πλέι οφ δεν χωρούν συναισθήματα και οι «πράσινοι» θα πρέπει να αντιμετωπίσουν το παιχνίδι σαν να μην έγινε ποτέ το προηγούμενο.

Δεύτερον, ο Παναθηναϊκός «έβγαλε» το πρώτο ματς με με οκτώ παίκτες και είναι δεδομένο ότι σε μια σειρά αγώνων το rotation θα πρέπει να αυξάνεται κι όχι να μειώνεται. Δεν μπορεί για παράδειγμα ο Διαμαντίδης να βγάλει ποιοτικά άλλο ένα 40λεπτο σε 48 ώρες, ούτε ο Ούκιτς να παίξει άλλα 37 κυνηγώντας μάλιστα τον Ναβάρο. Ο Πεδουλάκης θα κληθεί να εμπιστευτεί περισσότερους παίκτες κι αν αυτό δεν το κάνει την Πέμπτη, θα αναγκαστεί να το κάνει στα επόμενα παιχνίδια προκειμένου να «βγει» η σειρά.

Τρίτον, πολλά θα εξαρτηθούν από το αν θα καταφέρει ο Σοφοκλής Σχορτσανίτης να δημιουργήσει μεγαλύτερο πονοκέφαλο στον Πασκουάλ. Ξεκίνησε να το κάνει στα πρώτα λεπτά του αγώνα, ο Ισπανός από τη μία ρίσκαρε κι άφηνε τον Τόμιτς να μαρκάρει στο «ένας εναντίον ενός», από την άλλη έστελνε και δεύτερο παίκτη στη βοήθεια, αλλά θα πρέπει να «Σόφο» να έχει μεγαλύτερη διάρκεια για να προκαλέσει τα ρήγματα που έχει ανάγκη η ομάδα του. Οι Τόμιτς, Λόρμπεκ και Τζαουάι χρεώθηκαν στο σύνολο τέσσερα φάουλ (!) κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τα κριτήρια των διαιτητών, αλλά και την αδυναμία του «Σόφο» να φθερεί τους ψηλούς της Μπαρτσελόνα στα 8:40 που αγωνίστηκε.

Και κάτι τελευταίο: Αν αυτός ο Παναθηναϊκός είχε καταφέρει να κρατήσει τον Γιασικεβίτσιους το περασμένο καλοκαίρι, τώρα θα ήταν κατά την προσωπική μου άποψη το πρώτο φαβορί για το φάιναλ φορ του Λονδίνου. Αυτά τα 10-15 ποιοτικά λεπτά που λείπουν από το rotation του Πεδουλάκη, θα έκαναν τους «πράσινους» 20% καλύτερους.

Πηγή: Goal

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS