Δεν μπορεί... Αφού έχει καταφέρει να μετατρέψει τον Ούκιτς, έναν άναρχο, έναν παίκτη αλάνας, έναν... αμερικανό από την Κροατία γκαρντ σε παίκτη που μπορεί να μοιράσει σωρηδόν τις ασίστ μέσα στη Βαρκελώνη και να παίξει ρόλο εξολοθρευτή πάνω στον Ναβάρο μπορεί να κάνει και τον Εσπάρθα να μοιάζει με τον Ρόμπεν. Μπορεί να μεταμορφώσει τον Τοτσέ σε Σισέ και τον Πίντο σε Φέρντιναντ...

 

Μην ταλαιπωρήστε, λοιπόν, εκεί στην Παιανία. Πάτε μια βόλτα στη ΒΙΑΝΕΞ, κάντε στον Δημήτρη Γιαννακόπουλο πρόταση συνιδιοκτησίας του Πεδουλάκη πείτε και τις Λίγκες σας να σας βάλουν κλειδάριθμο και φέρτε τον Αρτζι και στον πάγκο του ποδοσφαιρικού Παναθηναϊκού. Σάββατο μπάσκετ και πικ εν ρολ, Κυριακή μπάλα και οβερλάπ...

 

Εντάξει...

 

Είχε πολύ φρου - φρου ο πρώτος προημιτελικός στη Βαρκελώνη. Μήπως δεν είχε το ίδιο πολύ φρου φρου, όμως, το «ίδιο» ματς και το 2011; Το θέμα, λοιπόν, δεν είναι το φρου φρου των εκνευριστικών και καλομαθημένων παιδιών του Μπερτομέου, αλλά ότι ο Παναθηναϊκός ανάγκασε ξανά τους κόρακες να παίξουν ενεργό ρόλο! Δεν έχει σημασία αν το «σενάριο» του 2011 συνεχίσει να γράφεται και την Πέμπτη με τους «πράσινους» να κάνουν το break. Δεν έχει καν σημασία αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει να... βάλει γκολ στα προημιτελικά. Αυτό που μετράει είναι ότι στέκεται σαν Παναθηναϊκός. Σαν την κορυφαία ομάδα της τελευταίας σχεδόν 20ετίας, παρά το γεγονός ότι ξηλώθηκε από τα θεμέλια μέχρι την κορυφή. Βαριά η φανέλα του, ασήκωτη, αλλά δεν φτάνει για να μεταμορφώσει τον Γκιστ σε... Σον Μάριον στα καλά του και να κάνει τον Λάσμε «killer» από τα 6 μέτρα.

 

Το αποτέλεσμα του φετινού Παναθηναϊκού, αυτή η εντυπωσιακή επιμονή να στέκει στην κορυφογραμμή της Ευρώπης με ομάδα αλλαγμένη κατά 90% είναι έργο τεσσάρων ανθρώπων. Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, του Αργύρη Πεδουλάκη, του Διαμαντίδη και του Τσαρτσαρή.

 

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος και οι συνεργάτες του σήκωσαν μανίκια, έριξαν χρήμα και χρόνο στην αγορά, πήραν πολλούς παίκτες, έκαναν λάθη, αλλά τα διόρθωσαν με περισσότερο χρήμα και πρωτοποριακές κινήσεις. Η ανταλλαγή Πάνκο - Γκιστ είναι η διοικητική κίνηση της... δεκαετίας λόγω της πρωτοτυπίας της.

 

Ο Δημήτρης Διαμαντίδης και ο Κώστας Τσαρτσαρής έπαιξαν, παίζουν και θα παίξουν όσο ο Παναθηναϊκός είναι «μέσα» στα μεγάλα ματς τον ρόλο των ηγετών. Των καθοδηγητών που μαθαίνουν στους «άψητους» συμπαίκτες τους τι εστί... Εξάστερος. Κι αν κάποιοι στέκονται στον μεγαλύτερο εντός του γηπέδου ρόλο του «Μήτσου» ας μην ξεχνούν τις δύσκολες και βαριές κουβέντες του Κωστή όταν τα πράγματα «στράβωναν». Λόγια που έβαλαν το τρένο πάλι στις ράγες...

 

Αλλά και ο Αρτζι; Διάδοχος του τιτάνα Ομπράντοβιτς και δεν λυγά ο άτιμος. Δεν λέει να σκύψει το κεφάλι. Στήνει μια ομάδα, την αλλάζει, στήνει δεύτερη, νικά, την αλλάζει ξανά... Στήνει και τρίτη ομάδα. Και συνεχίζει να νικά. Μόνο ο Τάμπακ μπορεί να λέει φέτος ότι έχει κάνει περισσότερα μαγικά από τον Πεδουλάκη. Mετατρέπει τον Ούκιτς σε Καλάθη του 2011, τον Γκιστ σε Σάτο του 2011 και - το σημαντικότερο - τον Παναθηναϊκό σε ομάδα ανάλογη εκείνης που έραψε το 6ο αστέρι...

 

Μοιάζει με… επικήδειο το κείμενο; Ταιριάζει περισσότερο μετά από έναν τιμητικό αποκλεισμό; Ισως... Αλλά δεν γράφεται γι' αυτό. Γράφεται διότι ο Παναθηναϊκός και οι άνθρωποί του κέρδισαν στο πρώτο ματς στη Βαρκελώνη το δικαίωμα να λένε πως ο δυνάστης της Ευρώπης έχει σφυγμό, έχει τα κατάλληλα υλικά, έχει προπονητάρα και με τις κατάλληλες προσθήκες το καλοκαίρι θα αναγκάσει εχθρούς και φίλους να πάρουν σύντομα βελόνα και κλωστή...

Πηγη: Sportday.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS