Ο Ολυμπιακός μπορεί να δυσκολεύτηκε, αλλά κατάφερε να πάρει αυτό που ήθελε στο πρώτο ματς της σειράς με την Αναντολού Εφές. Άλλωστε σε μια σειρά πλέι οφ όπως αυτή στα προημιτελικά της Ευρωλίγκας, η νίκη είναι αυτή που μετράει. Είτε έρθει εύκολα, είτε δύσκολα, είτε με μικρή, είτε με μεγάλη διαφορά. Το σίγουρο είναι ότι οι «ερυθρόλευκοι» δεν έπαιξαν μπάσκετ υψηλών αξιώσεων στο πρώτο ματς της σειράς, αλλά έφυγαν από ΣΕΦ με την ουσία. Έκαναν το 1-0 και πήραν μικρό προβάδισμα για την πρόκριση στο φάιναλ φορ του Λονδίνου.

Η νίκη στο συγκεκριμένο μας μπορεί να έδιωξε μεγάλος μέρος της πίεσης και του άγχους, αλλά τίποτε δεν μπορεί να θεωρηθεί σίγουρο όσον αφορά τη συνέχεια. Εκτός κι αν αρχίσει η... κλωνοποίηση στο λιμάνι και δούμε στα επόμενα ματς τον Πρίντεζη και τον Χάινς εις διπλούν! Οι δυο τους ήταν εκείνοι που πήραν τον Ολυμπιακό από το χεράκι και φρόντισαν να αποτρέψουν το «κάζο» στο ξεκίνημα των πλέι οφ. Ο ένας με το σκορ και τις επιθετικές λύσεις που έδωσε (είτε με τρίποντα, είτε με παιχνίδι στο low post) κι ο άλλος με τη... γνωστή του (πια) μαχητικότητα.

Στην εξίσωση θα προσθέσω και τον Σπανούλη για τον οποίο διάβασα διάφορα επικριτικά σχόλια μετά το τέλος του ματς. Δεν θα συμφωνήσω. Ο αρχηγός του Ολυμπιακού μπορεί να ήταν άστοχος με 2/12 σουτ, αλλά στον τομέα της οργάνωσης και της δημιουργίας τα πήγε περίφημα. Ήταν αυτό ακριβώς που ήθελε ο Ολυμπιακός. Και δεν αναφέρομαι στις 8 ασίστ που μοίρασε ή στα έξι ριμπάουντ που μάζεψε βοηθώντας (και) σε αυτόν τον τομέα, αλλά για την εν γένει παρουσία του στο παρκέ. Αφοσιώθηκε –ως επί των πλείστων- στη δημιουργία και δεν παρέκκλινε από αυτόν τον ρόλο. Άλλωστε οι περισσότεροι πόντοι του Πρίντεζη πως προήλθαν;

Με τον Σπανούλη να τραβάει όλη την άμυνα πάνω του και να μοιράζει απλόχερα τη μπάλα στους συμπαίκτες του. Μάλιστα υπήρξαν στιγμές που βοήθησε και στην άμυνα. Λίγες, αλλά υπήρξαν. Από την άλλη, τι έκανε ο Πρίντεζης; Ευστόχησε στα ελεύθερα σουτ τα οποία του έδωσε η Εφές (μιας και τα τεσσάρια της κάλυπταν τη ρακέτα και δεν ακολουθούσαν στην περιφέρεια), ενώ εκμεταλλεύτηκε τα γρήγορα πόδια του απέναντι στον αργό Γκονλούμ. Αυτός είναι ο Πρίντεζης που θέλει ο Ολυμπιακός, αυτός είναι ο Πρίντεζης που έχει ανάγκη. Απαραίτητος όσο δεν πάει άλλο, αφού είναι ο μοναδικός παίκτης στο «ερυθρόλευκο» ρόστερ που έχει δική του φάση στο low post. Πάντως στο πρώτο ματς «άνοιξε» την άμυνα τη Εφές με τα τρίποντα.

Λογικά δύσκολα θα του αφήσει ο Μαχμούτι ελεύθερα σουτ στο παιχνίδι της Παρασκευής. Αυτό θα είναι άλλο ματς. Τελείως διαφορετικό. Όπως είναι δύσκολο να σημειώσει 20+ πόντους ο Πρίντεζης για δεύτερο σερί παιχνίδι, άλλο τόσο δύσκολο είναι και για τον Παπανικολάου να έχει 0/3 τρίποντα και 4 πόντους. Δύσκολο είναι για τον Σπανούλη να μείνει ξανά σε μονοψήφιο αριθμό πόντων (σ.σ. αυτή ήταν η 3η φορά φέτος στην Ευρωλίγκα σε σύνολο 25 παιχνιδιών) έχοντας 17% εντός πεδιάς. Δύσκολο είναι για την Αναντολού Εφές που φημίζεται για το τρίποντο να τελειώσει ξανά το ματς με 1/19 σουτ έξω από τα 6.75μ. και ποσοστό της τάξεως του 5%. Και φυσικά τα δύο αστέρια της (Φάρμαρ, Βούγιατσιτς) να παραμείνουν σε ρηχά νερά, έχοντας αρνητικό και τον Σαβάνοβιτς. Μόνο για έναν είμαι σίγουρος. Για τον Λούκας. Αυτός βρέξει, χιονίσει είναι σταθερός και ο παίκτης που –στην ουσία- κάνει τη διαφορά στην Εφές.

Το σίγουρο είναι ότι ο Ολυμπιακός πρέπει να ποντάρει και να υπολογίζει σε όλους όσους βρίσκονται στην 12άδα! Και το είπε με περίσσια δόση ρεαλισμού ο Γιώργος Πρίντεζης μετά το τέλος του αγώνα: «Τώρα χρειάζεται περισσότερη βοήθεια απ' όλους». Κι έτσι είναι. Μόνο έτσι θα μπορέσει να αντέξει ο Ολυμπιακός στη σειρά χωρίς να «σκάσουν» βασικά μέλη της ομάδας. Υπήρξε στιγμή στο παιχνίδι που ο Πρίντεζης ζητούσε εσπευσμένα αλλαγή από τον Μπαρτζώκα επειδή κόντευε να πατήσει τη γλώσσα του. Κι αν δεν υπάρξουν βοήθειες από τους υπόλοιπους (όπως από τον Άντιτς, ο οποίος ήταν για άλλο ένα ματς τραγικός ή τον Σλούκα που κινήθηκε ξανά σε μέτρια επίπεδα ή ακόμα και τον Παπανικολάου τον οποίο έχει μεγαλύτερη ακόμα ανάγκη ο Ολυμπιακός) οι «ερυθρόλευκοι» ίσως και να έχουν πρόβλημα.

Σίγουρα την... έχουν την Εφές και είναι στο χέρι τους να την αποκλείσουν. Βέβαια θα χρειαστεί άμεση βελτίωση στην άμυνα κοντά στο καλάθι (σ.σ. δεν νοείται ο Γκονλούμ να σημειώνει 17 πόντους, όσο καλή δημιουργία κι αν έκανε ο Λούκας) και να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι έβγαλε από πάνω του το μεγαλύτερο άγχος. Αν και εδώ που τα λέμε το δεύτερο ματς είναι το πιο κρίσιμο και το πιο σημαντικό. Και σε αυτό την... πατάνε οι περισσότερες ομάδες που έχουν το πλεονέκτημα. Πάντως πολύ καλύτερα το 1-0 από το... 0-1.

Και σε μια μέτρια βραδιά ο Ολυμπιακός μπόρεσε να κερδίσει μια ποιοτική –από πλευράς ρόστερ- ομάδα. Σίγουρα μπορεί να παίξει πολύ καλύτερα (ειδικά εκτός έδρας!), αλλά όπως έχει δείξει, μπορεί να παίξει και πολύ χειρότερα. Και σε τέτοια ματς, είναι δύσκολο να κερδίσει κάποιος μια ομάδα δύο φορές σε δύο μέρες. Από την άλλη ο Ολυμπιακός έχει βαριά φανέλα, είναι ο πρωταθλητής Ευρώπης σε αντίθεση με την Εφές που δεν έχει να δείξει τίποτα απολύτως. Άλλωστε έχει να πάει 12 χρόνια σε φάιναλ φορ (σ.σ. και μάλιστα σε αυτό της Σουπρολίγκας) και δεν θεωρείται υπολογίσιμος αντίπαλος στα δύσκολα. Φυσικά, μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου...

Και κάτι ακόμα. Την περασμένη Δευτέρα σε μια συνέντευξη που μου παραχώρησε ο προπονητής της Μπιλμπάο Φώτης Κατσικάρης για λογαριασμό του Εθνοσπόρ, είπε μεταξύ άλλων: «Αυτό που έκανε πέρσι ο Ολυμπιακός ήταν ένα θαύμα και πρέπει να το συνειδητοποιήσουν τόσο οι φίλαθλοι, όσο και οι υπεύθυνοι της ομάδας. Είναι αυτό που λες ότι `ζω ένα όνειρο'. Πράγματα που δεν γίνονται. Φυσικά δεν υποτιμάμε τίποτα, αφού φάνηκε η δουλειά που έγινε. Ο Ολυμπιακός κέρδισε το ευρωπαϊκό με το σπαθί του και ευτυχώς ή δυστυχώς το κουβαλάει και η φετινή ομάδα. Είναι πρωταθλητής Ευρώπης, πρέπει να υπερασπίσει το στέμμα ή εν πάση περίπτωση τη φήμη του πρωταθλητή Ευρώπης και αυτό ήταν ένα ιδιαίτερο βάρος για κάποια παιδιά, όπως και για τον Γιώργο Μπαρτζώκα». Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο για μια ομάδα να επαναλάβει ανάλογα αποτελέσματα την επόμενη χρονιά. Όχι ακατόρθωτο, αλλά πάρα πολύ δύσκολο.

Γι' αυτό και πιστεύω ότι –τουλάχιστον στην Ευρωλίγκα- αυτή τη στιγμή ο Ολυμπιακός είναι πετυχημένος φτάνοντας στα προημιτελικά με το πλεονέκτημα έδρας. Αν πάει στο φάιναλ φορ θα είναι υπέρβαση! Αν πάρει και το ευρωπαϊκό; Ε, τότε θα είναι δύο φορές μεγαλύτερο θαύμα από το περσινό... Επίσης διαβάζω πολλά «καυστικά» και άδικα –κατά τη προσωπική μου άποψη- σχόλια για τον Γιώργο Μπαρτζώκα. Ξαναλέω. Έχει κάνει λάθη και μάλιστα πολλά. Μαθαίνει όμως μέσα από τη διαδικασία της Ευρωλίγκας με τα πολλά παιχνίδια τη φετινή σεζόν, όπως μαθαίνει –αντίστοιχα- και ο Πεδουλάκης στον Παναθηναϊκό. Αμφότεροι μπαίνουν στη διαδικασία σύγκρισης και στην ίδια ζυγαριά με Ίβκοβιτς και Ομπράντοβιτς. Και φυσικά τα σχόλια του στυλ «ο Ιβκοβιτς θα έκανε αυτό και θα κέρδιζε ή ο Ομπράντοβιτς δεν θα έχανε αυτό το ματς» δίνουν και παίρνουν. Δεν είναι άδικο; Δεν προσπαθούν να κάνουν τη δουλειά τους; Να υπενθυμίσω κάτι...

Τι έκανε ο Ολυμπιακός του Ντούσαν Ίβκοβιτς –τον οποίο εκτιμώ απεριόριστα- αμέσως μετά τη χρονιά του «τριπλ κράουν» το 1997; Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε στον τελικό του κυπέλλου, δεν πήγε στους τελικούς της Α1, ενώ έμεινε και εκτός φάιναλ φορ Ευρωλίγκας! Ωραία μέχρι εδώ; Τι έκανε ο Παναθηναϊκός μετά τα έξι ευρωπαϊκά (1996, 2000, 2002, 2007, 2009, 2011); Το 1997 δεν βρέθηκε καν στη Ρώμη, το 2001 έπαιξε στον τελικό της απαξιωμένης Σουπρολίγκας και όχι στους τελικούς της Ευρωλίγκας, το 2003, το 2008, το 2010 δεν πήγε καν στο φάιναλ φορ, ενώ πέρσι βρέθηκε στην Πόλη, αλλά δεν κατάφερε να παίξει στον μεγάλο τελικό χάνοντας και το δεύτερο εγχώριο πρωτάθλημα τα τελευταία 15 χρόνια. Γιατί είναι υποχρεωμένος ο Μπαρτζώκας να πάει και να τα σαρώσει όλα; Δεν έχει δικαίωμα στο λάθος ή εν πάση περίπτωση στην πίστωση χρόνου; Το αν κάνει ή δεν κάνει για τον Ολυμπιακό, το ξέρουν μόνο δύο άνθρωποι. Οι Παναγιώτης και Γιώργος Αγγελόπουλος. Αυτοί έχουν το μαχαίρι, αυτοί και το καρπούζι. Τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση...

Πάντως η σύγκριση του φετινού Ολυμπιακού καλό θα ήταν να γίνει με τον Ολυμπιακό της σεζόν 1997-98 ή με την επόμενη χρονιά των ομάδων που κατέκτησαν το ευρωπαϊκό τρόπαιο. Στη σύγχρονη ιστορία του ευρωπαϊκού μπάσκετ (σ.σ. δεν μιλάμε για τη μεγάλη Γιουγκοπλάστικα) μόνο η... διαστημική Μακάμπι έκανε το back to back (2004, 2005) κατακτώντας δύο σερί τρόπαια... Το θετικό είναι ότι ο περισσότερος κόσμος της ομάδας αναγνωρίζει την προσπάθεια που γίνεται και φροντίζει να σταθεί δίπλα της. Το έδειξε στο πρώτο ματς της σειράς και αναμένεται να το δείξει ακόμα περισσότερο την Παρασκευή...

Πηγή: Goal

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός