Όταν ο Ντιέγκο φορούσε τα γαλανά της Ναπολι, οι τιφόζι επινόησαν το «Μαμά είδα τον Μαραντόνα». Σήμερα, περίπου 20 χρόνια μετά την τελευταία εμφάνιση του Νικ, κάθε φίλαθλος που σέβεται τον εαυτό του λέει το ίδιο και για τον Γκάλη. Και... το 2033, τα ίδια θα λέμε και για τον Διαμαντίδη. Ό,τι ομάδα κι αν είσαι, όσο τυφλωμένος, και χωρίς να γίνεται η συνήθης άστοχη σύγκριση με τον Γκάλη, ο τύπος αυτός είναι μύθος.

Μα να έχεις... εκτελέσει μόλις δύο σουτ σε 35 λεπτά συμμετοχής και να το βάζεις... τόσο εύκολα με την πιο δύσκολη κίνηση; Αν είδατε τον Σάδα μετά τη λήξη του αγώνα έξαλλο με τον προπονητή του ήταν ακριβώς γι' αυτό. Διότι επέλεξε να στείλει τον Τζαγουάι στην τελευταία φάση πάνω στον Διαμαντίδη, αλλάζοντας μετά το σκριν. Κι όταν συνέβη, όλοι ήξεραν πια την κατάληξη. Ο Διαμαντίδης δεν έκανε το ίδιο «λάθος» με το πρώτο ματς. Ούτε καν με την προηγούμενη φάση όταν άφησε τη μπάλα από 'δω κι από ΄κει για να καταλήξει στο άστοχο δίποντο του Μπράμος. Την πήρε στα χέρια του και αποφάσισε αυτός την κατάληξη.

Διαβάστε ολόκληρο το σχόλιο στο gazzetta.gr

Παναθηναϊκός Μπάσκετ SPORTS