Δε θα ήθελα να είμαι στη θέση του χρηματοδότη της Εφές Αναντολού. Ο άνθρωπος αυτός πληρώνει παίκτες και προπονητή τρεις φορές πάνω από όσα πληρώνουν οι Αγγελόπουλοι. Κι όμως θα καθίσει σπίτι για να δει τους άλλους να παίζουν στο Λονδίνο.

Έχω να του πω κάτι και να τον παρηγορήσω. Τα ίδια και χειρότερα τραβούσαν χρόνια τώρα οι Αγγελόπουλοι. Ας τους πάρει τηλέφωνο και να του πουν λεπτομέρειες.

Άτιμο πράγμα το μπάσκετ. Ακούω τους μπασκετικούς να λένε ότι στο μπάσκετ κερδίζει πάντα ο καλύτερος. Αν είναι έτσι με την Εφές 15 πόντους μπροστά-διάολε- ήταν ο καλύτερος.

Αφήνω κατά μέρος τα-κλισέ- των ειδικών περί ενέργειας,αυτοσυγκέντρωσης κ.λ.π.

Στα μάτια μου ο Ολυμπιακός του πρώτου ημιχρόνου ήταν μια soft ομάδα που μάρκαρε με γαλατική ευγένεια κι έβλεπε το καλάθι του αντιπάλου σαν δαχτυλήθρα.

Στο δεύτερο ημίχρονο άρχισε να ρίχνει ξύλο κι έβλεπε το καλάθι στην κανονική του διάσταση. Τότε άρχισαν να συμβαίνουν ορισμένα ωραία πράγματα που άλλοι ξέρουν να τα εξηγήσουν καλύτερα. Οι ψηλοί άρχισαν να απειλούν από κοντά το καλάθι και οι περιφερειακοί να βρίσκουν στόχο.

Οι Τούρκοι προσπάθησαν να μείνουν στον αφρό με τις ατομικές προσπάθειες του φοβερού Τζαμόν Λούκας, αλλά η παράδοση των ψηλών τους άνευ όρων τους έριξε τελικά στο καναβάτσο.

Μια μαγική βραδιά για τον Ολυμπιακό και το ελληνικό μπάσκετ.

Στο Λονδίνο οι «ερυθρόλευκοι» πάνε ως πρωταθλητές Ευρώπης,αλλά όχι ως φαβορί. Ίσως αυτό αποδειχτεί το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει μπροστά της η ΤΣΣΚΑ. Μαζί με τα φαντάσματα της Κωνσταντινούπολης….

Πηγή: SportDay.gr

Μπάσκετ SPORTS Ολυμπιακός