Είδηση, λένε, δεν είναι αν ένας σκύλος δαγκώσει άνθρωπο, αλλά αν ένας άνθρωπος δαγκώσει σκύλο. Κατ' αναλογία, σε αθλητικό επίπεδο, είδηση στο ποδόσφαιρο δεν είναι αν ένας ουραγός νικήσει την καλύτερη (αλλά αδιάφορη) ομάδα. Είναι όταν, τις τελευταίες αγωνιστικές, η καλύτερη ομάδα νικήσει έναν αντίπαλο που είναι χειρότερος μεν, αλλά καίγεται για βαθμούς. Κι υπ' αυτή την έννοια, οφείλουμε να προσδώσουμε τις ανάλογες τιμές στα παιδιά που παίζουν για την ηθική τους, για τη νίκη, for the love of the game που θα 'λεγαν κι οι Αμερικάνοι.

Συνέβη στο μπάσκετ και πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, ίσως επειδή το fair play δεν πουλάει. Πουλάει το unfair, η ατιμία, το άνοιγμα των ποδιών, απ' αυτό που είναι σύνηθες φαινόμενο στην Ελλάδα κι όχι μόνο στο ποδόσφαιρο και στα σπορ.

Όχι απαραίτητα επειδή όλοι οι παράγοντες είναι άτιμοι. Οι άτιμοι παράγοντες χρειάζονται αι άτιμους αθλητές για να κάνουν τις δουλίτσες τους. Δεν υπάρχουν καλοί (στο μπάσκετ) και κακοί (στο ποδόσφαιρο). Μακριά από εμάς τέτοιοι διαχωρισμοί. Όλα οφείλονται στην αθλητική παιδεία, στον τρόπο που μεγαλώνουν κάποιοι αθλητικά, στο «περιβάλλον». Κι αυτό αξίζει να μην περάσει έτσι. Δικαιούνται χειροκροτήματος οι ομάδες, οι παίκτες, οι προπονητές έστω κι αν πράττουν το αυτονόητο.

Ας αφήσουμε τις θεωρίες. Δείτε με επιχειρήματα.

Διαβάστε το υπόλοιπο σχόλιο στο gazzetta.gr

Μπάσκετ SPORTS