Τα δάκρυα έχουν στεγνώσει πια, ο πλούτος των αναμνήσεως θα δε θα χρεωκοπήσει ποτέ και ενώ οι ώρες περνούν, ελάτε ας είμαστε ειλικρινείς, ως γνήσια ανθρώπινα όντα, που έχουμε στη φύση μας τις δεύτερες σκέψεις, σερφάρουμε στη θάλασσα του αρνητισμού, τρακάροντας συνεχώς σε επικριτικά αν.. Αν στο Αλεξάνδρειο παραβρισκόταν ο τάδε, αν ο δείνα είχε οργανωθεί καλύτερα, αν. αν. αν.

Δεν έχω μάθει να βάζω το κεφάλι μου στην άμμο για να προστατεύσω το κορμί μου, ως εκ τούτου θα παραδεχθώ ότι κατά τη διάρκεια του ταξιδιού μου από τη Θεσσαλονίκη στο Λονδίνο, οι προσλαμβάνουσες που είχα δημιουργούσαν ένα κοκτέιλ συγκίνησης, αρνητισμού, περηφάνιας. Δεν έχω ζητήσει αυτόγραφο από κανέναν παίκτη στη ζωή μου, στη δεξίωση όμως (κι αφού δύο ημέρες κυκλοφορούσα στη Θεσσαλονίκη με τα μπλουζάκια του Νίκου Γκάλη), το διέπραξα. Του ζήτησα να μου υπογράψει πάνω σε ένα από αυτά (κατ'εμέ το καλύτερο απ'όλα, με τα αρχικά NG). Αν η κοινωνία του μπάσκετ, καθοδηγούνταν από έναν θρησκευτικό ηγέτη, όπως ακριβώς συμβαίνει και στην κοινωνική ζωή μας, ο δικός μου Θεός θα ήταν (κυριολεκτικά) ο Νίκος Γκάλης.

Διαβάστε όλο το άρθρο στο gazzetta.gr

Άρης Μπάσκετ SPORTS