Δεν είχε ακόμη συμπληρώσει τα 21 του χρόνια. Στάθηκε μπροστά στην μπάρα, κοίταξε τα 207,5 κιλά και φώναξε με όλη τη δύναμη της ψυχής του:

«Για την Ελλάδα!»

Η προσπάθεια δεν ήταν επιτυχημένη. Δεν είχε, όμως, πλέον καμία σημασία. Ο Πύρρος Δήμας ήταν ήδη χρυσός Ολυμπιονίκης. Η 31η Ιουλίου 1992 ήταν η ημέρα που το «Λιοντάρι της Χειμάρρας» συστήθηκε στους Έλληνες και άνοιξε ένα από τα λαμπρότερα κεφάλαια στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία των 82,5 κιλών, σηκώνοντας 370 κιλά στο σύνολο: 167,5 στο αρασέ και 202,5 στο ζετέ.

Δεν ήταν απλώς το πρώτο από τα τέσσερα Ολυμπιακά του μετάλλια. Ήταν η αρχή της εποχής κατά την οποία η ελληνική άρση βαρών θα μετατρεπόταν σε παγκόσμια δύναμη.

Από τη Χειμάρρα στην κορυφή του κόσμου

Ο Πύρρος Δήμας γεννήθηκε στις 13 Οκτωβρίου 1971 στη Χειμάρρα, από Έλληνες γονείς. Άρχισε να ασχολείται με την άρση βαρών από παιδί, χτίζοντας μέσα σε δύσκολες συνθήκες τη δύναμη, την τεχνική και τον χαρακτήρα που θα τον οδηγούσαν στην κορυφή.

Στην Ελλάδα εγκαταστάθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1991, περίπου ενάμιση χρόνο πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Η άφιξή του έδωσε στην ελληνική άρση βαρών έναν αθλητή με τεράστιες δυνατότητες, αλλά ελάχιστοι μπορούσαν να προβλέψουν όσα θα ακολουθούσαν.

Την άνοιξη του 1992 είχε κατακτήσει το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, με 367,5 κιλά στο σύνολο. Μπροστά του είχαν βρεθεί ο Ιμπραΐμ Σαμάδοφ και ο Πολωνός Κριστόφ Σιέμιον. Η επίδοσή του αποτέλεσε την προειδοποίηση. Στη Βαρκελώνη, ο Πύρρος δεν θα πήγαινε απλώς για τη συμμετοχή.

Θα πήγαινε για το χρυσό.

Μάχη μέχρι το τελευταίο γραμμάριο

Στην κατηγορία των 82,5 κιλών συμμετείχαν 31 αθλητές. Ανάμεσά τους βρίσκονταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής Σαμάδοφ, ο Σιέμιον και ο δυνατός στο αρασέ Βούλγαρος Κίριλ Μπρατόιτσεφ.

Η μάχη εξελίχθηκε σε πραγματικό θρίλερ.

Στο αρασέ ο Πύρρος Δήμας σήκωσε 167,5 κιλά. Την ίδια επίδοση σημείωσαν ο Σαμάδοφ και ο Μπρατόιτσεφ, ενώ ο Σιέμιον ακολουθούσε με 165 κιλά. Όλα θα κρίνονταν στο ζετέ, στην τακτική και στην ψυχραιμία.

Εκεί έπαιξε καθοριστικό ρόλο ο ομοσπονδιακός προπονητής Χρήστος Ιακώβου. Ο Πύρρος ξεκίνησε με 202,5 κιλά και τα σήκωσε, φτάνοντας τα 370 στο σύνολο. Ο Πολωνός Σιέμιον χρειάστηκε 205 κιλά στο ζετέ για να φτάσει στην ίδια συνολική επίδοση, ενώ στους 370 έφτασε και ο Σαμάδοφ.

Τρεις αθλητές είχαν ολοκληρώσει τον αγώνα με ακριβώς τα ίδια κιλά.

Ο Σαμάδοφ ζύγιζε 81 κιλά και 850 γραμμάρια. Ο Δήμας και ο Σιέμιον είχαν ακριβώς το ίδιο σωματικό βάρος: 81 κιλά και 800 γραμμάρια. Με βάση τον κανονισμό της εποχής, ο Πύρρος αναδείχθηκε νικητής επειδή είχε φτάσει πρώτος στα 370 κιλά.

Μία διαφορά στον χρόνο εκτέλεσης έκρινε έναν ολόκληρο Ολυμπιακό τίτλο. Το χρονικό της δραματικής ισοβαθμίας καταγράφεται αναλυτικά από την Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή.

Η κραυγή που έμεινε στην Ιστορία

Ο Δήμας επιχείρησε ακόμη δύο φορές να σηκώσει 207,5 κιλά στο ζετέ. Στην τελευταία του προσπάθεια, γνωρίζοντας πλέον ότι το χρυσό μετάλλιο ήταν δικό του, φώναξε: «Για την Ελλάδα!»

Δεν κατάφερε να ολοκληρώσει την άρση. Είχε, όμως, ήδη δημιουργήσει μία από τις πιο δυνατές εικόνες του ελληνικού αθλητισμού.

Η προσπάθεια δεν μεταδόθηκε ζωντανά από την ελληνική τηλεόραση. Οι Έλληνες είδαν αργότερα το στιγμιότυπο και γνώρισαν τον νεαρό αθλητή που είχε ανέβει στην κορυφή του κόσμου φορώντας το εθνόσημο.

Η κραυγή του δεν ήταν διαφημιστικό σύνθημα ούτε μια φράση προετοιμασμένη για τις κάμερες. Ήταν μία αυθόρμητη δήλωση ταυτότητας από έναν Έλληνα της Χειμάρρας, που είχε φτάσει στην κορυφή σηκώνοντας βάρη που ξεπερνούσαν κατά πολύ το διπλάσιο του σωματικού του βάρους.

Λίγες ημέρες αργότερα, η Βούλα Πατουλίδου θα κατακτούσε το δεύτερο ελληνικό χρυσό στη Βαρκελώνη, φωνάζοντας το δικό της ιστορικό «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο». Η ελληνική αποστολή ολοκλήρωσε τους Αγώνες με δύο χρυσά μετάλλια, σηματοδοτώντας την έναρξη μιας νέας εποχής.

Χρυσό μετά από 88 χρόνια

Η επιτυχία του Πύρρου Δήμα είχε ιδιαίτερη ιστορική βαρύτητα. Η ελληνική άρση βαρών περίμενε 88 ολόκληρα χρόνια για να κατακτήσει ξανά χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, μετά τον θρίαμβο του Περικλή Κακούση στους Αγώνες του 1904.

Ο 20χρονος τότε Δήμας έβαλε τέλος σε αυτήν την αναμονή και άνοιξε τον δρόμο για τη μετέπειτα «Dream Team» της ελληνικής άρσης βαρών. Το άθλημα πέρασε από την αφάνεια στα πρωτοσέλιδα, τα παιδιά γέμισαν τα γυμναστήρια και οι αγώνες άρσης βαρών έγιναν τηλεοπτικό γεγονός για κάθε ελληνικό σπίτι.

Η Βαρκελώνη ήταν μόνο η αρχή.

Τέσσερις Ολυμπιάδες, τέσσερα μετάλλια

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στην Ατλάντα, ο Πύρρος Δήμας θα υπερασπιζόταν τον τίτλο του, κατακτώντας δεύτερο συνεχόμενο χρυσό με 392,5 κιλά στο σύνολο και παγκόσμια ρεκόρ.

Στο Σίδνεϊ το 2000 θα έφτανε σε έναν τρίτο διαδοχικό Ολυμπιακό θρίαμβο, στην κατηγορία των 85 κιλών, ισοφαρίζοντας ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα στην ιστορία της άρσης βαρών.

Το 2004, στην Αθήνα, τραυματισμένος αλλά αποφασισμένος να αποχαιρετήσει μέσα στην πατρίδα του, κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο. Στο τέλος άφησε τα παπούτσια του πάνω στο πλατό, σε μία στιγμή που έκανε χιλιάδες Έλληνες στις κερκίδες να δακρύσουν.

Ο απολογισμός της διαδρομής του ήταν μυθικός! Τρία χρυσά και ένα χάλκινο μετάλλιο σε τέσσερις διαδοχικούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Πρόσθεσε επίσης τρεις παγκόσμιους τίτλους, το 1993, το 1995 και το 1998. Η Παγκόσμια Ομοσπονδία Άρσης Βαρών τον κατατάσσει ανάμεσα στους σημαντικότερους αθλητές στην ιστορία του αθλήματος.

Όλα, όμως, ξεκίνησαν στις 31 Ιουλίου 1992.

Την ημέρα που το "λιοντάρι" από τη Χειμάρρα στάθηκε κάτω από την μπάρα στη Βαρκελώνη, σήκωσε 370 κιλά και μαζί τους ύψωσε μια ολόκληρη Ελλάδα.