Γράμμα… απελπισίας, ενός 16χρονου στον Γκαττούζο

 Αδύνατον ν’ αποκωδικοποιηθεί το τι πραγματικά συμβαίνει σ’ αυτήν την Ιταλία, εκτός από τα προφανή όπως το γεγονός ότι δεν υπάρχουν πλέον, ούτε τα μεγάλα 10άρια (Μπάτζο, Τόττι, Πίρλο), ούτε τα totem της άμυνας (Μπαρέζι, Μαλντίνι, Νέστα, Κανναβάρο, Μπουφόν) που την είχαν μετατρέψει σε ποδοσφαιρική υπερδύναμη.

 Τα μόνα που απέμειναν είναι η μαχητικότητα του Γκαττούζο, παγκόσμιου πρωταθλητή του ’06 στη Γερμανία και η μεγάλη του θέληση να ξαναστείλει την Ιταλία σ’ ένα Μουντιάλ ύστερα από τις καταστροφικές θητείες του Βεντούρα, στο μπαράζ με τη Σουηδία και του Μαντσίνι, στο μπαράζ με τη Βόρειο Μακεδονία που της είχαν στερήσει τόσο το Μουντιάλ του ’18, στη Ρωσία, όσο του ’22, στο Κατάρ. Και αν τριτώσει το κακό;

 Όλα είναι πιθανά, κυρίως γιατί η Ιστορία απέδειξε ότι ο μεγαλύτερος αντίπαλος των Ιταλών, δεν είναι τόσο ο οποιοσδήποτε αντίπαλος βρεθεί απέναντί τους, αλλά ο ίδιος τους ο εαυτός. Και ο φόβος, φυσικά μίας νέας αποτυχίας.

 Για την Ιταλία, οι όροι «μπαράζ» ή «play- offs» είναι αναμφισβήτητα συνώνυμα δύο ιστορικών αποτυχιών. Και η πλάκα είναι ότι, εάν δεν θελήσει να χάσει το αεροπλάνο και για το αμερικανικό Μουντιάλ, θα πρέπει να νικήσει όχι μόνο έναν, αλλά δύο «μπαράζ- τελικούς».

 Το βράδυ της Πέμπτης φιλοξενεί στο Μπέργκαμο τη Βόρειο Ιρλανδία και αν νικήσει, την επόμενη Τρίτη θα ταξιδέψει είτε στη Ουαλία, είτε στη Βοσνία για το big- match ή τον «τελικό των τελικών» που ισοδυναμεί μ’ ένα από τα 4 ευρωπαϊκά εισιτήρια για Καναδά, Μεξικό και Ηνωμένες Πολιτείες. Τα υπόλοιπα θα προκύψουν από τις νικήτριες των αγώνων Τσεχίας- Ιρλανδίας εναντίον Δανίας- Βορείου Μακεδονίας, Σλοβακίας- Κόσσοβου εναντίον Τουρκίας- Ρουμανίας και Ουκρανίας- Σουηδίας εναντίον των Πολωνίας- Δανίας.

 Το πρόβλημα είναι ότι από τις 14 εθνικές ομάδες που διεκδικούν τα τελευταία «pass» για την Αμερική μόνο η Ιταλία είναι η θεωρητικά «μεγάλη» που απειλείται με αποκλεισμό γι’ αυτό και το αναπόφευκτο ενδιαφέρον του ποδοσφαιρικού κόσμου για το τι ακριβώς θα είναι ικανή να πετύχει η ομάδα ου Γκαττούζο.

 Μαζί με την αγωνία του 16χρονου Ίταλο, που αφού του’ γραψε «αγαπητέ Ρίνο, η τελευταία φορά που η Ιταλία έπαιξε σε Μουντιάλ ήταν το 2010, αλλά δεν θυμάμαι τίποτα γιατί ήμουν 4 ετών. Τώρα που είμαι 16, πάλι δεν έχω καμία ανάμνηση γιατί σε Σουηδία και Κατάρ δεν ήταν. Δεν είναι κρίμα να ετοιμάζομαι να ψηφίσω και να οδηγώ και να μην έχω δει ακόμη την εθνική μου σε Μουντιάλ;»…