Η Εθνική ομάδα μοιάζει με ένα κύκλο που άλλοτε είναι φωτεινός και άλλοτε σκοτεινός. Κι αν μετρήσεις δώδεκα χρόνια μακριά από τις μεγάλες διοργανώσεις, ίσως να μη σου φαίνονται πολλά. Για μια ομάδα όμως που κάποτε ανέβηκε στην κορυφή της Ευρώπης, μοιάζουν αιώνας.

Από το «θαύμα» του 2004 μέχρι το 2014, η Ελλάδα έμαθε να ονειρεύεται. Έμαθε να πανηγυρίζει στους δρόμους, να πιστεύει ότι ανήκει στους «μεγάλους». Εκείνη η χρυσή δεκαετία δεν έφερε μόνο επιτυχίες. Έφερε προσδοκίες και απαιτήσεις. Και ίσως αυτή να ήταν και η μεγαλύτερη παγίδα.

Γιατί όταν ήρθε η ελεύθερη πτώση, η προσγείωση έγινε χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Ήταν βραδιές που πλήγωσαν την ίδια την ποδοσφαιρική μας ψυχή. Φερόε, Λουξεμβούργο, Αρμενία, Λιχτενστάιν. Ονόματα που έγιναν πληγές. Μια ολόκληρη γενιά παικτών βρέθηκε να κουβαλά το βάρος μιας Εθνικής που έμοιαζε να έχει χάσει τον εαυτό της. Γήπεδα άδεια, βλέμματα χαμηλωμένα, όνειρα που έμεναν μισά.

Διαβάστε τη συνέχεια στο novasports.gr

LIFE