Οι «γκαφατζήδες» των δοκαριών

 Καμία σημασία δεν έχει εάν ο 22χρονος Τσέχος γκολκίπερ της Τόττεναμ αγωνίστηκε μόλις 17 λεπτά στο εφιαλτικό 5-2 του «Μετροπολιτάνο» από την Ατλέτικο Μαδρίτης. Πάλι καλά που ο προπονητής του, Ίγκορ Τούντορ βλέποντας την ομάδα του να δέχεται 3 γκολ σε διάστημα 9 λεπτών (από το 6’ έως το 15’, με δύο, στα τρία δικά του, τραγικά λάθη), είχε τα αντανακλαστικά να τον αντικαταστήσει με τον βασικό Γκουλιέλμο Βικάριο.

 «Είναι πράγματα που συμβαίνουν, ειδικά όταν αισθάνεσαι υπό πίεση. Είναι ένας εξαιρετικός τερματοφύλακας και τον αντικατέστησα για να προστατεύσω την εικόνα και τη συνέχεια της καριέρας του», είπε ο Κροάτης την ώρα που έφευγε από τη Μαδρίτη με την 4η συνεχόμενή του ήττα στον πάγκο της Τόττεναμ, 6η σε όλες τις διοργανώσεις στην (αρνητική) Ιστορία των «Σπιρουνιών».

 «Ψιλά το κεφάλι και προχώρα!», του’ γραψε στο «Χ» ο γκολκίπερ της Φιορεντίνα, και επί μίας 10ετίας της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, Νταβίντ Ντε Χέα ένας ακόμη Νο 1 που συνήθιζε να «τρώει» γκολ από μακρινά σουτ.

 Δεν ήταν όμως, σαν τον Γερμανό Λόρις Κάριους, τον Ιταλό Μάσσιμο Ταϊμπι, τον Κολομβιανό Ρενέ Χιγκίτα ή τον επίσης Ιταλό, Ντίνο Τζοφ.

 Ο Κάριους, ως τερματοφύλακας της Λίβερπουλ ακόμη φέρει βαρέως τις δύο, τραγικές του γκάφες στον τελικό Champions League ’18 με τη Ρεάλ Μαδρίτης και τον ανεξήγητο τρόπο με τον οποίο η μπάλα, από τα 40 μέτρα του γλίστρησε μέσα από τα χέρια. Έκτοτε δεν ξανάπαιξε πουθενά ως βασικός, αλλά τουλάχιστον αποζημιώθηκε από τη ζωή στέλνοντάς του την Ιταλίδα δημοσιογράφο, Ντιλέττα Λεόττα, τη γυναίκα της ζωής του, μητέρα των παιδιών του και μία από τις ομορφότερες που βγήκαν ποτέ στο «γυαλί».

 Ποτέ του δεν ξανάπαιξε και ο Μάσσιμο Ταϊμπι τον οποίο ο Άλεξ Φέργκιουσον είχε το ’99 εντοπίσει ως ιδανικό αντικαταστάτη του Πίτερ Σμάιχελ. Τρία- τρία με τη Σαουθάμπτον, μετά 5 γκολ από την Τσέλσι, από τα οποία, τα δύο κάτω από τα πόδια και έκτοτε, όταν κάποιος τερματοφύλακας στην Αγγλία πάθει κάτι ανάλογο, ο αδυσώπητος Τύπος του γράφει «He did a Taibi».

 Ιστορικοί «γκαφατζήδες» υπήρξαν όμως κι άλλοι, και μάλιστα δεκάδες. Ο Ιταλός Ντίνο Τζοφ, παγκόσμιος πρωταθλητής του ’82 με τη Squadra Azzurra, είχε «φάει» τρία γκολ από τα 40 μέτρα που έμειναν στην Ιστορία: το ’78 από τον Ριβελίνο και τον Άρι Χαν, το ’83 από τον Μάγκατ στον τελικό του τότε Πρωταθλητριών, στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, με το Αμβούργο.

 Ο Τζανλουϊτζι Μπουφόν υπήρξε ανίκητος στις κοντινές αποστάσεις, αλλά προβληματικός όταν τα σουτ έρχονταν από μακριά: ένα απ’ αυτά είχε στοιχήσει στην Παρί Σεν Ζερμέν την πρόκριση στον τελικό του Champions League.

 Ενώ και ο Κολομβιανός Χιγκίτα μπορεί να έμεινε στην Ιστορία για την απόκρουση «του σκορπιού», σε φιλικό στο παλιό «Ουέμπλεϊ» με την Αγγλία, αλλά τα είχε κάνει μαντάρα σε παιχνίδι της τελικής φάσης του Μουντιάλ ’90, με το Καμερούν. Στο κέντρο του γηπέδου, του είχε έρθει η φαεινή ιδέα να ντριμπλάρει τον Ροζέ Μιλά, ο οποίος φυσικά του’ κλεψε τη μπάλα, σκόραρε σε άδειο τέρμα και έστειλε τα «λιοντάρια» στην επόμενη φάση.

 Ιστορικές και οι γκάφες του, επίσης Καμερουνέζου Αντρέ Ονάνα, κάτω από τα δοκάρια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ: κυρίως στο 3-3 της Κωνσταντινούπολης με τη Γαλατάσαραϊ όταν δέχτηκε δύο φάουλ από 40 μέτρα, χωρίς καν να προλάβει να δει την πορεία της μπάλας. Ατελείωτη η λίστα των «γκαφατζήδων» και είναι κρίμα, που στους Ταϊμπι, Κάριους προστίθεται πλέον κι ένας μόλις 22χρονος.