Το πρώτο ημίχρονο στο ΠΑΟΚΘέλτα εξελίχθηκε σε καθαρό μάθημα για το πόσο ακριβά πληρώνεται ένα λάθος στην πρώτη πάσα και μια άμυνα που “κοιμάται” στο transition. Μέχρι το μισάωρο ο ΠΑΟΚ έδειχνε ότι θέλει να χτίσει με κυκλοφορία από πίσω, να κρατήσει κατοχή και να ανεβάσει σταδιακά μπλοκ. Όμως, από τη στιγμή που έχασε εύκολα την μπάλα στο κέντρο της ανάπτυξης, άνοιξε διάπλατα την πόρτα σε μια Θέλτα που δεν χρειάζεται δεύτερη πρόσκληση.

Στο 34’ ήρθε το 0-1 και ήταν γκολ που “φωνάζει” αμυντική αφέλεια. Ο Ρόμαν βρήκε τον κενό χώρο με τακουνάκι, τα στόπερ του ΠΑΟΚ ήταν… σε άλλο γήπεδο και ο Άσπας, σαν αρχηγός που μυρίζεται αίμα, τελείωσε τη φάση με ψύχραιμο πλασέ απέναντι στον Τσιφτσή. Τραγική αντίδραση σε δύο επίπεδα: πρώτα, γιατί η κατοχή χάθηκε χωρίς πίεση που να δικαιολογεί πανικό. Και μετά, γιατί η άμυνα δεν είχε ούτε ισορροπία ούτε άμεση κάλυψη χώρου — με… μιάμιση πάσα η Θέλτα βρέθηκε σε κατάσταση “τετ-α-τετ” και το πλήρωσε ο ΠΑΟΚ.

Το χειρότερο είναι πως το πρώτο χτύπημα δεν λειτούργησε σαν καμπανάκι, αλλά σαν σήμα “μπείτε”. Οι Ισπανοί είδαν φως, πάτησαν γκάζι και στο 43’ έκαναν το 0-2 με μια υποδειγματική μετάβαση. Ο Σβέντμπεργκ ξεχύθηκε, έσπασε στον Άσπας, ο τελευταίος του γύρισε με τη μία και ο Σουηδός με άψογη προβολή από κοντά “εκτέλεσε” ξανά τον Τσιφτσή. Φάση-καρμπόν ως προς τη λογική: κάθετη σκέψη, κίνηση χωρίς μπάλα, απόλυτη ταχύτητα στην εκτέλεση. Και από την άλλη πλευρά, ΠΑΟΚ χωρίς σωστό counter-press, χωρίς επιστροφές στο σωστό timing, χωρίς στόπερ να “σπάσουν” τη γραμμή για να κόψουν την πάσα ή να κερδίσουν χρόνο.

Έτσι, μέσα σε εννιά λεπτά, το σκορ στο πρώτο μέρος πήγε από “μια στραβή που διορθώνεται” σε 0-2 που σε κόβει στα δύο: ψυχολογικά και τακτικά. Γιατί δεν ήταν δύο γκολ από τύχη ή από στημένα. Ήταν δύο γκολ από την ίδια πληγή: λάθος στην ανάπτυξη και μηδενική αντίδραση στο τρανζίσιον, απέναντι σε ομάδα που ζει για τέτοιες στιγμές.

Αξιζει να σημειωθεί, ότι πριν τη λήξη του πρώτου μέρους, η Θέλτα πέτυχε και τρίτο γκολ, αλλά δεν μέτρησε γιατί ο Σβέντμπεργκ ήταν σε θέση οφσάιντ.