Η Αγγλία προκρίθηκε στους «16» του Μουντιάλ με το 2-1 απέναντι στη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, όμως η εικόνα της δεν παραπέμπει σε ομάδα που έχει λύσει τα βασικά αγωνιστικά της προβλήματα. Παραπέμπει περισσότερο σε μια ομάδα που επέζησε, επειδή διαθέτει τον Χάρι Κέιν, επειδή ο Τζουντ Μπέλινγχαμ αρνείται να εξαφανιστεί από τα μεγάλα παιχνίδια και επειδή ο Τόμας Τούχελ βρήκε, έστω αργά, τις σωστές αλλαγές.

Η πρόκριση είναι το γεγονός. Η εμφάνιση είναι το καμπανάκι.

Η Αγγλία βρέθηκε πίσω στο σκορ από νωρίς και μέχρι τη διακοπή ενυδάτωσης του πρώτου ημιχρόνου δεν είχε καταγράψει ούτε μία τελική προσπάθεια. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η έλλειψη καθαρού μυαλού στο τελευταίο τρίτο. Ήταν ότι η ομάδα του Τούχελ δεν μπορούσε να βρει τρόπο να μεταφέρει την κατοχή της σε πραγματική πίεση μέσα στην περιοχή.

Από εκείνο το σημείο και μετά, η εικόνα άλλαξε. Η Αγγλία έβγαλε οκτώ τελικές έως την ανάπαυλα και δημιούργησε σημαντικό όγκο αναμενόμενων γκολ. Δεν πρόκειται για απόδειξη ότι οι διακοπές ενυδάτωσης κερδίζουν παιχνίδια, αλλά είναι ξεκάθαρο ότι έδωσαν στον Τούχελ την ευκαιρία να ανασυντάξει την ομάδα του, να διορθώσει θέσεις και να ανεβάσει τον ρυθμό.

Το ίδιο συνέβη και στο δεύτερο μέρος. Πριν από τη δεύτερη διακοπή, η Αγγλία έμοιαζε και πάλι κουρασμένη, προβλέψιμη και μπλοκαρισμένη. Μετά την επανεκκίνηση, βρήκε την ενέργεια και το καθαρό μυαλό που χρειάζονταν για να γυρίσει το ματς.

Ο Κέιν ήταν ξανά η τελική απάντηση

Ο Χάρι Κέιν δεν είχε μπει καλά στο παιχνίδι. Στο πρώτο ημίχρονο είχε ελάχιστη συμμετοχή και δεν μπορούσε να επιβληθεί απέναντι στην καλά οργανωμένη άμυνα του Κονγκό. Όταν όμως η μπάλα άρχισε να φτάνει στην περιοχή με καλύτερες προϋποθέσεις, ο αρχηγός της Αγγλίας έκανε αυτό που ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον.

Ο Άντονι Γκόρντον έδωσε την ασίστ για την ισοφάριση με σέντρα από αριστερά και λίγο αργότερα δημιούργησε ξανά τις συνθήκες για το δεύτερο γκολ. Ο Κέιν βρήκε χώρο, εκτέλεσε με την ψυχραιμία ενός επιθετικού που ζει για αυτές τις στιγμές και έστειλε την Αγγλία στην επόμενη φάση.

Η σημασία του ξεπερνά τα δύο γκολ. Ο Κέιν είναι ο παίκτης που δίνει στην Αγγλία βεβαιότητα όταν όλα γύρω του είναι ασταθή. Η νέα του επίδοση σε νοκ άουτ Παγκοσμίου Κυπέλλου τον φέρνει σε ιστορικό επίπεδο για την εθνική Αγγλίας, όμως το ουσιαστικό είναι άλλο: χωρίς τον Κέιν, η επίθεση των «Τριών Λιονταριών» έδειξε περιορισμένη έμπνευση.

Πολλές σέντρες, λίγη πραγματική απειλή

Η Αγγλία επιχείρησε 35 σέντρες από ανοιχτό παιχνίδι. Ο αριθμός είναι εντυπωσιακός, αλλά δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε παραγωγικό ποδόσφαιρο. Αντιθέτως, αποκαλύπτει μια ομάδα που έφτανε στα άκρα, αλλά δεν μπορούσε συστηματικά να διασπάσει τον αντίπαλο σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός.

Ο Νόνι Μαντουέκε δοκίμασε πολλές φορές να συγκλίνει και να γεμίσει με το αριστερό, όμως η επιλογή αυτή έγινε προβλέψιμη. Η καλύτερη στιγμή του προήλθε όταν πήγε εξωτερικά, έφτασε στη γραμμή και έστειλε την μπάλα στην περιοχή με διαφορετική γωνία και ταχύτητα.

Αυτό είναι το μάθημα για την Αγγλία. Δεν αρκεί να έχει εξτρέμ που πατούν γραμμή. Χρειάζεται εξτρέμ που να δημιουργούν ρήγματα, να αναγκάζουν τον αντίπαλο μπακ να οπισθοχωρεί και να παράγουν πάσες ή σέντρες από πλεονεκτική θέση.

Η είσοδος των Σάκα και Γκόρντον άλλαξε ακριβώς αυτό το στοιχείο. Έδωσαν φρεσκάδα, ταχύτητα και μεγαλύτερη επιθετικότητα στις πλευρές. Ο Γκόρντον ήταν ο άνθρωπος του αγώνα από τον πάγκο, καθώς συμμετείχε άμεσα και στα δύο γκολ του Κέιν.

Ο Μπέλινγχαμ κράτησε την Αγγλία ζωντανή

Ο Τζουντ Μπέλινγχαμ δεν βρέθηκε στον πίνακα των σκόρερ ούτε έδωσε ασίστ. Παρ’ όλα αυτά, ήταν από τους βασικούς λόγους που η Αγγλία έμεινε συνδεδεμένη με το παιχνίδι.

Ο μέσος της Ρεάλ Μαδρίτης έκανε συνεχείς κινήσεις προς την περιοχή, απείλησε με κεφαλιές, πήρε πρωτοβουλίες και έδωσε την αίσθηση ότι κάθε φορά που η Αγγλία χρειαζόταν ένα ξέσπασμα από τον άξονα, αυτό θα περνούσε από τα πόδια του.

Η φάση του νικητήριου γκολ ξεκίνησε ουσιαστικά από τη δική του κίνηση και το δικό του σουτ. Η απόκρουση του τερματοφύλακα άφησε τη φάση ζωντανή, ο Γκόρντον αντέδρασε γρήγορα και ο Κέιν τελείωσε τη δουλειά.

Ο Μπέλινγχαμ είναι ο παίκτης που συνδέει τη μεσαία γραμμή με την επίθεση. Όταν η Αγγλία δεν βρίσκει καθαρές συνεργασίες, αυτός είναι εκείνος που σπάει τη στατικότητα με κάθετες κινήσεις και προσωπική ένταση.

Το δεξί άκρο παραμένει ανοιχτή πληγή

Το σοβαρότερο πρόβλημα για τον Τούχελ ενόψει Μεξικού είναι το δεξί άκρο της άμυνας. Η Αγγλία έχει ήδη χρησιμοποιήσει τρεις διαφορετικούς παίκτες στη θέση σε τέσσερα παιχνίδια και ο Τζεντ Σπενς δυσκολεύτηκε απέναντι στην ταχύτητα και την απειλή του Μπράιαν Σιπένγκα.

Οι τραυματισμοί έχουν περιορίσει τις επιλογές και ο Ντέκλαν Ράις χρειάστηκε να χρησιμοποιηθεί ως λύση ανάγκης στα τελευταία λεπτά. Αυτό είναι επικίνδυνο, ειδικά απέναντι στο Μεξικό, σε ένα παιχνίδι υψηλής έντασης και σε συνθήκες που θα απαιτήσουν πολλά τρεξίματα στο Αζτέκα.

Η Αγγλία δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτοσχέδιες λύσεις στα μετόπισθεν. Θα χρειαστεί σταθερότητα, καθαρές αποστάσεις και έναν δεξιό μπακ που να μπορεί να αντέξει τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά.

Η πρόκριση απέναντι στο Κονγκό ήταν μια νίκη χαρακτήρα, όχι μια εμφάνιση κυριαρχίας. Ο Κέιν απέδειξε ξανά ότι είναι ο άνθρωπος των μεγάλων στιγμών. Ο Μπέλινγχαμ κράτησε ζωντανό τον άξονα. Ο Γκόρντον και ο Σάκα έδωσαν λύσεις από τον πάγκο.

Απέναντι στο Μεξικό, όμως, η Αγγλία θα χρειαστεί κάτι περισσότερο από μία ακόμη διάσωση. Θα χρειαστεί σχέδιο από το πρώτο λεπτό, καλύτερη επιθετική ανάπτυξη και λύσεις στην άμυνα. Γιατί σε ένα Μουντιάλ μπορείς να επιβιώνεις μία φορά. Δεν μπορείς να ζεις διαρκώς από το θαύμα.

Τζουντ Μπέλινγχαμ Άντονι Γκόρντον Νόνι Μαντουέκε Ντέκλαν Ράις Τζεντ Σπενς Τόμας Τούχελ Χάρι Κέιν