Ολυμπιακός: Τα «φαντάσματα» και η απάντηση αν μπορεί να το πάρει

Στο προ εβδομάδας (15/3) blog για το ματς με τον ΟΦΗ στο Παγκρήτιο έγραφα: Δεν χάθηκε χρόνος όπως με Σέρρες - Ευχή όχι κατάρα οι δύο φορ. Περίπου 48 ώρες πριν από τη σέντρα του χθεσινού (22/3) Ολυμπιακός-ΑΕΛ 0-0 έγραφα στη στήλη μου boxtobox: Τι τρέχει με Τσικίνιο - Τι περιμένει ο Μεντιλίμπαρ.
Δεν είναι θέμα δικαίωσης, αλλά πραγματικότητας. Μαθαίνοντας τις επιλογές του Μεντιλίμπαρ για την 11άδα κόντρα στην ΑΕΛ άρχισα να υποψιάζομαι ζόρια. Λόγω και του ότι αρκετοί παίκτες του ήταν στο όριο καρτών και φοβήθηκε ότι θα τους χάσει στην πρεμιέρα των πλέι οφ, αυτο-περιορίστηκε ο Βάσκος. Παρότι το σχήμα μαζί με Ταρέμι και Ελ Καμπί, ειδικά σε τέτοια στάθμης ματς στην ελληνική λίγκα, έχει αρχίσει να λειτουργεί καλύτερα, ο 65χρονος τεχνικός κράτησε τον Μαροκινό στον πάγκο και έπαιξε με τον Ιρανό κορυφή φοβούμενος κιτρίνισμα του πρώτου.

Φάντασμα Τσικίνιο, άφαντος Μούζα, περιστέρια ο Σιπιόνι

Και δεν θα υπήρχε πρόβλημα ΑΝ η προώθηση του Ταρέμι στην κορυφή δεν σήμαινε την ταυτόχρονη παρουσία στην 11άδα αυτό του... φαντάσματος που, συνήθως, βλέπουμε φέτος (σε σχέση με τον παλιό εξαιρετικό εαυτό του) και λέγεται Τσικίνιο. Το κακό για τον Ολυμπιακό κόντρα στην ΑΕΛ ήταν ότι πέρα από τον Τσίκι άφαντος, επί της ουσίας, για τουλάχιστον τα 45 πρώτα λεπτά (και παραπάνω, στο τέλος έβγαλε ένα καλώς εννοούμενο νεύρο) ήταν και ο Μουζακίτης. Λες και δεν έπαιζε. Τον έψαχνες. Και μαζί με τον Σιπιόνι δίπλα του, η ομάδα πήρε το απόλυτο τίποτα δημιουργικά - επιθετικά. Παραδόξως το ελάχιστο που προσπάθησε το συγκεκριμένο δίδυμο σ' αυτό το σκέλος προήλθε από τον Αργεντινό, όχι από τον Έλληνα με τις συγκεκριμένες αρετές. Απλά ο Σιπιόνι πρέπει, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, να προπονηθεί λίγο στα σουτ. Είτε είναι βασικός είτε παίζει αλλαγή για λίγο, πάντα βρίσκεται σε επίκαιρη θέση να σουτάρει. Και τα 9 στα 10 σουτ του είναι στα... περιστέρια. Έλεος κάπου. Προπόνηση και γρήγορα. Κι αν ήδη κάνει, να κάνει περισσότερη!

Οι μη αλλαγές στο ημίχρονο και ο ατομιστής Ζέλσον

Εξεπλάγην λοιπόν βλέποντας με την έναρξη του β' ημιχρόνου να μη γίνεται καμία αλλαγή. Για μένα ήταν για αλλαγή από τα πρώτα 45 λεπτά Τσικίνιο, Μουζακίτης, Κοστίνια (μεγάλη απογοήτευση ο συγκεκριμένος γενικώς φέτος, κανένα step up) και (ναι!) Ζέλσον. Ο οποίος μετά από μόλις πεντέμιση λεπτά αγώνα είχε την ευκαιρία να βγάλει μια ασίστ μισό γκολ στον Ταρέμι. Τότε που όλη η 4άδα μπροστά πίεσε συντεταγμένα με συνέπεια ο Μαρτίνς να κλέψει τη μπάλα. Αντί να πασάρει παράλληλα με το αριστερό πόδι προς τον Ιρανό που περίμενε μόνος στο πέναλτι με το τέρμα και έναν αμυντικό μπροστά του, επιχείρησε να πλασάρει με το δεξί κι ενώ έβλεπε ότι ο τερματοφύλακας είχε ήδη αρχίσει να κάνει έξοδο προς την μεριά του και να του περιορίζει την ορατότητα και άρα τις πιθανότητες να σκοράρει. Από τα 5 γκολ που έχει βάλει ο Ζέλσον φέτος (και μόλις 2 ασίστ) τα 4 είναι από ασίστ του Ταρέμι, για να μην ξεχνιόμαστε και να μην το ξεχνάει και ο ίδιος. 

Και σόρι αλλά, όπως έχω ξαναγράψει, από βασικό εξτρέμ του Ολυμπιακού σε μια σεζόν λίγο πριν από το τέλος της τα 5 γκολ και οι 2 ασίστ κάθε άλλο παρά σούπερ χαρακτηρίζουν τη χρονιά του. Ναι, είναι μια διαρκής πηγή κινδύνων στα περισσότερα ματς, ταλαιπωρεί τις άμυνες. Αλλά θες να δεις και τι γράφει το πηλίκο στο τέλος. Θες και αριθμούς. Ο 7ος σε χρόνο (σε όλο το ρόστερ) από πλευράς Ολυμπιακού και βασικός εξτρέμ οφείλει να έχει ΑΠΕΙΡΩΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ουσία είτε μιλάμε για γκολ, είτε για ασίστ είτε για, έστω, πάσα κλειδί. 

Και χθες, ξανά, ΔΕΝ την είχε. Προσπάθησε. Έκανε και κλεψίματα. Πίεσε. Αλλά είπαμε, τον κρίνουμε ως βασικό εξτρέμ της ομάδας. Και οι απαιτήσεις από βασικό εξτρέμ Ολυμπιακού είναι μεγαλύτερες.

Η πιο καθαρή εικόνα του last year

Βεβαίως, για να είμαι δίκαιος και ειλικρινής μαζί σας, και για να εξηγήσω γιατί επιμένω στις μονάδες, το πλάνο κάθε φορά το βγάζουν σωστό ή λάθος οι παίκτες. Το αναφέρω αυτό επειδή άρχισα λέγοντας ότι το καλύτερο που μπορεί να κάνει ο Μεντιλίμπαρ αυτή τη στιγμή είναι να παίζει με Ταρέμι και Ελ Καμπί μαζί. Να έχει τον Ιρανό σε ρόλο και πλέι μέικερ και εκτελεστή. Και το λέω επειδή οι περισσότερες σημαντικές μονάδες της ομάδας φέτος είναι στο μέτριο και κάτω. 

Μια καθαρή εικόνα περυσινού - φονιά Ολυμπιακού είδαμε χθες ακριβώς ΠΡΙΝ κάνει τις βελτιωτικές αλλαγές ο Μεντιλίμπαρ. Στο 56'. Τότε που οι Κοστίνια, Ποντένσε και Τσικίνιο δεν φλυάρησαν, έπαιξαν με τη μία και έφεραν με καλή προϋπόθεση (αλλά διαγώνια δεξιά, άρα με μικρότερη ορατότητα) τον Ταρέμι σε θέση βολής. Εκείνος σούταρε κατευθείαν συρτά προς την αριστερή γωνία αλλά με το δεξί πόδι έκανε σπουδαία απόκρουση ο τερματοφύλακας της ΑΕΛ. Παρεμπιπτόντως τι εμφανίσεις αντίπαλων τερματοφυλάκων έχουμε δει φέτος στο Γ.Καραϊσκάκης!!! Απίθανα πράγματα. Ο ένας μετά τον άλλο κάνουν ματς καριέρας, για μεταγραφή!

Τι έκανε πέρυσι - Τα «υλικά» υπάρχουν

Υπογραμμίζω αυτή τη φάση για να αποδείξω ότι τα «υλικά» υπάρχουν. Είναι εδώ. Απλά οι παίκτες υπο-λειτουργούν συνήθως. Λες και έχουν «ξεχάσει» τις εργοστασιακές τους ρυθμίσεις. Πέρυσι ο Ολυμπιακός δεν έκανε μαγικά. Πίεζε ψηλά και δεν χρονοτριβούσε να αποφασίσει τι θα κάνει. Κλέψιμο ή ανάκτηση, πάσα με τη μία εκτέλεση με τη μία και γκολ. Καληνύχτα. Πλέον βλέπουμε σκέψη. Πολλή σκέψη. Γυρίζουν όλοι γύρω από τον άξονά τους. Πασάρουν παράλληλα. Γεμίζουν στην περιοχή αφού δείχνουν μπλοκαρισμένοι. Αυτή την αίσθηση μου δημιουργεί η ομάδα. Και ο μόνος νέος που παίζει με το μυαλό και γρήγορη σκέψη, ως 9μισάρι, είναι ο Ταρέμι. Παίζει άμεσα και δημιουργεί για τους άλλους.

Οι παίκτες «κάνουν» ή «χαλάνε» τα συστήματα 

Μπορεί ένα αγωνιστικό πλάνο να είναι σούπερ αλλά αν εκείνοι που καλούνται να το παίξουν δεν είναι καλά, δείχνει απαίσιο. Και μπορεί ένα πλάνο να είναι μέτριο αλλά όσοι μπαίνουν να παίξουν να βρίσκονται σε καλή μέρα και το πλάνο να δείχνει τέλειο. Αν ο Τσικίνιο έχει χάσει τον αγωνιστικό του προσανατολισμό (το νέο συμβόλαιο πάντως το βρήκε) είναι δική του ευθύνη και φυσικά του προπονητή να τον ξαναβρεί. Το ίδιο ισχύει και με τον Μουζακίτη ο οποίος, υποτίθεται, ζήτησε και πήρε το πέναλτι από τον Ταρέμι στην Κρήτη για να του φύγει το ψυχολογικό βάρος, να απελευθερωθεί. Ε, του δόθηκε φανέλα βασικού και του ιδίου και δεν... Με ελάχιστες στιγμές στο φινάλε όπου προσπάθησε να πάρει πρωτοβουλίες (και να σουτάρει, υπό λάθος συνθήκες όπως αποδείχθηκε αφού κόντραραν τα σουτ του) παίζοντας πιο επιθετικά ΚΑΙ άμυνες. Μόλις 20 δεύτερα μετά τη σέντρα του ματς χρειάστηκε ο Μούζα για να κάνει την πρώτη λάθος πάσα - πούλημα μπάλας αν (δεν) το προσέξατε...

Το κεφάλαιο Ποντένσε

Κι επειδή δεν έχω κάνει αναφορά ως τώρα, ξεχωριστό κεφάλαιο προφανώς είναι και ο Ποντένσε. Το πόσο πολύ πιστεύει και ελπίζει στα μαγικά του Ντάνιελ ο Μεντιλίμπαρ φάνηκε από το ότι αυτόν τον άφησε ως το τέλος του ματς, κι ας έχει λιγότερες αντοχές από τον Ζέλσον, ενώ τον Μαρτίνς τον έβγαλε στο 80'. Και μ' εκείνη την απίθανη λόμπα στο 60' λίγο έλειψε να σκοράρει ένα υπέροχο γκολ και να λύσει τον γόρδιο δεσμό αλλά, είπαμε, όσοι αντίπαλοι τερματοφύλακες παίζουν (ειδικά στο Γ.Καραϊσκάκης) κόντρα στον Ολυμπιακό κάνουν ματς καριέρας. Τη λύση εν τέλει λίγο έλειψε να τη δώσει στο 88' ο Ποντένσε, αλλά ότι «σημάδεψε» τη ρίζα του δοκαριού σ' εκείνη τη σπουδαία ευκαιρία ήταν η πλέον απτή απόδειξη πόσο «σκασμένος» ήταν και προσπαθούσε ξοδεύοντας ρανίδες... δυνάμεων που πια δεν είχε.

Κανείς όπως ο Ντάνι - Έλειψε και ο Ντιόγκο

Πριν ανακοινωθούν 11άδες θεωρούσα βέβαιο ότι ένας από τους δύο χαφ στο αρχικό σχήμα θα ήταν ο Ντάνι Γκαρθία. Ξεκούραστοι είναι όλοι πια με ένα ματς την εβδομάδα. Και με την εικόνα του Μουζακίτη (κυρίως) αλλά και του Σιπιόνι που ήταν πολύ ενεργός αλλά δυστυχώς μόνο αμυντικά, ομολογώ ότι μου έλειψε πολύ το εγκεφαλικό και κάθετο παιχνίδι του Ισπανού ΜΑΖΙ με τον Ντιόγκο Νασιμέντο δίπλα του όπως τους είδαμε στην Κρήτη με τον ΟΦΗ.

Και ξέρω ότι το θέμα του Ντάνι κάνει... τζιζ για πάρα πολλούς απ' όσους με διαβάζετε, λατρεύεται να τον μισείτε, η παρουσία του Γκαρθία στην 11άδα εδώ και μήνες συνοδεύεται από σχεδόν (εξαίρεση το πρόσφατο ντέρμπι πρωταθλήματος με τον ΠΑΟΚ) μόνο νίκες για τον Ολυμπιακό και η απουσία από ΒΕΒΑΙΕΣ γκέλες. Ο -σχεδόν- 36χρονος πια χαφ γνωρίζει τα τετραγωνικά της θέσης του όσο κανείς άλλος (και τον ακολουθεί ο Έσε σε γνώση με τον Αργεντινό να υπερτερεί σε τρεξίματα βεβαίως). Και ειδικά σε τέτοια στάθμης ματς τα βγάζει ξεκούραστα και ποιοτικά.
Συνοψίζοντας, ξανά, για τον Ντάνι, από το ματς της 12ης Δεκέμβρη με τον Άρη που αποβλήθηκε και φορτώθηκε και το... προπατορικό αμάρτημα, έχει παίξει ως βασικός στις νίκες με Ατρόμητο, Βόλο, Αστέρα, Παναιτωλικό και ΟΦΗ και το 0-0 με τον ΠΑΟΚ και δεν έχει παίξει καθόλου στο 1-1 με την Κηφισιά, το 1-1 με την ΑΕΚ, το 0-1 από τον Παναθηναϊκό, το 0-0 με τον Λεβαδειακό και χθες το 0-0 με την ΑΕΛ (σ.σ. το μόνο παιχνίδι στο οποίο δεν έπαιξε και κέρδισε ο Ολυμπιακός, ήταν στις Σέρρες με 2-1). Are you not entertained; Ναι, καταλαβαίνω. Είναι αντιδημοφιλές και αντιεμπορικό να γράφω κάτι υπέρ του Γκαρθία (καταγραφή πραγματικότητας κάνω, επιμένω να μην την αγνοώ) αλλά έχω μεγαλώσει αρκετά πια για να με νοιάζει αν αρέσει ή όχι αυτό.

Πιεστικός Ολυμπιακός με τις πρώτες αλλαγές

Τον -κάτι σαν- κανονικό πιεστικό καλό Ολυμπιακό τον είδαμε (τυχαίο;) χθες από περίπου το 50' και μετά, ειδικά μετά τις πρώτες αλλαγές και την είσοδο του Ελ Καμπί και Ρόντινεϊ αντί τον Τσικίνιο και Κοστίνια. Και αυτό το καλό διήρκεσε έως ότου (περίπου) ο Μεντιλίμπαρ έκανε τις άλλες αλλαγές του φέρνοντας στο ματς Γιαζιτζί και Κλέιτον. Ο πρώτος έκανε τη μία απευθείας άουτ σέντρα μετά την άλλη ο δεύτερος το πάλεψε αλλά εύλογα δεν έχει ρυθμό και χημεία με τους άλλους, τι να τον κατηγορήσεις;

Μπορεί το πρωτάθλημα; Η απάντηση

Για να καταλήξουμε, το θέμα είναι αν μπορεί ο Ολυμπιακός να πάρει το πρωτάθλημα που πια είναι στο -2β. από την κορυφή στην οποία βρίσκεται η ΑΕΚ. Και ευτυχώς για τον Ολυμπιακό που δεν έχει μπροστά του και τον ΠΑΟΚ αλλά πίσω του (!) μετά απ' αυτό που συνέβη στο Βόλο. Η απάντηση στην ερώτηση είναι απλή και δύσκολη. Αν ο Τσικίνιο βρει αγωνιστική πυξίδα. Αν ο Ποντένσε προλάβει να αποκτήσει μεγαλύτερες αντοχές. Αν ο Ζέλσον σκέφτεται λίγο πιο ομαδικά σε κομβικές στιγμές και γίνει πιο απλός. Αν ο Μουζακίτης (ξανα) γίνει golden boy. Τότε ναι, ο Ολυμπιακός μπορεί να το πάρει και εύκολα κιόλας. 

Αν δεν συμβεί τίποτα απ' όλα αυτά, τότε ίσως δούμε μια ανάλογη βασανιστική εικόνα στα πλέι οφ. Ο χρόνος, υπάρχει. Τελικά η διακοπή ίσως να είναι και καλό. Να καθαρίσει κυρίως το μυαλό. Να αναρρώσει το σώμα όσων έχουν ανάγκη. Και η ομάδα να βρει το σωστό mood να μπει στα πλέι οφ. Κι επειδή είδαμε και τον ΠΑΟΚ στο Βόλο αλλά και την ΑΕΚ επίσης στο Βόλο και με Ατρόμητο, ΟΚ, δεν διεκδικεί το πρωτάθλημα από τη Μπάγερν και την Παρί ο Ολυμπιακός. Από ομάδες με δικά τους μειονεκτήματα το διεκδικεί.
Και κάτι τελευταίο: η γιούχα στο ημίχρονο και στο φινάλε του ματς, τώρα που η σεζόν είναι στην τελική της ευθεία πώς ακριβώς βοηθάει την ομάδα που λέει κάποιος ότι αγαπάει; Αυτή την απορία την έχω πάρα πολλά χρόνια και δεν έχω καταφέρει να βρω μια ΛΟΓΙΚΗ απάντηση.