Γιατί πήγαν όλα στραβά στη Ρεάλ με Αλόνσο;

Η Ρεάλ Μαδρίτης απέλυσε τον Τσάμπι Αλόνσο μετά την ήττα 3–2 από την Μπαρτσελόνα στον τελικό του Ισπανικού Σούπερ Καπ στη Σαουδική Αραβία, βάζοντας τέλος σε μια θητεία που – όπως περιγράφεται – είχε μπει εδώ και καιρό σε τροχιά σύγκρουσης. Η απόφαση, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, του γνωστοποιήθηκε ουσιαστικά με το που επέστρεψε η αποστολή στη Μαδρίτη, σε ένα κλίμα όπου «η καρέκλα του» κρινόταν εβδομάδα με την εβδομάδα.

Παρά τα νούμερα που δεν «φωνάζουν» κρίση – 71% ποσοστό νικών (24 νίκες σε 34 παιχνίδια, 4 ισοπαλίες, 6 ήττες) – στη Ρεάλ το μέτρο είναι άλλο: τα μεγάλα παιχνίδια, η εικόνα και η επιβολή. Εκεί, ο Αλόνσο βγήκε συχνά χαμένος. Στα ματς με Μπαρτσελόνα, Μάντσεστερ Σίτι, Λίβερπουλ και Ατλέτικο, η Ρεάλ – πάντα κατά τα στοιχεία του κειμένου – έχασε συνολικά 11–5, έβγαλε μόλις 3,9 xG και δέχθηκε 10,2 xG, ένα χάσμα που δείχνει πως η ομάδα «δεν ήταν στο ίδιο γήπεδο» σε επίπεδο ελέγχου και παραγωγής.

Το σημείο καμπής: ο τελικός και η αδυναμία αντίδρασης

Στον τελικό με την Μπαρτσελόνα, η Ρεάλ απείλησε με κόντρα αλλά η συνολική εικόνα ήταν βαριά: 68% κατοχή για την Μπάρτσα, μεγαλύτερο xG, εύκολη πρόοδος στο τελευταίο τρίτο. Το πιο χαρακτηριστικό: από το 73’, όταν η Μπαρτσελόνα πέρασε μπροστά για τρίτη και τελευταία φορά, η Ρεάλ δεν έκανε ούτε ένα σουτ μέχρι το 95’, και οι δύο μεγάλες στιγμές της ήρθαν μόνο όταν το παιχνίδι μπήκε σε κατάσταση πανικού και η Μπαρτσελόνα έμεινε με 10 παίκτες (αποβολή Ντε Γιονγκ στο 91’). Το κείμενο το διαβάζει ως σημάδι ότι, κάπου στο τελευταίο εξάμηνο, η «τακτική φαντασία» του Αλόνσο «στέγνωσε».

Η εξουσία που έλιωνε και η Ρεάλ που δεν αντέχει “άκαμπτα συστήματα”

Το ρεπορτάζ σημειώνει ότι η κατάρρευση δεν είναι ένα αποτέλεσμα. Στον ημιτελικό με την Ατλέτικο, παρότι η Ρεάλ πέρασε, είχε δεχθεί 22 τελικές έναντι 8 και βρέθηκε πίσω σε κατοχή και xG, κερδίζοντας περισσότερο με το «DNA των νοκ-άουτ» παρά με έλεγχο. Ήδη από τον Νοέμβριο, μια κακή περίοδος είχε αφήσει τον Αλόνσο «ένα άσχημο απόγευμα μακριά» από την απόλυση – και τελικά αυτό ήρθε.

Και εδώ μπαίνει το πιο καυστικό συμπέρασμα του κειμένου: η απόφαση να φύγει ο Αλόνσο είναι ταυτόχρονα παραδοχή ότι αυτό το ρόστερ δυσκολεύεται να λειτουργήσει κάτω από προπονητή που θέλει άκαμπτες δομές, αυστηρούς ρόλους και καθαρές οδηγίες. Η σύγκριση με τον Λοπετέγκι (2018) είναι ευθεία: ιδέες μπορεί να υπάρχουν, αλλά στη Ρεάλ χρειάζεται και φυσική εξουσία στα αποδυτήρια – κάτι που ο Αλόνσο θεωρητικά είχε, ως «δικός τους άνθρωπος», αλλά δεν το έκανε πράξη όταν έπρεπε.

Ζουμπιμέντι, Κρόος και το χαμένο “control” στο κέντρο

Το κείμενο γυρίζει στο καλοκαίρι: ο Αλόνσο ήθελε έναν οργανωτή τύπου Ζουμπιμέντι (η Ρεάλ Σοσιεδάδ είναι κομμάτι της ιστορίας του), ένα προφίλ που έλειψε μετά την αποχώρηση του Τόνι Κρόος. Η διοίκηση όμως του ξεκαθάρισε ότι «είμαστε καλυμμένοι». Το αποτέλεσμα, όπως περιγράφεται, ήταν προβλέψιμο: η Ρεάλ δυσκολεύτηκε να αντέξει πίεση στο χτίσιμο, εγκατέλειψε σταδιακά την ιδέα του build-up και έφτασε να είναι 30ή στο Champions League στο ποσοστό χρόνου που περνά σε φάσεις ανάπτυξης (δεμένη μάλιστα με την Ουνιόν Σεν-Ζιλουάζ). «Η πρώτη μάχη χάθηκε» νωρίς.

Στο ίδιο πλαίσιο μπαίνει και η περίπτωση Μπέλινγκχαμ: ο Αλόνσο ήθελε να τον μετατρέψει σε «καθαρό χαφ», πιο αποδοτικό, πιο πειθαρχημένο. Έβλεπε έναν παίκτη-πυροσβέστη που, με την υπερκινητικότητα, δημιουργεί και προβλήματα. Εκεί συγκρούστηκαν φιλοσοφίες: ο Αλόνσο ζητούσε έλεγχο, η Ρεάλ ζούσε (και) από το χάος που φέρνουν οι σταρ της.

Η “υπόθεση Βινίσιους” και η στιγμή που χάθηκαν τα αποδυτήρια

Το πραγματικό σημείο θραύσης, κατά το ρεπορτάζ, ήρθε στο πρώτο του Clásico ως προπονητής, όταν έκανε μια «λογική» αλλαγή: έβγαλε τον κουρασμένο Βινίσιους για τον Ροντρίγκο. Η αντίδραση ήταν εκρηκτική, με τον Βινίσιους να τα βάζει με τον προπονητή και να φεύγει έξαλλος προς τα αποδυτήρια. Ακολούθησε δημόσια συγγνώμη «σε όλους εκτός από τον προπονητή». Και όταν ο Αλόνσο το άφησε χωρίς συνέπειες, το κείμενο λέει καθαρά: εκεί σφραγίστηκε η μοίρα του. Μετά από εκείνο το σημείο, η Ρεάλ έκανε μόνο 2 νίκες σε 8 ματς (11 γκολ υπέρ, 11 κατά) και έπεσε η ένταση στο παιχνίδι της (με πτώση και σε δείκτη «high turnovers» ανά αγώνα).

Το πρόβλημα της Ρεάλ: η μηχανή θέλει “διαχείριση”, όχι ανακατασκευή

Στη Ρεάλ αναλαμβάνει κανείς προπονητής ως επιβράβευση, όχι για να χτίσεις την καριέρα. Με προπονητές τύπου Αντσελότι, το άγγιγμα είναι ελαφρύτερο: οι σταρ λύνουν προβλήματα μέσα στο ματς. Ο Αλόνσο ερχόταν από μια πορεία στη Λεβερκούζεν όπου η δομή ήταν σχεδόν εμμονική: 3-4-2-1 σε κάθε ματς Bundesliga στη σεζόν του τίτλου. Στη Ρεάλ, δεν βρήκε ποτέ σταθερό σχήμα: σε 19 παιχνίδια πρωταθλήματος, χρησιμοποίησε 15 διαφορετικούς σχηματισμούς. Αυτό, για κλαμπ που απαιτεί αυτοματισμούς κορυφής και «σίγουρο χέρι» στα μεγάλα βράδια, έγινε βούτυρο στο ψωμί της εσωτερικής αμφισβήτησης.

Η επόμενη μέρα

Ο Αλόνσο αρχικά σοκαρίστηκε από την απόλυση – αλλά η ανακούφιση μπορεί να έρθει. Στα 44, η φήμη του θεωρείται ότι θα αντέξει, παρότι η θητεία στη Ρεάλ χαρακτηρίζεται «κολοσσιαία αποτυχία». Τη θέση αναλαμβάνει ο Άλβαρο Αρμπελόα, με το ρεπορτάζ να τονίζει ότι η επόμενη φάση θα χρειαστεί περισσότερο πολιτική διαχείριση παρά «τακτικό ρομαντισμό».