Ολυμπιακός: Αν το «κακό φεγγάρι» των ερυθρόλευκων είχε πρόσωπο θα ήταν...

Έγραφα στο πρόσφατο blog μετά το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό «μακάρι το πρόβλημα του Ολυμπιακού να ήταν η ταυτόχρονη χρήση δύο φορ». Άποψη - επιχείρημα που χρησιμοποιούσαν οι 9 στους 10 προσπαθώντας να εξηγήσουν την κάκιστη εικόνα των ερυθρόλευκων με τους πράσινους. Και το έλεγα αυτό με την εξής λογική: αν το πρόβλημα είναι τόσο απλό, βάζεις έναν φορ και όλα λειτουργούν άψογα. Ή μήπως όχι; Φυσικά και όχι. Επιμένω, μακάρι να ήταν όλα τόσο απλά. Να έμπαιναν εύκολα σε κουτάκια όπως λαχταρούν να τα τοποθετούν με το ζόρι οι περισσότεροι. Ο Ολυμπιακός παίζει όπως παίζει τελευταία επειδή μια σειρά σημαντικών - κομβικών παικτών του είναι ντεφορμέ. Τελεία.
Κι επειδή οι περισσότεροι στέκονται στον Ελ Καμπί (λογικό είναι αυτό) εγώ θα πω ότι η πλέον χαρακτηριστική - ενδεικτική και συνάμα «επίπονη» περίπτωση ντεφορμαρίσματος είναι του Τσικίνιο. Ένας παίκτης που στα καλά του «κολλάει» το σύνολο. Βελτιώνει κάθε λειτουργία, ανασταλτική και δημιουργική. Τον έβγαλε από το ματς στο 68' ο Μεντιλίμπαρ και φαντάζομαι κι εσείς, όπως κι εγώ, σκεφτήκατε: και άργησε να τον βγάλει. Ένας Τσικίνιο που κλότσησε - σπατάλησε με ευκολία μία από τις πιο καλές ευκαιρίες του Ολυμπιακού στο 0-0 της Λιβαδειάς. Λες και σημάδεψε τον Λοντίγκιν. Ναι, ήταν αρκετά πλάγια και υπό πίεση με μικρό χρόνο να σκεφτεί και να βελτιώσει το τελείωμα. Αλλά και πάλι, ο Τσικίνιο είναι. Μας έχει (καλο)μάθει αλλιώς. Ή μήπως ο Μουζακίτης ήταν καλύτερος; Κι επειδή δεν γουστάρω τις κακές εμμονές (σαν αυτή κάποτε με Ρέαμπτσιουκ) με συγκεκριμένους παίκτες που δεν είναι δημοφιλείς στην πλειοψηφία, αν έκανε ο Ντάνι Γκαρθία τα ματς που κάνουν τελευταία παίκτες όπως ο Τσικίνιο και ουκ ολίγοι ακόμα, θα ζητούνταν η απέλασή του.

Από το ματς με τον Άρη στη Θεσσαλονίκη που αποβλήθηκε, φορτώθηκε όλες τις αμαρτίες του κόσμου. Ναι, ακόμα και τις προπατορικές. Θέλετε να σας κάνω μια μικρή σύνοψη των ματς πρωταθλήματος με και χωρίς τον Ισπανό χαφ τελευταία; Θα σας την κάνω, θέλετε δεν θέλετε. Ο Ντάνι ήταν στον πάγκο στο εντός έδρας 1-1 με την Κηφισιά. Ήταν στον πάγκο στο 1-1 με την ΑΕΚ. Ήταν στον πάγκο στο 0-1 από τον Παναθηναϊκό και φυσικά στο 0-0 με τον Λεβαδειακό. Έξω δηλαδή και από τις 4 γκέλες! Αντιθέτως ήταν βασικός και έμεινε και ως το 90' μάλιστα στα 2 ματς στα οποία κέρδισε άνετα τελευταία στη Super League ο Ολυμπιακός, 0-2 τον Ατρόμητο στο Περιστέρι και 0-3 στην Τρίπολη τον Αστέρα όπου σκόραρε μάλιστα νωρίς ανοίγοντας το σκορ και το δρόμο της νίκης. Και ήταν βασικός (64' έγινε αλλαγή) στο 1-0 επί του Βόλου στο Γ.Καραϊσκάκης. Προσωπικά εξεπλάγην χθες που δεν είδα τον Ντάνι Γκαρθία στην 11άδα όπως τον είχε βάλει και στην Τρίπολη ο Μεντιλίμπαρ. Θα έλυνε κάθε πρόβλημα η παρουσία του Ισπανού χθες; Δεν μπορώ να το ισχυριστώ αυτό, δεν μπορώ να το ξέρω. Μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν τώρα. Μπορεί ο Ολυμπιακός να ήταν χειρότερος. Όμως μπορεί να ήταν και καλύτερος όπως ήταν σε Περιστέρι και Τρίπολη που έπαιξε. Δεν θα το μάθουμε και ποτέ πια.

Πρόβλημα στον Ολυμπιακό ότι είναι πολλοί παίκτες ντεφορμέ 

Επιστρέφοντας στο γενικό, τη μεγάλη εικόνα, ο Ολυμπιακός είναι όπως είναι γιατί έχει μια σειρά από κομβικούς - σημαντικούς παίκτες του εμφανώς ντεφορμέ. Πολύς κόσμος αναπαράγει ξανά ίδια επιχειρήματα τα οποία και αλλάζουν κατά περίσταση. Δηλαδή όταν παίζει με δύο φορ και δεν κερδίζει, φταίνε οι δυο φορ. Όταν παίζει με ένα φορ και δεν κερδίζει, φταίει ότι έχει γίνει προβλέψιμος ή ότι δεν υπάρχει ένας παίκτης να πάει τη μπάλα μπροστά κάθετα και καταφεύγει η ομάδα σε γεμίσματα. Υπάρχουν τέτοιοι παίκτες (π.χ. Μουζακίτης) αλλά είναι ντεφορμέ. Προσωπικά νομίζω ότι φταίει αυτό που σας ανέφερα. Είναι αρκετοί οι παίκτες που βρίσκονται ταυτόχρονα ντεφορμέ. Προσωπικά στη Λιβαδειά έβαλα στη λίστα των διακριθέντων τους Ζέλσον και Ρέτσο. Και αμέσως μετά τον Λουϊς που το πάλευε όπως πάλευε και ο Έσε. Ο Ρέτσος παρεμπιπτόντως, ο οποίος έπαιξε αριστερό στόπερ, έχει σώσει ουκ ολίγες φορές (ειδικά στο 11 εναντίον 11) τον Ολυμπιακό από χοντρούς μπελάδες με σπουδαίες άμυνες.

Το έκανε στο 5' σε μπαλιά-τρύπα στο χώρο ευθύνης του Μπιανκόν ο οποίος προσπαθώντας να βοηθήσει δημιουργικά (το μπορεί, το ξέρουμε) άφηνε ακάλυπτη τη θέση του διαρκώς. Και στο 21' έβγαλε αμυνάρα ο Ρέτσος πάνω στον Τσάπρα. Και στο 28' βγήκε ψηλά να αμυνθεί και έκλεψε. Και στο 29' κάλυψε τον Μπιανκόν (και τον Ρόντινεί) που είχε ξαμοληθεί στην επίθεση και μπήκε απειλητικά στην περιοχή ο Βήχος. Πόσο εύκολα μπορούσε ο Ολυμπιακός να «μπλέξει» πιο σοβαρά στο ματς φάνηκε στο ακυρωθέν γκολ του Παλάσιος. Με τον Λεβαδειακό να παίζει με 10 και να κλείνεται στα καρέ του, οι ερυθρόλευκοι ήταν όλοι ψηλά. Και ένα κλέψιμο και μια σωστή αντεπίθεση μπορούσε να φέρει γκολ για τους γηπεδούχους. Βέβαια όπως φάνηκε δεν ήταν κλέψιμο του Παλάσιος αλλά φάουλ στον Ντιόγκο και γι' αυτό σωστά ακυρώθηκε το τέρμα στο 70'.

Κι επειδή αρκετοί επέκριναν τον Μεντιλίμπαρ για τη δήλωσή του αναφορικά με το πως επηρέασε το ματς η αποβολή του Λεβαδειακού, προσωπικά συμφωνώ. Χειρότερα ήταν για τον Ολυμπιακό που ο Λεβαδειακός υποχρεώθηκε να μείνει όλος πίσω και μάλιστα απόλυτα απενοχοποιημένα. Ελάχιστα 24ωρα νωρίτερα σ' αυτή τη θέση στο ίδιο γήπεδο βρέθηκε ο ίδιος ο Λεβαδειακός που έπαιξε από το α' ημίχρονο με παίκτη παραπάνω κόντρα στον ΟΦΗ και όχι μόνο δεν σκόραρε αλλά δέχθηκε κιόλας γκολ με παίκτη παραπάνω και αποκλείστηκε από το κύπελλο! Όσον αφορά στον Ολυμπιακό, το(ν) είδαμε και στην πρεμιέρα του Champions League με την Πάφο να ζορίζεται στο ταμπούρι 10 παικτών. Τότε βεβαία ήταν και εύλογα εντελώς ανέτοιμος ως ομάδα, αρχή της σεζόν γαρ. Οι ερυθρόλευκοι όντως μπήκαν ψιλο-καλά στο ματς στη Λιβαδειά στο 11 εναντίον 11. Δεν θάμπωναν αλλά έκαναν πράγματα. Με Ζέλσον και Λουΐς επιχειρούσαν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για γκολ.

Μόλις στο 6' ο Ζέλσον βρήκε τον Ελ Καμπί στη μικρή περιοχή αλλά η τελική του μπλοκαρίστηκε. Το πόσο καθυστέρησε στη φάση ο Αγιούμπ επιβεβαιώνει το ντεφορμάρισμά του. Ο Ζέλσον στο 39' σέρβιρε στο β' δοκάρι όπου ο Λουΐς έκανε κεφαλιά άουτ. Στο μεταξύ υπήρχε και ένα ψαλιδάκι του Έσε (28'), ένα σουτ του Ελ Καμπί (31') που πάλι κοντραρίστηκε και λίγο έλειψε να καταλήξει αυτογκόλ (κερδήθηκε κόρνερ) και μια κεφαλιά του Ρέτσου σε κόρνερ (32'). Α, και ένα σουτ του Λουΐς (6') σε φάση που έπρεπε να πασάρει και όχι να τελειώσει όντας διαγώνια δεξιά.

Στο ίδιο διάστημα βέβαια υπήρχαν λάθη. Πολλά λάθη. Η στατιστική υπηρεσία κατέγραψε 10 του Ολυμπιακού ήδη στο 24ο λεπτό. Κατέγραψε βέβαια και 55 γεμίσματα στο φινάλε του ματς που επιβεβαιώνουν το άγχος και φυσικά τη δυσκολία να διασπάσει την άμυνα των γηπεδούχων ή να σκαρφιστεί μια διαφορετική ιδέα.
Ακόμα κι έτσι μπορούσε να κερδίσει ο Ολυμπιακός αν η μπάλα στο 74' πήγαινε λίγο πιο αριστερά και τα δίχτυα και όχι στο δεξί δοκάρι του Λοντίγκιν από το (άτσαλο, πιο πολύ τσαφ έκανε παρά γεμάτο σουτ) τελείωμα του Λουΐς στο όριο της μεγάλης περιοχής. Το άξιζε; Θα ήταν δίκαιο; Ήταν κακός ο Ολυμπιακός, συμφωνούμε. Αλλά τι είναι δίκαιο στο ποδόσφαιρο και πόσο συχνά έχουμε δει να αποδίδεται δικαιοσύνη; 

Στη Λεωφόρο στο ντέρμπι του α' γύρου με τον Παναθηναϊκό οι ερυθρόλευκοι βρέθηκαν να χάνουν από γκολ-δώρο (λάθος του Ρέτσου) και στη συνέχεια έβαλαν στα δίχτυα τους πράσινους αλλά απέφυγαν την ήττα στις καθυστερήσεις. Και φυσικά δεν τους είχε δοθεί νωρίς πέναλτι. Έτσι είναι η μπάλα. Να κερδίζει πρέπει ο Ολυμπιακός. Και για να κερδίζει πρέπει να κάνει σύντομα τον κύκλο του αυτό το «κακό φεγγάρι» που όπως είπε ο Κωνσταντής Τζολάκης περνάει η ομάδα. Η λογική λέει πως θα συμβεί. Ε φαντάζομαι δεν θα πάμε έτσι μέχρι το τέλος της σεζόν. Το θέμα είναι αν βγαίνοντας απ' αυτό θα έχουν χαθεί άλλα πράγματα σε επίπεδο βαθμών και πόσο καλός θα είναι ύστερα ώστε να καλύψει το έδαφος που έχασε. Κι αυτό όχι μόνο εγώ αλλά ούτε ο Μεντιλίμπαρ μπορεί να το απαντήσει αυτή τη στιγμή.