Ολυμπιακός:Οι δύσκολες αποφάσεις και η απάντηση στο «ποιοί κύκλοι έκλεισαν»

Σοκ. Σοκ και καθόλου δέος. Αυτό αισθάνθηκε, νομίζω, ο καθένας βλέποντας τον Ολυμπιακό κόντρα στην ΑΕΚ στην πρεμιέρα των πλέι οφ της Super League (0-1). Οι ερυθρόλευκοι το πήγαν σε άλλο επίπεδο. Πια χάνουν μόνοι τους. Όχι, δεν έχω καμία διάθεση να υποτιμήσω τους κιτρινόμαυρους. Κάθε άλλο. 

Από την αρχή της σεζόν έγραφα - έλεγα, και επικρίθηκα γι' αυτό με υποτιμητικά σχόλια (σ.σ.: με αφορμή την καλοκαιρινή γνώμη μου ότι καλό θα είναι να μπει σε ευρωπαϊκό όμιλο για να έχει φθορά), ότι η ΑΕΚ πήρε έναν καλό και σοβαρό προπονητή που θα την καθιστούσε σοβαρή αντίζηλο για τον τίτλο. 

Λέω ότι ο Ολυμπιακός ηττήθηκε σ' ένα ντέρμπι στο οποίο τα δύο επιθετικά όπλα της ΑΕΚ (Γιόβιτς, Βάργκα) ήταν απλή αναφορά στο φύλλο αγώνα. Εξουδετερώθηκαν. Δεν είχαν φάση. Και ο Ολυμπιακός βρέθηκε να χάνει από το 5ο λεπτό από ένα γκολ που δημιουργήθηκε από μια γκάφα του πιο σταθερού και καλού παίκτη του φέτος (μαζί με τον Πιρόλα), του Ρέτσου. Μία τελική και μηδέν κόρνερ υπέρ είχε η ΑΕΚ με τη λήξη του ημιχρόνου. Και κέρδιζε. Με αυτή την «κατεβασιά» του Περέιρα που έκλεψε τη μπάλα από τον Ρέτσο.
Μα, θα αναρωτηθεί κανείς και καλά θα κάνει, τα επιθετικά όπλα του Ολυμπιακού τι έκαναν; Τίποτα, προφανώς. Ακόμα κι έτσι υπήρξε μία, μόνο μία, στιγμή που συνεργάστηκαν και βγήκε μια καλή τελική. Η μοναδική καλή τελική του Ολυμπιακού που λογίζεται ευκαιρία. Στο 21' με την κεφαλιά - πάσα του Ταρέμι στον Ελ Καμπί που πλάσαρε άουτ. 

Επαναλαμβάνω τη λέξη: σοκ. Η εικόνα του Ολυμπιακού ήταν τέτοια που δύσκολα μπορείς να τη συζητήσεις. Από πού να την πρωτο-πιάσεις; Δεν ξέρω αλλά νομίζω ότι πια είμαστε σε ένα σημείο όπου θεωρώ πως την έχει πάρει τόσο πολύ από κάτω την ομάδα που δεν είναι θέμα προσώπων, συστημάτων, διατάξεων κτλ.
Λες και έχει εξαπλωθεί ένας ιός στο λογισμικό του Ολυμπιακού και έχει ξεχάσει πως να κάνει και τα πιο βασικά. Δεν μπορώ να το περιγράψω αλλιώς. Από διακοπή προέχονταν η ομάδα, άρα δεν μπορεί να πει κανείς ότι ήταν θέμα κόπωσης. Ξεκουράστηκε και σωματικά πλην κάποιων εξαιρέσεων, θεωρητικά έπρεπε να είχε ξεκουραστεί και πνευματικά. Το δεύτερο δεν φάνηκε τόσο. Όταν δέχεσαι τέτοιο γκολ στο 5ο λεπτό και επί 90+ λεπτά (με τις καθυστερήσεις) αδυνατείς να αντιδράσεις, περιγράφεται το πρόβλημα. Αδυνατείς να πάρεις έστω την ισοπαλία που μετά την ισοπαλία του ΠΑΟΚ με τον Παναθηναϊκό θα ήταν κάτι αφού δεν θα ξέφευγε η ΑΕΚ από το +2 στο +5. Αλλά για να έχεις ελπίδα, πρέπει να σκοράρεις. 

Και ο Ολυμπιακός από τις 8 Φεβρουαρίου που υποδέχθηκε τον Παναθηναϊκό και έχασε 1-0 μετράει εντός έδρας για το πρωτάθλημα δύο γκολ (στο 2-0 επί του Παναιτωλικού) σε πέντε ματς. Πλην του ματς με τους πράσινους και του 2-0 επί του Παναιτωλικού έχει 0-0 με τον ΠΑΟΚ, 0-0 με την ΑΕΛ και 0-1 από την ΑΕΚ τώρα. Γενικώς, στο μεσοδιάστημα, έχει 0-0 στη Λιβαδειά, 0-2 και 0-0 με Λεβερκούζεν και νίκες 2-1 και 3-0 εκτός με Πανσερραϊκό και ΟΦΗ αντίστοιχα.

Έγραφα πρόσφατα ότι δεν έχει νόημα να κάνουμε διαρκώς διαπιστώσεις για τα προβλήματα, τις δυσλειτουργίες. Έχουν επισημανθεί -σχεδόν- όλα. Κάποιες φορές και περισσότερα απ' αυτά που ισχύουν ή λιγότερα. Εξαρτάται από την οπτική του καθενός. Αξία θα είχε πια να δούμε αν ο Ολυμπιακός μπορεί να βρει λύσεις ώστε να πάρει το πρωτάθλημα. Και η πρώτη (μη) απάντηση στην πρεμιέρα των πλέι οφ εύλογα έκανε άπαντες δυσαρεστημένους. Για την ακρίβεια εξοργισμένους αν κρίνουμε από την αντίδραση του κόσμου που γέμισε το Γ.Καραϊσκάκης. Μπορεί ο Ολυμπιακός να βρει λύσεις και να το γυρίσει; Η απάντηση που αυτή τη στιγμή βγαίνει αβίαστα είναι αρνητική. Όχι. Τι μπορεί να αλλάξει ξαφνικά και ο Ολυμπιακός που εδώ και τόσο καιρό παρουσιάζει τόσες και σημαντικές δυσλειτουργίες θ' αρχίσει να αποδίδει καλά; Και να θέλει να βρει κάτι να πιαστεί κάποιος, δύσκολα μπορεί.
Μία ημέρα πριν από το Ολυμπιακός-ΑΕΚ, στο αμέσως προηγούμενο blog, εκτιμούσα ότι αυτά τα πλέι οφ θα είναι τα πλέι οφ της μιας βραδιάς, του διώρου. Κυρίως λόγω του περίεργου προγράμματος. Οφείλω να παραδεχτώ ότι έπεσα έξω. Ο Ολυμπιακός που είδαμε κόντρα στην ΑΕΚ δεν ήταν μια ομάδα που ήταν κακή ένα δίωρο. Ήταν μια ομάδα που είναι από μέτρια έως κακή εδώ και καιρό. Ήλπιζα - πίστευα - εκτιμούσα ότι ο Ολυμπιακός θα έβγαζε αντίδραση. Χαρακτήρα. 

Ακόμα και τώρα αρνούμαι να δεχθώ ότι αυτό το ρόστερ, το ρόστερ που έφτασε ως τα νοκ-άουτ πλέι οφ του Champions League, είναι ανήμπορο - ελλιπές ποιοτικά να παράξει 4-5 κανονικές καλές ευκαιρίες και να καταβάλλει την αντίσταση βασικών ανταγωνιστών του. Έστω και για ένα ματς. 

Μα, θα μου πείτε, ο Ολυμπιακός δεν καταφέρνει εύκολα να καταβάλλει την αντίσταση της ΑΕΛ και του Παναιτωλικού, θα το κάνει με ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, ακόμα και Παναθηναϊκό; Εύλογο είναι και αυτό το ερώτημα.
Και φτάνουμε στο διά ταύτα που είναι και το πλέον σημαντικό. Τι γίνεται τώρα; Αλλάζει κάτι; Μπορεί να αλλάξει κάτι στα πέντε ματς που απομένουν; Εξίσου και πιο σημαντικό απ' αυτό είναι να απαντηθεί το ερώτημα που αφορά στο μέλλον. Προσωπικά και με γραπτά εδώ και στο καθιερωμένο πια Καρέ της Δευτέρας, έχω υπογραμμίσει κατ' επανάληψη ότι ο Ολυμπιακός καλείται να πάρει πολλές, σημαντικές και δύσκολες αποφάσεις για το μέλλον, δηλαδή την ερχόμενη σεζόν. Έχει ήδη πάρει κάποιες, δόθηκαν νέα συμβόλαια σε παίκτες (Ροντινέι, Τσικίνιο, Ζέλσον, Ελ Καμπί) της «παλιάς φρουράς» που έβαλαν τη σφραγίδα τους στις επιτυχίες της εποχής Μεντιλίμπαρ. Το αν έκανε καλά ή όχι θα το απαντήσει ο χρόνος. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να πάρει κι άλλες.
Κάποιοι στιγμή όλοι οι κύκλοι κλείνουν. Αναπόφευκτο είναι. Νομοτελειακό. Κανείς δεν ξεγελάει τον χρόνο και τη φθορά που φέρνει. Το θέμα είναι να αξιολογήσει με ψυχραιμία, σωστά και δίκαια ο Ολυμπιακός τι είναι αυτό που πάει λάθος. Τίνος ο κύκλος έκλεισε; Του προπονητή; Κάποιων παικτών - κλειδιά; Και των δύο; 

Έχω συγκεκριμένη άποψη αλλά δεν έχει και αξία. Δεν είμαι εκείνος που ορίζει τι θα συμβεί και χαίρομαι γι' αυτό, το φορτίο είναι μεγάλο. Προσωπικά εξάλλου, πριν από μερικά χρόνια, θεωρούσα ότι είχε κλείσει ο κύκλος συγκεκριμένων παικτών στον Ολυμπιακό και όχι του τότε προπονητή, Πέδρο Μαρτίνς, που έπαιρνε πρωταθλήματα (τότε πολύς κόσμος δεν αρκούνταν σ' αυτό και μουρμούριζε, τώρα μουρμουρίζει για το πρωτάθλημα που δείχνει να χάνεται...) με διαφορές μαμούθ από τον ανταγωνισμό και με πολύ διαφορετική ΕΠΟ... Αλλά ας μην «ξύσουμε» τώρα αυτές τις «πληγές».

Η εικόνα των Ποντένσε, Τσικίνιο, Ζέλσον, Μουζακίτη και η γιούχα

ΥΓ: Ειλικρινά δεν μπορώ να δώσω μια λογική απάντηση στο ερώτημα: γιατί συχνά πυκνά το κάνει αυτό ο Ρέτσος στον εαυτό του; Ποιος ήταν ο λόγος να ανέβει τόσο ψηλά εκείνη τη στιγμή (μόλις στο 5ο λεπτό του αγώνα βρε αδερφέ, όχι στο 90' με τον Ολυμπιακό να είναι πίσω στο σκορ!) και να αφήσει εκτεθειμένα τα νώτα του. Η μπάλα εν τω μεταξύ (αν δείτε προσεκτικά το ριπλέι) έδειχνε να πηγαίνει στον Γκαρθία που είχε βγει πριν από τον Γιόβιτς και θα έκλεβε τη μπάλα. Και παρενεβλήθη ο Ρέτσος πασάροντας λάθος για να κλέψει ο Περέιρα και να βγάλει την αντεπίθεση στο γκολ. Κάνει τόσο σπουδαία χρονιά ο Παναγιώτης, ένα πολύ καλό και ισορροπημένο παιδί, και με επιπλαιότητες (σ.σ.: θυμηθείτε την παράλληλη πάσα στο ντέρμπι της Λεωφόρου στον α' γύρο) μουτζουρώνει χωρίς λόγο την εικόνα του. Κρίμα, ειλικρινά κρίμα για τον ίδιο και κατ' επέκταση τον Ολυμπιακό.

ΥΓ2: Για μία ακόμη φορά οι στημένες μπάλες που κέρδισε και εκτέλεσε ο Ολυμπιακός (κυρίως με Ροντινέι αλλά και Ποντένσε και ύστερα Τσικίνιο) ήταν άθλιες. Δεν περνούσαν καλά καλά από το πρώτο δοκάρι! Ακόμα και τα γεμίσματα ήταν κακά, κι αυτά δεν περνούσαν τον πρώτο αμυνόμενο.

ΥΓ3: Στο ματς ο Ολυμπιακός είχε 10/40 γεμίσματα. Ο Μπρούνο είχε 2/9 και ο Ρόντινεϊ 4/15.

ΥΓ4: Ότι ο Τζολάκης είναι καλός με τα πόδια και από δικές του μακρινές μπαλιές έχει σκοράρει ο Ολυμπιακός είναι γνωστό. Το να αποτελούν ωστόσο τα γεμίσματα του τερματοφύλακα βασικό τρόπο ανάπτυξης για το τελευταίο ημίωρο του ματς υπογραμμίζει το πρόβλημα.

ΥΓ5: Το χειρότερο με την απόδοση του Ποντένσε στο ματς δεν είναι ότι ήταν κακός. Το χειρότερο είναι ότι ενώ έβλεπε ότι δεν έχει δυνάμεις, δεν μπορεί, επέλεγε να εκβιάζει πράγματα που ολοφάνερα δεν μπορούσε να ανταποκριθεί. Χαρακτηριστικό ήταν το τζούφιο σουτ (κι ενώ είχε συμπαίκτης στην περιοχή που περίμεναν πάσα) που έκανε εκτός περιοχής (πολύ άουτ και πολύ αδύναμο) ένα λεπτό πριν αντικατασταθεί.

ΥΓ6: Γράφω για τον Ποντένσε δίχως αυτό να σημαίνει ότι θεωρώ ότι ήταν καλύτερος ο Ζέλσον. Ούτε μισή ενέργεια που να οδήγησε σε κάτι άξιο αναφοράς δημιουργικά - επιθετικά δεν μπορώ να θυμηθώ. Για να είμαι δίκαιος, τουλάχιστον κέρδισε δύο κίτρινες από Περέιρα και Πένραϊς.

ΥΓ7: Το ίδιο, δηλαδή αδυνατώ να θυμηθώ έστω και μισή θετική ενέργεια, ισχύει και για τον Τσικίνιο. Είτε μπήκε στο ματς, είτε όχι, ένα και το αυτό. Όπως έχω γράψει κατ' επανάληψη, είναι η προσωποποίηση του προβλήματος στον Ολυμπιακό. Δεν λέω ότι φταίει μόνο αυτός. Λέω ότι αυτός ο κομβικός παίκτης κλειδί που στα καλά του συνδέει τα πάντα και όλα λειτουργούν καλύτερα σε άμυνα και επίθεση, είναι σκιά του εαυτού του. Κι αυτό στοιχίζει πάρα πολύ.

ΥΓ8: Ούτε ο Μουζακίτης, όσο έπαιξε, κατάφερε να ξεφύγει από τη μέτρια εικόνα του εδώ και καιρό. Αλλά τουλάχιστον αυτόν τον έβλεπες στο ματς. Ζητούσε μπάλα. Προσπαθούσε να κάνει κάτι, να βοηθήσει. Τον Τσικίνιο τον έψαχνες.

ΥΓ9: Μία από τις πραγματικά καλές προϋποθέσεις για να γεννηθεί κάτι καλό για τον Ολυμπιακό ήρθε στο 45'. Τότε ο γίγαντας Πιρόλα ανέβηκε ψηλά, έφτασε έξω αριστερά από τη μεγάλη περιοχή της ΑΕΚ και σέντραρε έξοχα (καλύτερα από τον Μπρούνο σίγουρα) στη γωνία της μικρής περιοχής όπου ήταν ο Ζέλσον. Έκανε... τσαφ με συνέπεια η μπάλα να περάσει παράλληλα από την άλλη πλευρά άουτ.

ΥΓ10: Εγώ θα το γράψω, γιατί το αισθάνομαι, κι ας γίνω πάλι αντι-δημοφιλής. Αυτή η ομάδα, όσο κακά κι αν παίζει, δεν αξίζει τη γιούχα. Είναι η ομάδα του Conference. Η ομάδα του περυσινού νταμπλ. Η ομάδα και ενός σούπερ καπ φέτος και φυσικά της αξιοπρεπούς πορείας στο Champions League. Ότι κάποια πράγματα, όπως αποδεικνύεται πια, έγιναν λάθος, δεν σημαίνει ότι αξίζουν διοίκηση, προπονητής και παίκτες όλο αυτό. ΔΕν γίνεται να υπάρχει μόνο είτε μαύρο είτε άσπρο. Δεν γίνεται να υπάρχει μόνο είτε αποθέωση είτε γιούχα. Δεν προσφέρει και τίποτα εν προκειμένω. Να γίνουν αλλαγές (ποιές θα είναι θα το αποφασίσει εκείνος που πληρώνει, όχι εγώ, ούτε εσείς); Προφανώς να γίνουν. Αλλά όπως αξίζει σε ανθρώπους που έχουν προσφέρει τόσα πολλά εδώ και 2+ χρόνια που βρισκόμαστε στην εποχή Μεντιλίμπαρ. Φαίνεται ότι δεν καταλήγει καλά η χρονιά για τον Ολυμπιακό αλλά, όπως έχω πει - γράψει κατ' επανάληψη, οι αληθινά μεγάλες ομάδες δεν φαίνονται μόνο στις επιτυχίες τους αλλά και στις όποιες (σπάνιες) αποτυχίες τους. Και όταν μιλάμε για την ομάδα, ειδικά σ' αυτή την ομάδα, ο κόσμος είναι μαζί, ένα. Συμμετέχει. Και οφείλει και ο κόσμος να αντιμετωπίζει την όποια αποτυχία - αστοχία πιο ψύχραιμα. Με το ανάστημα που αρμόζει στο κορυφαίο ελληνικό κλαμπ. Τελεία. Τα είπα. Κράξτε ελεύθερα.

ΥΓ11: ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.