Το «δεκάρι» που δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητο

Θλίψη στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ο Τάκης Γκώνιας έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 54 ετών, σκορπίζοντας συγκίνηση σε όσους τον γνώρισαν, τον παρακολούθησαν και έζησαν την ιδιαίτερη πορεία του στα ελληνικά και ευρωπαϊκά γήπεδα.

Ο παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και μετέπειτα προπονητής υπήρξε μία από τις πιο ξεχωριστές φυσιογνωμίες του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ένας άνθρωπος που δεν πέρασε ποτέ απαρατήρητος. Ούτε ως παίκτης, ούτε ως σχολιαστής, ούτε ως προπονητής.

Γεννημένος στη Λιβαδειά στις 6 Οκτωβρίου 1971, ο Γκώνιας έκανε τα πρώτα του ποδοσφαιρικά βήματα στον Παναθηναϊκό Κυριακίου, πριν τον εντοπίσει ο Λεβαδειακός. Στην ομάδα της Βοιωτίας ανδρώθηκε ποδοσφαιρικά, αγωνίστηκε από νεαρή ηλικία και άρχισε να χτίζει τη φήμη ενός χαρισματικού μεσοεπιθετικού, με τεχνική, φαντασία και ποιότητα στην πάσα.

Ήταν κλασικό δεκάρι. Από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που ήθελαν την μπάλα στα πόδια, που έβλεπαν γήπεδο, που μπορούσαν να αλλάξουν ρυθμό με μία ενέργεια. Είχε άριστη τεχνική κατάρτιση, δυνατό πόδι και ικανότητα στις στημένες φάσεις. Δεν ήταν τυχαίο ότι στην Α’ Εθνική πέτυχε πέντε γκολ με απευθείας εκτελέσεις φάουλ.

Η μεταγραφή στον Ολυμπιακό και το εξωτερικό

Το 1992 έκανε το μεγάλο βήμα και πήρε μεταγραφή στον Ολυμπιακό. Έμεινε στους Ερυθρόλευκους μέχρι το 1996, σε μια δύσκολη περίοδο για τον σύλλογο, τα λεγόμενα «πέτρινα χρόνια». Ακολούθησε ο Ηρακλής, όπου απέκτησε ηγετικό ρόλο, ενώ στη συνέχεια δοκίμασε την τύχη του στο εξωτερικό με τη Σπόρτινγκ Χιχόν.

Η καριέρα του συνεχίστηκε στον Πανηλειακό, στον Πανιώνιο, ξανά στον Ηρακλή και ξανά στον Ολυμπιακό, πριν ολοκληρώσει τη διαδρομή του στην Ιταλία, με τις φανέλες της Μεσίνα και της Κροτόνε.

Παράλληλα, φόρεσε και τη φανέλα της Εθνικής Ελλάδας, μετρώντας δύο συμμετοχές και ένα γκολ, το οποίο πέτυχε στο ντεμπούτο του.

Η ΠΑΕ Λεβαδειακός, η ομάδα από την οποία ουσιαστικά ξεκίνησε η μεγάλη του ποδοσφαιρική διαδρομή, αποχαιρέτησε τον Τάκη Γκώνια με βαθιά συγκίνηση, τονίζοντας πως υπηρέτησε τον ελληνικό αθλητισμό με ήθος, προσωπικότητα και πάθος για το ποδόσφαιρο. Για την οικογένεια του Λεβαδειακού η απώλεια είναι ακόμη πιο βαριά, καθώς εκεί έκανε τα πρώτα του βήματα και τίμησε για πέντε χρόνια τη φανέλα του συλλόγου.

Η προπονητική του φιλοσοφία

Ο Γκώνιας δεν ήταν απλώς ένας πρώην ποδοσφαιριστής. Ήταν προσωπικότητα. Είχε άποψη, είχε ύφος, είχε ποδοσφαιρική φιλοσοφία. Πολλές φορές παρεξηγήθηκε, άλλες φορές σχολιάστηκε έντονα, όμως κανείς δεν μπορούσε να πει ότι ήταν αδιάφορος.

Ως προπονητής προσπάθησε να υπηρετήσει ένα συγκεκριμένο είδος ποδοσφαίρου. Ποδόσφαιρο κατοχής, κυκλοφορίας, δημιουργίας από πίσω, με την ομάδα να χτίζει παιχνίδι και να μην πετά την μπάλα. Το έκανε στην Καλλιθέα, στον Εργοτέλη, αλλά και στην Αίγυπτο, όπου εργάστηκε στη Wadi Degla και στην Πύραμιντς.

Ειδικά στην Αίγυπτο άφησε έντονο στίγμα. Με τη Wadi Degla έγινε γνωστός για την επιμονή του στο passing game, ενώ ένα βίντεο με 50 συνεχόμενες πάσες της ομάδας του απέναντι στη Ζάμαλεκ είχε γίνει σημείο αναφοράς για το στιλ που ήθελε να παρουσιάσει. Με την Πύραμιντς έφτασε στη 2η θέση, την καλύτερη στην ιστορία της ομάδας, και θεωρήθηκε ένας από τους πιο ακριβοπληρωμένους τεχνικούς στην Αφρική.

Ο Τάκης Γκώνιας ήταν από εκείνους που έβλεπαν το ποδόσφαιρο διαφορετικά. Μπορεί να διαφωνούσε κανείς μαζί του, μπορεί να θεωρούσε υπερβολικές κάποιες απόψεις του, όμως είχε καθαρό ποδοσφαιρικό πιστεύω. Δεν πήγαινε με το ρεύμα. Ήθελε η ομάδα του να παίζει μπάλα, να κρατά την κατοχή, να κυριαρχεί.

Αυτό ήταν και το στοιχείο που τον έκανε ξεχωριστό. Δεν υπήρξε ποτέ συμβατικός. Ούτε ως δεκάρι, ούτε ως τηλεοπτικός σχολιαστής, ούτε ως προπονητής. Είχε τον δικό του τρόπο, τις δικές του ατάκες, τη δική του παρουσία.

Για πολλούς υπήρξε μια «καλτ» φιγούρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όχι όμως επειδή δεν ήξερε μπάλα. Το αντίθετο. Ήξερε πολύ μπάλα. Απλώς είχε εκείνο το σπάνιο μείγμα τεχνικής, ιδιορρυθμίας, αυτοπεποίθησης και ποδοσφαιρικής εμμονής που σε έκανε να τον θυμάσαι.

Ο ελληνικός αθλητισμός αποχαιρετά έναν άνθρωπο που έζησε το ποδόσφαιρο με πάθος. Από τη Λιβαδειά μέχρι τον Πειραιά, από τη Θεσσαλονίκη μέχρι την Ισπανία και την Ιταλία, και από εκεί μέχρι την Αίγυπτο, ο Τάκης Γκώνιας άφησε το δικό του αποτύπωμα.

Καλό ταξίδι, Τάκη.