Ολυμπιακός: Και τώρα; Μία ερώτηση δύο φορές - Μπράβο και ανάθεμα για έναν!

Όταν στις 30 Ιουλίου έγραφα blog με τίτλο «Ολυμπιακός: Διακόπτουμε το χαρούμενο πρόγραμμα για μια έκτακτη είδηση» το έκανα γιατί έβλεπα τι έρχεται. Πολύ ζόρι στην έναρξη της χρονιάς. Δεν έχω κληρονομικό χάρισμα, αν είχα, δηλαδή μπορούσα να κάνω προβλέψεις, θα προέβλεπα αριθμούς και θα κέρδιζα κάποιο τυχερό παιχνίδι ώστε να λύσω το βιοποριστικό μου. Αυτό που έκανα ήταν το εξής απλό: έβαζα κάτω τα δεδομένα και λάμβανα σοβαρά υπόψιν από τι είδους σεζόν (προ)έρχεται ο Ολυμπιακός και τι φορτίο (μη) υπομονής κουβαλάει πολύς κόσμος. Ένα κι ένα κάνουν δύο, που λένε. Δεν μπορούσε ν 'αλλάξει από τη μία «στιγμή» στην άλλη η ομάδα. Δεν γίνεται έτσι. Δεν πατάς κουμπί. Ειδικά αυτή η ομάδα που φαίνεται να έχει ποτιστεί το DNA της με την πεποίθηση ότι όλα ΔΕΝ θα πάνε καλά, δεν θα λειτουργήσουν. Θέλει χρόνο για να (ξανα)αλλάξει αυτό, ακόμα κι αν είχε ήδη αποκτήσει - ολοκληρώσει κορυφαίο και φουλ ποιοτικό ρόστερ και στον πάγκο είχε κράμα Γκουαρντιόλα και Λουΐς Ενρίκε.

Δυσκολία περίμενα, δυσκολία είδα. Όπως είδα και ποδοσφαιρικό στυλ απ' αυτό που λίγο πολύ ξέρουμε. Για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα και τόσα γεμίσματα, ειδικά από τον νεοφερμένο Πόποβιτς προς φορ (κυρίως) και εξτρέμ. Και η αλήθεια είναι, με βάση αυτό το δείγμα και μόνο, ότι ο φρέσκος τερματοφύλακας δεν το πολυ-έχει με τα πόδια. Στις 10 φορές που επιχείρησε να βρει συμπαίκτη στο τρίτο της επίθεσης η μπάλα κατέληξε πλάγιο άουτ, ή στον αντίπαλο τερματοφύλακα. Κάκιστα ποσοστά.

Είμαι απογοητευμένος απ' αυτό που είδα; Ναι. Θεωρώ ότι αυτό το δείγμα είναι ασφαλές και δεν θ' αλλάξει για τον Ολυμπιακό της νέας σεζόν; Όχι, ακόμα κι αν μιλάμε πάντα για Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ. Θα αλλάξει όταν ατομικά οι νέοι παίκτες βρεθούν σε καλύτερο επίπεδο και προστεθούν και τα υπόλοιπα κομμάτια του παζλ. Το πόσο θ' αλλάξει είναι άγνωστο, μένει μόνο να το δούμε. Είναι αδύνατο να το προβλέψουμε.

Καταλαβαίνω ότι πολύς κόσμος τώρα τα βλέπει όλα μαύρα και άραχνα. Εγώ θα πω ότι ακόμα και σε μια τόσο προβληματική βραδιά υπάρχουν, κάποια, θετικά. Πρώτο και καλύτερο ότι, εν τέλει, μια τόσο ικανή επιθετικά ομάδα όπως η Ναϊμέγκεν δεν κατάφερε να σκοράρει, έμεινε στο μηδέν. Και στη ρεβάνς δεν θα υπάρχει ουσιαστικό πλεονέκτημα για 'κείνη που θα έχει την ώθηση του κόσμου της αλλά ταυτόχρονα και πίεση λόγω έδρας. Κι εκεί, θεωρητικά πάντα, ίσως του ταιριάζει περισσότερο το ματς του Ολυμπιακού. Θεωρητικά, επαναλαμβάνω.

Ότι αυτή δεν θα ήταν η βραδιά του Ολυμπιακού φάνηκε μέρες πριν από τη σέντρα. Φάνηκε με τους τραυματισμούς των Έσε και Σιπιόνι που περιόρισαν τις επιλογές 11άδας και επιβεβαιώθηκε με τον τραυματισμό του Ρέτσου που αφαίρεσε από τον Μεντιλίμπαρ ένα τελευταίο δικαίωμα (αφού ολοκληρώθηκαν αναγκαστικά οι αλλαγές του, προφανώς δεν θα έβγαζε τον Ρέτσο αν δεν τραυματίζονταν) για ν' αλλάξει κάτι στο δημιουργικο-επιθετικό κομμάτι (ζεσταίνονταν παίκτες όπως ο Σα) στο τελευταίο ημίωρο του ματς.

Τώρα; Τι γίνεται τώρα είναι η σημαντική ερώτηση. Για μένα αυτή η ερώτηση πρέπει να γίνει δύο φορές. Μία για το άμεσο, το κοντινό, δηλαδή τη ρεβάνς με τη Ναϊμέγκεν σε λιγότερο από μία εβδομάδα στην Ολλανδία. Και δεύτερη για τη μεγαλύτερη εικόνα, δηλαδή πως θα αποφασίσει να τσουλήσει ο Ολυμπιακός στη σεζόν που μόλις άρχισε. Τι και πόσες αλλαγές ακόμα πρέπει να κάνει ακόμα ώστε βελτιωθεί η ομάδα και να γίνει και πιο ελκυστική και πιο αποτελεσματική. Αν οι ομάδες αποφάσιζαν διά βοής (των social media), δηλαδή με το τι -φαίνεται να- θέλει η κοινή γνώμη, ο Ολυμπιακός θα είχε ήδη αλλάξει άλλους 11 παίκτες, προπονητή, στελέχη, ίσως και ιδιοκτήτη. Ευτυχώς δεν συμβαίνει αυτό, δεν (πρέπει να) διοικούνται έτσι οι ομάδες γιατί μετά τις στραβές θα άλλαζαν ξανά και ξανά. Το πόσες και τι είδους αλλαγές πρέπει να γίνουν θα το αποφασίσει εκείνος που «νιώθει», εκτός από το πετσί και την ψυχή του, και στην τσέπη του την όποια αποτυχία. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης δηλαδή.

Το τι θα αλλάξει τελικά το γνωρίζει εκείνος. Εκείνος θα πάρει το μπράβο ή το ανάθεμα σε αλλαγές (ή μη αλλαγές) οποιουδήποτε είδους ανάλογα με το αποτέλεσμα. Τόσο απλό. Τόσο κυνικό. Τόσο πραγματικό. Το ξέρει το παιχνίδι και πήρε την απόφαση να το παίξει από το 2010 και μετά. Εγώ να θυμίσω ότι με γιούχα είχε μπει σε μια σεζόν (επί Μίτσελ) ο Ολυμπιακός σε πρεμιέρα πρωταθλήματος με την Καλλονή στο ΟΑΚΑ (19/8/2013) όπου κέρδισε δύσκολα 1-0. Μια σεζόν (2013/14) που εν τέλει, πέρα από την κατάκτηση του πρωταθλήματος, είχε προκριθεί από τον όμιλο του champions League (με αντιπάλους Παρί, Άντερλεχτ και Μπενφίκα) και έφτασε στα νοκ-άουτ κόντρα στη Μάντσεστερ. Δεν λέω ντε και καλά ότι και τώρα θα στρώσουν τα πράγματα μετά. Υπογραμμίζω πόσο απρόβλεπτο είναι το ποδόσφαιρο και πόσο μεγάλο ρίσκο (και καλό ζύγισμα απαιτείται) κρύβει οποιουδήποτε είδους απόφαση. Για αλλαγές ή και για μη αλλαγές.

ΥΓ: Έκανε λάθος, λέει, ο Μεντιλίμπαρ που έβαλε βασικό τον Ρόκα και όχι τον Ζέλσον. Γιατί όταν έβαλε τον δεύτερο στο β' ημίχρονο κουραστήκαμε να μετράμε θετικές του ενέργειες... Έκανε ένα εντυπωσιακό σλάλομ στο 46' όταν πήρε μπάλα στο κέντρο και έφτασε να μπαίνει από δεξιά στη μεγάλη περιοχή (το οποίο άφησε, ως συνήθως, ανολοκλήρωτο με κακή πάσα) και ύστερα βαρεθήκαμε να τον βλέπουμε να γυρίζει γύρω από τον άξονά του. Προφανώς έδειξε, όπως φυσιολογικά αναμενόταν, ακόμα ανέτοιμος ο Ρόκα. Εγώ δεν θα σας τρελάνω λέγοντας ότι θάμπωσε. Αν μη τι άλλο ωστόσο δείχνει μια διάθεση να παίζει σωστά. Ισπανός είναι. Και το κρατάω για να δω τι μπορεί να κάνει στη συνέχεια.

ΥΓ2: Ο χιλιο...τραγουδισμένος από τους περισσότερους Ντάνι Γκαρθία τα βάστηξε όσο λίγοι σ' αυτό το ματς, είτε θέλει να το παραδεχθεί κανείς, είτε όχι. Μερικές από τις καλύτερες προωθητικές πάσες (θυμηθείτε εκείνη στο 15' σε μια φάση που χρεώθηκε επιθετικό φάουλ ο Ελ Καμπί ενώ αμέσως μετά φάνηκε να του γίνεται πέναλτι, έβγαινε τετ-α-τετ) του Ολυμπιακού ήταν από τα δικά του πόδια. Και ήταν όλες με τη μία, δίχως κοντρόλ. Ακόμα και μετά το 60' που εύλογα ξέμεινε από δυνάμεις, έπαιξε έξυπνα. Μέχρι και στο φινάλε του ματς να θυμηθούμε ότι έκανε τάκλιν-κλεψίματα και ανακτήσεις με το κεφάλι κοντά στην περιοχή της Ναϊμέγκεν. Αλήθεια ποιός από τους δύο κεντρικούς χαφ που έπαιξαν ήταν καλύτερος, ο 36χρονος Ισπανός ή ο 19χρονος Μουζακίτης που κάνει 2-3 κοντρολάκια (την... κλώθει τη μπάλα) έως ότου αποφασίσει τι θα κάνει; Ή μήπως ήταν καλύτερος του Γκαρθία ο Τσικίνιο μπροστά του; Ο Ολυμπιακός θα έχει, πρέπει να έχει, νεότερους κεντρικούς χαφ από τον Ντάνι για βασικούς φέτος και ο Ισπανός θα δίνει ΠΟΛΥΤΙΜΕΣ βοήθειες με την εμπειρία του για 45 με 30 λεπτά. Αυτό.

ΥΓ3: Ο Ελ Καμπί έκανε υπερ-άνθρωπη προσπάθεια προσπαθώντας να «κατεβάσει» όλες αυτές τις ψηλές μπαλιές και να προσπαθήσει να δημιουργήσει κάτι. Τι να του πει κανείς; Το μόνο, ίσως, για το οποίο μπορεί να τον ψέξει κάποιος είναι τα τελειώματά του. Δείχνει να ξέμεινε κι αυτός στο... πέρυσι. Βέβαια, όταν έχεις ξεπατωθεί να τρέχεις και να μονομαχείς με έναν και δύο αντιπάλους διαρκώς, τι κουράγια και αντοχές να έχεις για να κάνεις σωστό τελείωμα.

ΥΓ4: Με διαφορά το πλέον ενθαρρυντικό που έχουμε δει σε ατομικό επίπεδο στον φετινό Ολυμπιακό είναι ο Ζότα. Δεν είναι απλά παίκτης ποιότητας, είναι και μαχίμι. Σκυλί του πολέμου. Δηλώνω ήδη μεγάλος φαν του.

ΥΓ5: Εντελώς περιττή επιπολαιότητα ήταν εκείνη από τον Κάρμο να ανέβει τόσο ψηλά στο 11' με συνέπεια να χάσει τον αντίπαλο και για να μη βγει αντεπίθεση κίνδυνος - θάνατος τράβηξε τον αντίπαλο και πήρε κίτρινη.

ΥΓ6: Καλά, πολύ καλά, ήταν τα δύο πρώτα κόρνερ που εκτέλεσε ο Μουζακίτης από δεξιά, αμφότερα στο πρώτο δοκάρι. Στο ένα λίγο έλειψε να σκοράρει ο Κάρμο, στο άλλο κέρδισε κεφαλιά ο Γκαρθία αλλά πήγε ψηλά και πέρασε παράλληλα από την άλλη πλευρά.

ΥΓ7: Το να δημιουργήσεις μια σπουδαία φάση από το να κάνεις μια τρύπα στο νερό συχνά κρίνεται σε μια τόση δα λεπτομέρεια. Σε μια απόφαση. Το είδαμε σε 2-3 περιπτώσεις στο α' ημίχρονο που ο Ολυμπιακός ήταν καλός και σε περιπτώσεις μπορούσε να βγάλει παίκτη τετ-α-τετ αλλά οι τελικές πάσες (από Τσικίνιο, Ρόντινεϊ κυρίως) ήταν λάθος.

ΥΓ8: Ωραίος αυτός ο Μοντέιρο της Ναϊμέγκεν.

ΥΓ9: Έκανε 2-3 καλές αποκρούσεις ο Πόποβιτς αλλά με τα πόδια θέλει δουλειά. Πολλή δουλειά. Α, και να μη βγαίνει τόσο εύκολα εκτός περιοχής γιατί δύο φορές που το έκανε στο α' ημίχρονο από τύχη δεν δέχθηκε γκολ ο Ολυμπιακός. Την πρώτη φορά έστειλε τη μπάλα σε αντίπαλο και εκείνος ευτυχώς δεν έπιασε γεμάτο σουτ για να στείλει ψηλοκρεμαστά τη μπάλα στα δίχτυα. Τη δεύτερη βρήκε εντελώς... αέρα και δεν απομάκρυνε! Τυπικά αυτή η φάση δεν «κρατήθηκε» αφού εν τέλει υποδείχθηκε οφ σάιντ. Ωστόσο εξελίχθηκε κανονικά, κατόπιν υποδείχθηκε το οφ σάιντ.

ΥΓ10: Ο Μπρούνο είναι τέρας σε δύναμη και αντοχές αλλά τακτικά έχει θέματα όπως έχουμε διαπιστώσει από την αρχή του περάσματός του από τον Ολυμπιακό. Σε μια φάση που (και πάλι όταν τέλειωσε η φάση υποδείχθηκε οφ σάιντ και δεν καταμετρήθηκε) η Ναϊμέγκεν είχε δοκάρι, ο μοναδικός παίκτης που έπρεπε να μαρκάρει και ήταν στην πλάτη του, με μια απλή προσποίηση του ξέφυγε και έκανε εύκολη κεφαλιά από τη μικρή περιοχή.

ΥΓ11: Ανέφερα πριν ότι ο Ζότα αποτελεί, σε ατομικό επίπεδο, ό,τι καλύτερο έχουμε δει ως τώρα από τον νέο Ολυμπιακό. Ακριβώς πίσω του πρέπει να βάλουμε τον Σμαΐλοβιτς. Είναι τόσο νέος και παίζει τόσο έξυπνα, λες και είναι αρκετά χρόνια μεγαλύτερος. Το μοναδικό σοβαρό μειονέκτημα που έχουμε διαπιστώσει ως τώρα είναι η ταχύτητα. Αν βγει ψηλά, εκτός περιοχής, και δεν του πιάσει το μαρκάρισμα, αδυνατεί να προλάβει τον αντίπαλο και να καλύψει την αρχική κακή εκτίμηση - αμυντική προσπάθεια.