Ολυμπιακός: Χειρότερο από τον αποκλεισμό (θα) είναι... Τα SOS του 2022

Ήταν Πέμπτη 30 Ιουλίου, πριν από μόλις 12+1 μέρες που έγραφα blog με τον τίτλο: Ολυμπιακός: Διακόπτουμε το χαρούμενο πρόγραμμα για μια έκτακτη είδηση. Φαντάζομαι το είχατε διαβάσει. Και φαντάζομαι επίσης ότι είχατε παρατηρήσει το ΥΓ2. Τι έλεγε αυτό; «Θα το γράψω όπως το σκέφτομαι: αυτό το καλοκαίρι μου θυμίζει πολύ το καλοκαίρι του 2022... Ελπίζω τελικά να αποδειχθεί αρκετά διαφορετικό...», έλεγε. Μέχρι τώρα, δυστυχώς, επιβεβαιώνομαι. Είναι απ' αυτές τις επιβεβαιώσεις που ΔΕΝ θα ήθελα να έχω. Όμως, έβλεπα τα σημάδια. Τα κοινά σημεία. Δεν μπορούσα να τα προσπεράσω. Και να 'μαστε.

Το καλοκαίρι του 2022 ο Ολυμπιακός ολοκλήρωσε, άγαρμπα είναι η πιο ευγενική λέξη που μπορώ να βρω, την 4ετή συνεργασία του με τον σπουδαίο προπονητή, Πέδρο Μαρτίνς. Η μουρμούρα και οι ενστάσεις «για τον κύκλο του που έκλεισε» είχαν αρχίσει να ακούγονται εντός και εκτός συλλόγου από το φινάλε της σεζόν 2021/22. Ωστόσο ο Βαγγέλης Μαρινάκης είχε επιλέξει να τον στηρίξει, του είχε ανανεώσει το συμβόλαιο για +2 χρόνια. Κάτι ανάλογο συνέβη τώρα με τον Χοσέ Λουΐς Μεντιλίμπαρ. Μουρμούρα ακούγεται εδώ και μήνες για την εικόνα της ομάδας και φωνές επίσης για τον κύκλο του που -λέγεται ότι- έκλεισε. Κι εδώ ο Βαγγέλης Μαρινάκης επέλεξε να ανανεώσει το συμβόλαιο του κόουτς.

Το 2022 λοιπόν ήρθε ο αποκλεισμός στα προκριματικά του Champions League από τη Μακάμπι Χάιφα και η απόλυση του Μαρτίνς, τώρα ήρθε ο αποκλεισμός από τη Ναϊμέγκεν και, όπως έγραψα περίπου δύο ώρες μετά το ματς της Ολλανδίας, άρχισε ένα σκανάρισμα της προπονητικής αγοράς. Το δυστύχημα είναι ότι το μοτίβο σε ανάλογες περιπτώσεις, δεν σταματάει εκεί. Στην αλλαγή προπονητή. Δεν έρχεται εύκολα το «έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Ειδικά όταν μιλάμε για διακοπή συνεργασίας με πετυχημένους προπονητές που έβαλαν σφραγίδα και η ομάδα είχε μάθει να ζει μαζί τους. Δεν αλλάζει ξαφνικά αυτό. Δεν πας από τη μία εποχή στην άλλη. Θέλει διαδικασία. Θέλει χρόνο. Και φυσικά επιβάλλεται να βρεις τον κατάλληλο. Κι αυτό δεν είναι εύκολο. Όσο μοιάζει με... καρπούζι ένας παίκτης, πρέπει να το ανοίξεις για να δεις αν είναι καλό ή μάπα, άλλο τόσο και παραπάνω ισχύει με τον προπονητή. Θεωρητικά μπορεί να ταιριάζουν αρκετοί. Το πρακτικά ωστόσο είναι μια εντελώς διαφορετική και δύσκολη ιστορία.
Μετά τον Πέδρο Μαρτίνς ο Ολυμπιακός, όπως θυμόμαστε όλοι, ταλαιπωρήθηκε πολύ, πάρα πολύ. Ταλαιπωρήθηκε έως ότου, ενάμιση χρόνο μετά, έρθει ο Χοσέ Λουΐς Μεντιλίμπαρ και επανέλθει η ηρεμία αφού γράφτηκε και το έπος του Conference κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Οι ερυθρόλευκοι έμαθαν να ζουν με τον Μέντι και τώρα, αν υποθέσουμε ότι όντως προχωρούν σε αλλαγή προπονητή, η επόμενη μέρα θα είναι ζόρικη με μπόλικη δόση ρίσκου - στοιχηματισμού. Ποιος θα έρθει; Κι αυτός που θα έρθει θα είναι αληθινά συμβατός; Προσοχή, όχι θεωρητικά, μιλάω πρακτικά. Μπορεί σε μια κουβέντα να νομίζεις ότι το άλλο άτομο είναι ο «έρωτας» της ζωής σου. Και όταν αρχίσει η συγκατοίκηση να διαπιστώσεις ότι υπάρχουν ένα σωρό αρνητικά που δεν μπορούσες καν να διανοηθείς ή προβλέψεις. Και τότε, Houston we've got a problem.

Θα το γράψω όπως το αισθάνομαι: χειρότερο από έναν αποκλεισμό όπως αυτός από τη Ναϊμέγκεν, είναι αυτή η ισοπέδωση που (ξανα)βλέπω παντού. Γιατί όταν ισοπεδώνονται όλα σε κάτι που λειτουργούσε πριν (καλά ή μέτρια ας μην το συζητήσουμε τώρα, έχει ο καθένας την άποψή του), τότε σημαίνει ότι μαζί με κακά κομμάτια αφαιρείς και καλά που έδειχναν κακά επειδή δεν μπορούσαν να αποδώσουν με τα δυσλειτουργικά. Για να το πω αλλιώς, μαζί με ξερά καίγονται και χλωρά.

Οι μεταγραφές... του 2022 

Κι εδώ είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε για αλλαγές στο ρόστερ και να θυμηθούμε τι έγινε το 2022. Ο Ολυμπιακός έχει ήδη πραγματοποιήσει ουκ ολίγες μεταγραφές. Και λέγεται ότι θα πραγματοποιήσει πολλές ακόμα. Διάβασα κάπου, πιστεύω γράφτηκε επειδή υπήρξε σχετική ενημέρωση - πληροφορία και δεν ήταν φαντασία, ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης ζήτησε από τον Τζέφρι Μονκαντά που ανέλαβε επικεφαλής των τριών ομάδων (Ολυμπιακός, Νότιγχαμ, Ρίο Άβε) στα μεταγραφικά «πέντε έτοιμους παίκτες για την 11άδα του Ολυμπιακού». Αφού αναρωτηθώ «δηλαδή ως τώρα ο Μαρινάκης ζητούσε από τα στελέχη του ανέτοιμους αναπληρωματικούς;» (προφανώς δεν ισχύει κάτι τέτοιο) θέλω να σας θυμίσω τι έκανε ο Ολυμπιακός μεταγραφικά το καλοκαίρι του 2022, πριν από  τον αποκλεισμό από τη Μακάμπι (το 0-4 έγινε στις 27 Ιουλίου εκείνου του καλοκαιριού), και τι έκανε μετά.

Πριν από τη ρεβάνς-αποκλεισμό με τους Ισραηλινούς οι ερυθρόλευκοι είχαν αποκτήσει μόλις τέσσερις παίκτες, τους Πίπα Άβιλα, Αμπουμπακάρ Καμαρά, Φίλιπ Ζίνκερναγκελ και Σίμε Βρσάλικο (που έκοψε τη μπάλα ως παίκτης του Ολυμπιακού μήνες μετά, δεν τέλειωσε καν τη σεζόν!). Ξέρετε τι έγινε μετά; Κρατήστε την αναπνοή σας: Ντόρον Λάιντνερ, Ινμπεόμ Χουάνγκ, Κόνραντ ντε λα Φουέντε, Ουΐ Τζο Χουάνγκ, Παναγιώτης Ρέτσος, Πεπ Μπιέλ, Μαρσέλο, Τζος Μπόουλερ, Χάμες Ροντρίγκες, Σεντρίκ Μπακαμπού, Ντιαντιέ Σαμασέκου, Αλέξανδρος Πασχαλάκης! Ο τελευταίος αποκτήθηκε ως ελεύθερος 29 Σεπτέμβρη! Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς για 'κείνο το μεταγραφικό καλοκαίρι. Πως είχε πάει η σεζόν; Θα θυμάστε. Μπορεί και να μη θέλετε να θυμάστε τώρα που το σκέφτομαι.

Μ' αυτά και μ' αυτά δεν έχουμε μιλήσει καθόλου για τη ρεβάνς με τη Ναϊμέγκεν. Λογικό. Σημασία έχει πάντα η μεγάλη εικόνα. Οι μεγάλες αποφάσεις. Και βρισκόμαστε σε σημείο που θα παρθούν - παίρνονται ήδη, μεγάλες αποφάσεις. Απόφαση είναι μια αλλαγή προπονητή. Απόφαση είναι και ενδεχόμενη μη αλλαγή προπονητή. Προσωπικά καταλαβαίνω πλήρως τη δυσκολία της συγκυρίας. Είναι δύσκολο, πολύ δύσκολο. Μοιάζει με μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα η φάση. Αν και η εποχή Μεντιλίμπαρ μας δίδαξε ότι, τελικά, με τη σωστή επιλογή μπορεί αυτό που τώρα μοιάζει με γκρεμό ή ρέμα, να είναι δρόμος στρωμένος με ροδοπέταλα.

Ο Βαγγέλης Μαρινάκης είναι εκείνος που έχει την ευθύνη να βάλει το χέρι στην τρύπα για να ξετρυπώσει το «φίδι». Το σίγουρο είναι ότι δεν χρειάζεται ο Ολυμπιακός ισοπέδωση και περιττά πράγματα. Δεν χρειάζεται πυροτεχνήματα όπως τα πολλά που είχε «ρίξει» το καλοκαίρι του 2022 μετά την απόλυση του Πέδρο Μαρτίνς. Γιατί τα πυροτεχνήματα έχουν την τάση να εντυπωσιάζουν, να είναι όμορφα, για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Και όταν τελειώσει η λάμψη τους αυτό που έχεις είναι χειρότερο από 'κείνο που είχες πριν. Δεν έχεις απλά έναν μουντό ουρανό. Έχει γεμίσει κάπνα και αυτή έχει την τάση να σε πνίγει...

ΥΓ: Θα μπορούσα να γράφω μέχρι αύριο για το Ναϊμέγκεν-Ολυμπιακός 2-1. Υπάρχουν άπειρα προς σχολιασμό αλλά σημασία έχει όπως προείπα, η μεγάλη εικόνα. Και οι μεγάλες αποφάσεις. Θα σταθώ, μόνο, σε δύο «πράγματα». 1) Ο Σα έδειξε ότι πραγματικά έχει φτιαχτεί από σπάνια πάστα. Πέρα από την ποιότητα που αδιαμφισβήτητα έχει, μου έκανε κλικ ότι έβγαλε και χαρακτήρα! Ένα τόσο νέο παιδί και φρέσκο σε μια ομάδα υπό πίεση, άντεξε το βάρος και πρωταγωνίστησε. Πραγματικά μιλάμε για παίκτη ο οποίος υπόσχεται πολλά για το μέλλον. 2) Με εξόργισε, ναι με εξόργισε, αυτό που συνέβη από το 66' ως το 70' που έγινε το 1-1. Στο 66' ο Γκαρθία κάνει ένα κόψιμο στην περιοχή και αμέσως σηκώνει χέρι και ζητάει αλλαγή. Και ενώ η ομάδα δέχεται ήδη πίεση και ένας κεντρικός της χαφ δεν έχει άλλες ανάσες, κανείς για περίπου 5 λεπτά (!) δεν κάνει κάτι για να διακοπεί το ματς και να γίνουν οι αλλαγές φρεσκαρίσματος. Να θυμίσω ότι στο 67' έχει υπάρξει σημαντική απόκρουση Πόποβιτς σε σουτ και στο 68' πούλημα μπάλας του Φορτούνη (λάθος πάσα σε Ζέλσον) και αντεπίθεση της Ναϊμέγκεν με τον τερματοφύλακα του Ολυμπιακού να κάνει σπουδαία απόκρουση σε κοντινό πλασέ - προβολή του Λίνσεν που ύστερα από δύο λεπτά σκόραρε. Δεν ξέρω ποιος, παίκτης που ήταν στο ματς ή κάποιος άνθρωπος από τον πάγκο, αλλά ξέρω ότι ΕΠΡΕΠΕ (το βλέπαμε να έρχεται!) με κάποιο τρόπο να σταματήσει το παιχνίδι και ο ρυθμός των Ολλανδών. Και να γίνουν οι αλλαγές. Αντιθέτως έγιναν τα πάντα όταν ήταν αργά, όταν είχε έρθει η ισοφάριση και είχε αλλάξει η ψυχολογία του ματς. Και η αποβολή του Φορτούνη στο 77' έμοιαζε με χαριστική βολή.

ΥΓ2: Απορούσα, πραγματικά απορούσα, που υπήρχε κόσμος ο οποίος μετά το πρώτο ματς με τη Ναϊμέγκεν στο Γ.Καραϊσκάκης είχε δει κάτι καλό στην εμφάνιση του Ζέλσον πλην μιας εντυπωσιακής (τα πυροτεχνήματα που έλεγα νωρίτερα...) αλλά ημιτελούς ατομικής ενέργειας στο 46' και υποστήριζε ότι κακώς δεν είχε ξεκινήσει τότε και επιβάλλονταν να ξεκινήσει χθες. Εγώ είδα μια τρύπα στο νερό από τον Ζέλσον στο πρώτο ματς και είδα και μια δεύτερη χθες, μαζί με ένα χαμένο τετ-α-τετ στο 40' σε υπέροχη κάθετη του Σα. Η Κράσνονταρ, άραγε, να ενδιαφέρεται ακόμα;
 

ΥΓ3: Και όπως είχα δει θετικά πράγματα (λίγα, αφού ακόμα είναι πολύ ανέτοιμος - άγουρος και τώρα φτιάχνει φυσική κατάσταση) στο πρώτο ματς από τον Ρόκα, έτσι και χθες είδα περισσότερα. Το παιδί παίζει απλά και σωστά (Ισπανός γαρ, μην τα ξαναλέμε). Προσπαθεί άμεσα να πασάρει για να κάνει συνεργασίες. Δεν κουβαλάει τη μπάλα άσκοπα. Όταν έχει χώρο πετάει τη μπάλα μπροστά και τρέχει. Και είδαμε και ότι έχει και καλά πόδια. Και με το δεξί έκανε ένα τελείωμα λίγο άουτ στο 69' και με το αριστερό έπιασε ένα μονοκόματο βολέ εκτός περιοχής που πέρασε ελάχιστα άουτ από την αριστερή συμβολή των δοκαριών. Θα μιλάγαμε για γκολάρα και ειδικά αν χάριζε την πρόκριση (ήταν στο 89'!) θ' αποτελούσε το τέλειο boostάρισμα στην καριέρα του στον Ολυμπιακό. Ο Ρόκα μαζί με τον Σα είναι από τα θετικά που μπορεί να κρατήσει κανείς αυτή τη στιγμή κατά την άποψή μου. Και ο Πόποβιτς, θα μπορούσε να πει κανείς, αλλά εκτός από εντυπωσιακές ενστικτώδεις επεμβάσεις (έχει εξαιρετικά ρεφλέξ), παρουσιάζει και σημαντικές αστάθειες που δεν μπορούν να προσπεραστούν εύκολα, για τερματοφύλακα μιλάμε. Την αντίδρασή του στο ακυρωθέν (για λίγο οφ σάιντ) γκολ της Ναϊμέγκεν μόνο καλή δεν τη λες.

ΥΓ4: Στις προπονήσεις του Ρέντη δεν είμαι, συνεπώς δεν έχω προσωπική γνώμη για το τι κάνει ή δεν κάνει ο καθένας σ' αυτές, όπως δεν έχει (μόνο ό,τι καταφέρνει να... αλιεύσει από πηγές του) και κανείς δημοσιογράφος. Αν ο Μαφέο υστερεί σ' αυτές τις προπονήσεις ή υπάρχει κάποιο άλλο θέμα που δεν ξέρω, πάω πάσο. Αν ωστόσο μιλάμε για κάτι αποκλειστικά αγωνιστικό, και με βάση ό,τι είδαμε στα φιλικά και μόλις 30 λεπτά (που μπήκε ως αλλαγή) στο πρώτο επίσημο ματς με τη Ναϊμέγκεν, θεωρείται ότι ο παίκτης δεν κάνει, έχω να πω ότι αυτά είναι επικίνδυνα πράγματα. Να ακυρώνεται τόσο εύκολα ένας παίκτης (τον οποίο θέλουμε χρόνια!) και να συζητάμε (συζητάει η ομάδα όντως;) για απόκτηση 3ου δεξιού μπακ. Πόσοι Ιμπόρες ή Ορμπάιθηδες χρειάζονται για να βάλουμε μυαλό;

ΥΓ5: Το να πω, ειδικά εγώ που ξέρετε τη γνώμη μου για 'κείνον, ότι ήταν μέγα λάθος ο αποκλεισμός του Ταρέμι από την ευρωπαϊκή λίστα είναι επί της ουσίας περιττό. Ειδικά με τον τρόπο (πίεση ψηλά) που παίζει η ομάδα και «σκάει» τους φορ της, άρα έχει ανάγκη έξτρα λύσεις. Μόνο έκπληξη λοιπόν δεν ήταν που έπαθε μυϊκό ο Ζότα ο οποίος όποτε παίζει, επίσημο ή φιλικό, παίζει στα... κόκκινα. Και με τρόμο είδαμε όλοι τον Ελ Καμπί στο φινάλε της ρεβάνς με τη Ναϊμέγκεν να πέφτει στο χορτάρι, δείχνοντας ότι αισθάνεται μυϊκή ενόχληση. Παρεμπιπτόντως, κι επειδή κυκλοφόρησαν διάφορες αστειότητες - ραδιοαρβύλες, ξέρετε που ήταν ο Ιρανός φορ την περασμένη Πέμπτη που είχε ρεπό η υπόλοιπη ομάδα; Στο Ρέντη (χωρίς να έχει υποχρεώση) για ατομική προπόνηση μαζί με Έσε και Σιπιόνι που προέρχονταν από τραυματισμό. Όχι μόνο δεν εξαφανίστηκε από τις προπονήσεις αλλά πάει και στα ρεπό για να παραμένει όσο πιο fit γίνεται. Αυτός είναι ο Ταρέμι και το λιγότερο που αξίζει είναι απεριόριστο σεβασμό.