Το tactical masterclass του Μαρέσκα και ο «δολοφόνος» Χάαλαντ

Υπάρχουν νίκες που κατακτώνται επειδή μία ομάδα κυριαρχεί. Υπάρχουν και εκείνες που αποκαλύπτουν πολύ περισσότερα για τον χαρακτήρα, την τακτική ωριμότητα και την ικανότητά της να προσαρμόζεται όταν όλα όσα είχε σχεδιάσει ανατρέπονται.

Το 0-1 της Μάντσεστερ Σίτι απέναντι στη Γιουνάιτεντ ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.

Από το 23ο λεπτό, όταν ο Φιλ Φόντεν αποβλήθηκε για την αντίδρασή του απέναντι στον Μπρούνο Φερνάντες, το αρχικό πλάνο του Έντσο Μαρέσκα πήγε στα σκουπίδια.

Η Σίτι είχε μπροστά της σχεδόν 70 λεπτά ποδοσφαίρου στο Old Trafford με δέκα παίκτες.

Και τα κέρδισε.

Το παράδοξο: Με δέκα, αλλά όχι πραγματικά στριμωγμένη

Εδώ βρίσκεται το πρώτο στοιχείο που πρέπει να προβληματίσει περισσότερο τη Γιουνάιτεντ από το ίδιο το αποτέλεσμα.

Όταν μία ομάδα αποκτά αριθμητικό πλεονέκτημα τόσο νωρίς, περιμένεις να εγκατασταθεί γύρω από την αντίπαλη περιοχή. Να κυκλοφορήσει γρήγορα την μπάλα, να μετακινήσει το αμυντικό μπλοκ, να δημιουργήσει υπεραριθμίες στα άκρα και να βομβαρδίσει τον αντίπαλο με τελικές.

Η Γιουνάιτεντ δεν το έκανε.

Μετά την αποβολή του Φόντεν είχε μόλις δύο σουτ στον στόχο.

Ναι, υπήρξαν δύο δοκάρια. Το φάουλ του Ράσφορντ λίγο πριν από την ανάπαυλα και το μακρινό σουτ του Μαϊνού στις αρχές του δεύτερου μέρους θα μπορούσαν να αλλάξουν εντελώς το παιχνίδι.

Αλλά αποτελούσαν περισσότερο μεμονωμένες ενέργειες παρά προϊόν σταθερής επιθετικής κυριαρχίας.

Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο.

Η Σίτι δεν προσπάθησε απλώς να επιβιώσει. Κατάφερε να ελέγξει πού και με ποιον τρόπο θα δεχόταν επιθέσεις.

Ο Μαρέσκα έκλεισε τον άξονα και αποδέχθηκε το ρίσκο

Μετά την κόκκινη κάρτα, η προτεραιότητα ήταν προφανής: προστασία του κεντρικού διαδρόμου.

Η Σίτι έγινε πιο συμπαγής, περιόρισε τις αποστάσεις των γραμμών της και υποχρέωσε τη Γιουνάιτεντ να ψάξει λύσεις περισσότερο περιφερειακά ή με προσπάθειες από απόσταση.

Αυτό εξηγεί εν μέρει και τα δύο δοκάρια.

Ο Μαρέσκα ουσιαστικά αποδέχθηκε ότι η ομάδα του θα μπορούσε να δεχθεί μακρινές εκτελέσεις, αρκεί να μην επιτρέψει στον αντίπαλο να μπαίνει διαρκώς με καλές προϋποθέσεις στην περιοχή.

Το σχέδιο είχε ρίσκο.

Αλλά λειτούργησε.

Μέχρι την τεράστια ευκαιρία του Μπεμό στις καθυστερήσεις, η Γιουνάιτεντ δεν κατάφερε να μετατρέψει το αριθμητικό πλεονέκτημα σε συνεχείς καθαρές φάσεις.

Η αλλαγή του Εντιαγέ άλλαξε το παιχνίδι

Το σημαντικότερο πρόβλημα μιας ομάδας που αγωνίζεται με δέκα δεν είναι πάντοτε η άμυνα.

Είναι το πώς θα βγει από την άμυνα.

Εάν κάθε ανάκτηση καταλήγει ύστερα από πέντε δευτερόλεπτα ξανά στον αντίπαλο, αργά ή γρήγορα η πίεση γίνεται ασφυκτική.

Εδώ ο Μαρέσκα έκανε την κίνηση του αγώνα.

Η είσοδος του Ιλιμάν Εντιαγέ στο ημίχρονο έδωσε στη Σίτι αυτό ακριβώς που χρειαζόταν: πόδια για να μεταφέρει την μπάλα μακριά από την περιοχή της.

Τα νούμερά του είναι εντυπωσιακά.

Επιχείρησε έξι ντρίμπλες και κέρδισε πέντε φάουλ.

Δεν είναι απλώς στατιστικά.

Κάθε επιτυχημένο κουβάλημα της μπάλας και κάθε κερδισμένο φάουλ σήμαινε πολύτιμα δευτερόλεπτα ανάσας. Σήμαινε ότι η αμυντική γραμμή μπορούσε να ανέβει. Ότι η Σίτι μπορούσε να μεταφέρει το παιχνίδι 30 και 40 μέτρα μακρύτερα από τον Ντοναρούμα.

Και κυρίως ότι η Γιουνάιτεντ δεν μπορούσε να εγκατασταθεί μόνιμα γύρω από την περιοχή.

Χάαλαντ: Δύο επαφές ήταν αρκετές

Και μετά υπάρχει ο Έρλινγκ Χάαλαντ.

Ο Νορβηγός είχε μόλις δύο επαφές μέσα στην περιοχή της Γιουνάιτεντ.

Η Σίτι συνολικά έκανε μόλις δύο τελικές μέσα από το αντίπαλο «κουτί».

Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτά είναι νούμερα που παραπέμπουν σε επιθετική ανυπαρξία.

Όταν όμως έχεις τον Χάαλαντ, η εξίσωση αλλάζει.

Στο 60', η μπάλα πέρασε από τη σέντρα του Γκβάρντιολ και ο Νορβηγός εμφανίστηκε στο πίσω δοκάρι. Τέντωσε το σώμα του και εκτέλεσε.

Μία στιγμή.

Ένα γκολ.

Ένα ντέρμπι.

Η φάση αρχικά ακυρώθηκε για οφσάιντ, όμως το VAR έκρινε ότι ο Χάαλαντ καλυπτόταν και το γκολ μέτρησε, παρά τις διαμαρτυρίες της Γιουνάιτεντ για τη θέση του Ένσο Φερνάντες στην εξέλιξη της επίθεσης.

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο προσόν του Χάαλαντ.

Δεν χρειάζεται να είναι διαρκώς μέσα στο παιχνίδι για να το καθορίσει.

Έγραψε ιστορία στο Manchester Derby

Το γκολ είχε και ιστορική διάσταση.

Ο Χάαλαντ έφτασε τα εννέα γκολ στα ντέρμπι του Μάντσεστερ για την Premier League και πέρασε μόνος στην κορυφή της σχετικής λίστας, αφήνοντας πίσω του Σέρχιο Αγουέρο και Γουέιν Ρούνεϊ, που είχαν από οκτώ.

Ακόμη πιο εντυπωσιακό είναι ότι το έκανε σε ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα του ήταν υποχρεωμένη να λειτουργεί επί σχεδόν 70 λεπτά με αριθμητικό μειονέκτημα.

Και όταν χρειάστηκε, υπήρχε ο Ντοναρούμα

Κανένα τέτοιο διπλό δεν έρχεται χωρίς τον τερματοφύλακα.

Στις καθυστερήσεις, ο Μπεμό βρέθηκε σε θέση που έμοιαζε ικανή να σβήσει όλη τη δουλειά της Σίτι.

Ο Τζανλουίτζι Ντοναρούμα είπε «όχι».

Η επέμβασή του από κοντινή απόσταση ήταν αυτή που σφράγισε το 0-1.

Και ήταν η τελευταία απόδειξη ότι μια μεγάλη εκτός έδρας νίκη απαιτεί συνήθως τρία πράγματα: σωστό σχέδιο, αποτελεσματικότητα στην αντίπαλη περιοχή και έναν τερματοφύλακα που θα εμφανιστεί όταν το σχέδιο τελικά σπάσει.

Τι λέει αυτή η ήττα για τη Γιουνάιτεντ

Για τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η ήττα είναι πολύ πιο ανησυχητική από ένα χαμένο τοπικό ντέρμπι.

Έπαιξε στην έδρα της με παίκτη περισσότερο από το 23'.

Είχε μπροστά της μια Σίτι που υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει μεγάλο μέρος του αρχικού της σχεδιασμού.

Και παρ' όλα αυτά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει συστηματικά καθαρές ευκαιρίες.

Τα δύο δοκάρια μπορεί να επιτρέπουν στη Γιουνάιτεντ να μιλήσει για ατυχία.

Οι μόλις δύο τελικές στον στόχο μετά την αποβολή, όμως, λένε κάτι διαφορετικό.

Δείχνουν πρόβλημα απέναντι σε οργανωμένη χαμηλή ή μεσαία άμυνα, έλλειψη σταθερών μηχανισμών δημιουργίας και αδυναμία εκμετάλλευσης του ελεύθερου παίκτη.

Η πρώτη μεγάλη σφραγίδα της μετά-Γκουαρδιόλα εποχής

Για τη Σίτι, αντίθετα, αυτό μπορεί να αποδειχθεί ένα παιχνίδι πολύ μεγαλύτερης σημασίας από τους τρεις βαθμούς.

Η εποχή μετά τον Πεπ Γκουαρδιόλα συνοδεύεται αναπόφευκτα από το ερώτημα εάν η ομάδα μπορεί να διατηρήσει την αγωνιστική της ταυτότητα και κυρίως τη νοοτροπία που οικοδόμησε επί χρόνια.

Ο Μαρέσκα ξεκίνησε με τέσσερις νίκες στις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές.

Αλλά το Old Trafford έδωσε κάτι περισσότερο από ένα τέλειο βαθμολογικό ξεκίνημα.

Έδωσε την πρώτη μεγάλη απόδειξη ότι η νέα Σίτι μπορεί να κερδίσει και όταν το παιχνίδι δεν εξελίσσεται όπως θέλει.

Ο Φόντεν την άφησε με δέκα στο 23'. Η Γιουνάιτεντ είχε δύο δοκάρια. Το γκολ χρειάστηκε VAR. Ο Ντοναρούμα χρειάστηκε να κάνει μεγάλη επέμβαση στο τέλος.

Και όμως η Σίτι έφυγε με το 0-1.

Αυτό δεν ήταν το κλασικό ποδόσφαιρο κυριαρχίας που συνδέθηκε επί χρόνια με τους «πολίτες».

Ήταν κάτι διαφορετικό.

Ήταν νίκη προσαρμογής, τακτικής πειθαρχίας και κυνισμού. Και σε μια Premier League όπου τα πρωταθλήματα κρίνονται συχνά από τις ημέρες που δεν μπορείς να παίξεις το καλύτερό σου ποδόσφαιρο, τέτοιες νίκες μπορεί να αξίζουν πολύ περισσότερο από τρεις βαθμούς.