Τα θέματα για την ΑΕΚ που είναι μεγαλύτερα από μία ακόμη γκέλα

Δεύτερο σερί εκτός έδρας παιχνίδι για την ΑΕΚ, δεύτερη σερί γκέλα κόντρα σε ομάδες (Κηφισιά και Αστέρα Τρίπολης) που πέρυσι, έστω και πολύ δύσκολα, της είχε κερδίσει.

Αν προσθέσουμε και τον αγώνα με τον ΟΦΗ για το Σούπερ Καπ, αλλά κι αυτό με τη Λέφσκι στη Σόφια, όπου η ομάδα πάλι δεν κέρδισε, δείχνοντας, στα μεγαλύτερα διαστήματα, ένα μέτριο προς κακό αγωνιστικό πρόσωπο, τα ματς που η ΑΕΚ δεν έχει επικρατήσει μακριά από τη Φιλαδέλφεια, γίνονται τέσσερα! Πολλά. Αλλά, εντάξει, ας μην σταθούμε σε αυτά σε Ηράκλειο και Σόφια. Ήταν ιδιαίτερα, λόγω εποχής και συνθηκών, μην μπουν όλα στο ίδιο σακούλι.  

Το κακό για την ΑΕΚ δεν είναι μόνο οι δυο σερί γκέλες και που μετράει τόσο νωρίς στη σεζόν -4 βαθμούς, γιατί κακά τα ψέματα τόσο στη Λεωφόρο, όσο και στην Τρίπολη θα μπορούσε ακόμα και να χάσει! Μετά την Κηφισιά η βασική κριτική που είχε γίνει αφορούσε την κάκιστη νοοτροπία που είχαν οι παίκτες και το γεγονός ότι ο Νίκολιτς δεν είχε ανοίξει το ροτέισον. Η γκέλα στην Τρίπολη δεν ήρθε για την ΑΕΚ τόσο λόγω κακής νοοτροπίας, όπως συνέβη στη Λεωφόρο. Η νοοτροπία των παικτών της ήταν κάπως καλύτερη το βράδυ της Κυριακής. Επιθετικά, ήταν λίγο καλύτερη η ΑΕΚ.

Δεν έχασε, δηλαδή, η ΑΕΚ δυο βαθμούς χθες έχοντας την ίδια αγωνιστική εικόνα όπως με την Κηφισιά. Όμως έχουν κοινά στοιχεία αυτά τα δυο ματς. Στοιχεία που εύλογα βγάζουν ανησυχία εν όψει της συνέχειας και τα οποία αν δεν διορθωθούν είναι μαθηματικά σίγουρο πως η ΑΕΚ θα μείνει κι άλλο πίσω από την κορυφή.

Ας τα δούμε, λοιπόν:

Στη γενική εικόνα όπως και με τον ΟΦΗ στο Σούπερ Καπ, όπως και στη Λεωφόρο, όπως και στην Τρίπολη η ΑΕΚ προηγήθηκε, αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει το προβάδισμά της. Στην ΑΕΚ του Νίκολιτς πέρυσι αυτό ήταν ένα σπάνιο φαινόμενο. Τώρα το έχουμε δει ήδη σε τρία σερί εκτός έδρας παιχνίδια της! Είχε τρόπο η ομάδα να «σβήσει» τα ματς. Τώρα αδυνατεί!

Το βασικό πρόβλημα της ΑΕΚ όμως στην Τρίπολη θαρρώ πως ήταν η συγκέντρωση των παικτών της που απουσίαζε. Λάθη σε όλες τις γραμμές. Τόσο δημιουργικά, όσο και αμυντικά, υπήρξαν πολλά θέματα. Δημιουργικά η ΑΕΚ ήταν καλύτερη απ’ ότι στο ματς με την Κηφισιά, όμως τα άσχημα τελειώματα ήταν χαρακτηριστικά. Ο Γιόβιτς χάνει τα… άχαστα μέσα σε 30 δευτερόλεπτα στο τέλος, τις δυο φορές σε 96 αγωνιστικά λεπτά που βρέθηκε σε θέση βολής. Ο Ζίνι δεν είχε καλές τελικές στις τρεις φορές που βρέθηκε σε θέση εκτέλεσης. Το ίδιο και ο Κοϊτά στο δεύτερο ημίχρονο, ο Βάργκα, αλλά και ο Μαρίν στο έμμεσο.

Ο Νίκολιτς έκανε αυτή τη φορά τρεις αλλαγές στην 11άδα σε σχέση με το ματς της Τρίτης. Αριάγκα, Γκατσίνοβιτς, Ζίνι πήραν τις θέσεις των Βιτάλις, Κοϊτά, Βάργκα. Ο Ζίνι είχε διάθεση, ήταν στις φάσεις, αλλά οι τελικές του ήταν κακές. Ο Γκατσίνοβιτς έτρεξε, αλλά κι αυτός είχε πολλές λάθος αποφάσεις. Ο Αριάγκα δεν μπήκε ποτέ στο ματς. Εδώ έρχονται απορίες: όχι γιατί έπαιξε ο Αριάγκα. Θαρρώ πως πήρε αυτή την απόφαση ο προπονητής λόγω Μακέντα και επειδή έχει ψηλά και δυνατά κορμιά ο Αστέρας, ώστε να βοηθά και στις στατικές φάσεις. Αλλά η ΑΕΚ έχασε δημιουργικά. Το… φοβήθηκε ο προπονητής παραπάνω απ’ όσο έπρεπε. Απορία προκαλεί γιατί ο Κάιρινεν έχει χαθεί ξαφνικά και γιατί δεν πήρε έστω και ως αλλαγή λεπτά συμμετοχής ο Βιτάλις, αφού ο Μαρίν είχε «σκάσει» και λογικό ήταν.

Η κακή παρουσία του Αριάγκα σε συνδυασμό με τη μέτρια βραδιά του Μαρίν ήταν το «κλειδί» στο να χάσει εντελώς η ΑΕΚ το κέντρο και να χάσει και τη δημιουργική της δύναμη, αλλά και την αμυντική.

Στην επανάληψη οι αλλαγές ήταν σωστές. Ρίσκαρε ο προπονητής, κάπως του βγήκε, αν και αμυντικά υπήρχε θέμα στις επιστροφές, με αποτέλεσμα ο Αστέρας να βρει αντεπιθέσεις και να δοκιμαστεί σε δυο μεγάλες επεμβάσεις ο Μπρινιόλι, χάρη στον οποίο η ΑΕΚ έφυγε έστω με το βαθμό από την Τρίπολη. Σε κανένα σημείο του αγώνα η ΑΕΚ του Νίκολιτς δεν έλεγξε το ρυθμό. Σπάνιο.

Όταν, επίσης, ο Ζίνι είχε κουραστεί και δυσκολευόταν ακόμα και να περπατήσει στο 80’, ο Νίκολιτς έβαλε στη θέση του τον… Μάνταλο στο 90’, αφήνοντας τον Ζούμπκοφ στον πάγκο. Ήταν σαφές ότι έψαχνε το γκολ ο Νίκολιτς. Πήρε τα ρίσκα του. Έψαχνε το απρόβλεπτο από τα άκρα του, με Ζίνι, Κοϊτά και τους Μάγερ, Μαρίν στον άξονα. Με την είσοδο του Μάνταλου, έψαξε μία πάσα, αλλά όχι το απρόβλεπτο. Δεν ήρθε ποτέ. Ο Ζούμπκοφ είναι εκτός κλίματος από την αρχή της προετοιμασίας, αλλά έχει το απρόβλεπτο. Αν δεν παίξει έστω 10 λεπτά σε αυτά τα ματς, μπας και βρει τη στιγμή του και πάρει τα πάνω του, πότε θα παίξει; Και ο Λυκογιάννης θα έπαιζε στη θέση του Πήλιου, που σαφέστατα έχει καλύτερα χτυπήματα της μπάλας, αλλά κι αυτός είναι ανέτοιμος τώρα και προφανώς ο προπονητής φοβήθηκε τις επιστροφές του Λυκογιάννη, γι’ αυτό τον κράτησε στον πάγκο. Αν η ομάδα έχανε θα τον έριχνε κι αυτόν μέσα, μπας και για να φέρει καλύτερα τη μπάλα στο αντίπαλο «κουτί».  

Το θέμα για την ΑΕΚ αυτή τη χρονική στιγμή είναι σημαντικό και έχει να κάνει με κάποιους παίκτες που ο Νίκολιτς είναι σαφές ότι δεν εμπιστεύεται. Ξεκάθαρα πρέπει να αλλάξει αυτό από τη διακοπή και μετά, γιατί δεν βγαίνει το σενάριο. Αν δεν αλλάξει και συνεχίσει ο προπονητής να υπολογίζει σε 14-16 παίκτες, τότε τον Γενάρη η ΑΕΚ θα χρειαστεί… πέντε – έξι μεταγραφές (!), αλλά το πιο βασικό είναι πως θα έχει χάσει το τρένο και στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Μαθηματικά βέβαιο είναι αυτό!

Μεταγραφές χρειάζονταν και τώρα (στόπερ και μπακ κυρίως, αλλά και να ξαναμπεί στα σχέδια ο Κουτέσα), αλλά μην τα ξαναγράφω. Κουράζει.

Για να κλείσω, γιατί έφτασα ήδη τις 900 λέξεις! Του Σταυρού σήμερα. Μεγάλη γιορτή. 14 Σεπτεμβρίου. Ημέρα Μνήμης. Είναι νωρίς, χρονικά. Πρώτη μέρα ουσιαστικά και για τα σχολεία η σημαντινή. Η ΑΕΚ όμως ήδη έχει μείνει πίσω και κυνηγάει. Το ματς της Κυριακής στον Βόλο μπήκε ήδη στη λίστα των «κομβικών». Όμως μην τρελαθούμε τελείως, το πρωτάθλημα δεν κρίθηκε. Μην την ξεγράφουμε την ομάδα από τώρα. Θα είναι άδικο. Για να μην ξεγραφτεί όμως η ΑΕΚ σύντομα στην πορεία, επιβάλλεται μέσα τους οι παίκτες να κατανοήσουν ότι πρέπει να δείξουν ταπεινότητα και να καταλάβουν ότι κανένα παιχνίδι δεν τελειώνει αν δεν το «καθαρίσουν». Από την άλλη ο ίδιος ο Νίκολιτς να φροντίσει να βελτιώσει κι άρα να εμπιστευτεί περισσότερους παίκτες του από το ρόστερ. Δεν βγαίνει αλλιώς η δουλειά και κατ’ επέκταση η χρονιά.