Το λάθος που δεν πρέπει να κάνει ο Παναθηναϊκός και τα αδικαιολόγητα νεύρα

Μια νίκη και ειδικά μια νίκη που λίγα δευτερόλεπτα πριν τελειώσει ένα παιχνίδι μοιάζει να έχει πετάξει και έρχεται στην τελευταία φάση του αγώνα, είναι πάντα νίκη και αντικείμενο πανηγυρισμών.

Πολύ  περισσότερο όταν λίγες ώρες αργότερα ένας από τους βασικούς ανταγωνιστές σου χάνει βαθμούς στην έδρα του και η απόσταση απ αυτόν στην βαθμολογια μεγαλώνει.
Όπως κι αν έρχεται αυτό το αποτέλεσμα δεν παύει να είναι σπουδαίο και σε πολλές περιπτώσεις καθοριστικό και για την συνεχεια και για την τελική έκβαση της μάχης για το πρωτάθλημα.
Αυτό είναι το πρώτο και σημαντικότερο ζητούμενο και ο Παναθηναϊκός κόντρα στον Ηρακλή το κατάφερε παρ' ότι η εξέλιξη του αγώνα πήγαινε προς το αντίθετο.
Κι αυτό το ζητούμενο είναι ασφαλώς και το κυρίαρχο.

Όμως απ αυτό το σημείο μέχρι να πατάς πάνω στο αποτέλεσμα και να προσπερνάς όλα τα υπόλοιπα, που κι αυτά είναι σημαντικά για την συνέχεια του πρωταθλήματος, υπάρχει τεράστια απόσταση.
Πολύ περισσότερο όταν η νίκη, ουσιαστικά χρησιμοποιείται μόνο και μόνο για να προσπεράσεις, να σκεπάσεις και να αγνοήσεις όλα τα υπόλοιπα.
Καθώς αν αυτά τα αφήσεις έτσι στην... τύχη τους και τα προσαρμόσεις σαν συμπεράσματα στο τελικό αποτέλεσμα και όχι στην συνολική εικόνα του αγώνα, είναι σίγουρο ότι να τα ξαναβρείς μπροστά σου και δεν θα είναι πάντα το φεγγάρι ευνοϊκό για σένα ώστε να μην τα πληρώνεις ποτέ.

Γιατί αν πας στην διακοπή του πρωταθλήματος και αντί να κάτσεις να δεις τι πήγε στραβά, τι έκανες και τι έπρεπε να κάνεις συνολικά σαν ομάδα, σαν παίκτες και προπονητής και σαν οργανισμός και αφεθείς στην αγκαλιά των ανοησιών του στιλ "έτσι να πονάει πιο πολύ", διαστρεβλώνοντας ακόμα και την πραγματικότητα φάσεων, αποφάσεων. εμφάνισης, απόδοσης, αλλαγών και διαχείρισης του αγώνα, τότε μπορεί για μια κουβέντα στα καφενεία ή σε καθαρά οπαδικό επίπεδο, να περάσεις και καλά και ευχάριστα και απ' όλα.

Ουσιαστικά όμως δεν θα έχεις καταλάβει τίποτα απ όσα έγιναν ώστε και να τα δουλέψεις και να τα διορθώσεις.

Για παράδειγμα, δεν γίνεται να μην αγνοήσεις το γεγονός ότι σε ένα παιχνίδι που δεν βρέθηκες σε καλή μέρα, ή που δεν εξελίχθηκε όπως το έχεις σχεδιάσει, η αντίδραση της ομάδας και στο  γήπεδο και από τον πάγκο ήταν κάκιστη.

Αυτά τα περί ψυχής και αντίδρασης και μέταλλου και τα σχετικά, όταν στηρίζονται σε μια τυχαία φάση στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, είναι μόνο για τα... μάτια του κόσμου και όχι ποδοσφαιρική αντιμετώπιση.
Δηλαδή αν εξελισσόταν διαφορετικά η φάση του πέναλτι, τότε δεν θα υπήρχε αντίδραση,μέταλλο και όλα τα παραπάνω;

Στην ουσία κόντρα στον Ηρακλή ο Παναθηναϊκός, όχι μόνο δεν παρουσίασε όλα αυτά, αλλά έκανε ακριβώς το αντίθετο.
Σε μια μέρα που δεν του πήγε καλά το παιχνίδι, η ομάδα έβγαλε μέσα ΄μια πραγματική ανημποριά στο να αντιδράσει σωστά και ορθολογισμένα.
Νεύρα αδικαιολόγητα, σύγχυση τακτική και επιλογής ατομικών ενεργειων και το χειρότερο αλλοπρόσαλλες αντιδράσεις και επιλογές διαχείρισης από τον πάγκο.

Από κάποιο σημείο και μετά και ειδικά μετά τις μαζεμενες αλλαγες στο τελευταίο ημίωρο του παιχνιδιού, δεν ήταν μόνο όσοι παρακολουθούσαν τον αγώνα που δεν καταλάβαιναν όσο κι αν προσπαθούσαν τι ακριβώς επιχειρούσε να παιξει ο Παναθηναϊκός ουσιαστικά χωρίς κέντρο ή έστω με τον Λόύζα μόνο εκεί, τέσσερις στην άμυνα και όλοι οι υπόλοιποι μεσοεπιθετικοι και επιθετικοι χύμα στο γήπεδο, αλλά και η ίδια η ομάδα και οι παίκτες της έμοιαζαν να μην καταλαβαίνουν που ακριβώς έπαιζαν, τι ρόλο είχαν και τι έπρεπε να κάνουν μέσα στον αγωνιστικό χώρο.

Η εικόνα του αγώνα σ' αυτό το διάστημα, με τον Ηρακλή να περνάει σαν σε παρέλαση τον χώρο της μεσαίας γραμμής και να δημιουργεί καταστάσεις στην περιοχή του Παναθηναϊκού και τον Παναθηναϊκό ουσιαστικά να μην μπορεί να κάνει ούτε φάση για να απειλήσει, δείχνει ολοκάθαρα το τι ακριβώς γινόταν μέσα στο γήπεδο.

Αν σ' αυτά προσθέσεις το επαναλαμβανόμενο γεγονός ότι και πάλι δέχτηκε γκολ από αμαρκάριστο παίκτη στο κέντρο της άμυνάς σου και μείνεις στο ότι για όλα έφταιγε ο Μαροκινός και ευτυχώς που μπήκε ο Κυριακόπουλος και... άλλαξε το παιχνίδι, προφανώς επειδή υπήρχε... σχέδιο να κερδίσεις πέναλτι στη τελευταία φάση, τότε ακόμα χειρότερα.

Τέλος και για να μην το ξεχάσουμε κι αυτό μέσα στην φούρια της ιστορίας.
Δεν δείχνει καθόλου αυξημένη "Παναθηναικοφροσύνη" και αγαπη στην ομάδα ή διάθεση... προστασίας της, το να κανεις το άσπρο μαύρο στις αποφάσεις της διαιτησίας και να λες ότι... αδικήθηκες κιόλας ενω η εικόνα λέει το ακριβώς αντίθετο.

Όλα τα παραπανω, καθόλου να αλλάζουν ή δεν μειώνουν την τεράστια  σημασία της νίκης σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα αποτελέσματα της αγωνιστικής.
Απλά το ξαναλέμε.

Είναι άλλο πράγμα αυτό και η δικαιολογημένη ικανοποίηση, ενθουσιασμός ή και... ανακούφιση αν προτιμάτε για την τελική κατάληξη μια βραδιάς που μέχρι το τελευταίο λεπτό φαινόταν να καταλήγει οδυνηρά και άλλο πράγμα να χρησιμοποιείς το τελικό αποτέλεσμα για να μην δεις τι πραγματικά έγινε, τι έπρεπε να γίνει και κυρίως τι δεν πρέπει να ξαναγίνει.

Από κει και πέρα ο καθένας... διαλέγει και παίρνει.
Το θέμα είναι ο Παναθηναϊκός, ο Νίστρουπ και οι παίκτες του να διαλέξουν το....σωστό και να δουλέψουν ανάλογα στην συνέχεια.