Η ρετρό ιστορία αυτής της Τρίτης μπήκε σφήνα, μπροστά από άλλες που περίμεναν στη σειρά, εξαιτίας μιας απώλειας που ακόμα προσπαθώ να συνειδητοποιήσω...

Γυρνάμε πάλι στην αγαπημένη παρέα των έιτις, για να γνωρίσουμε τον Τερζόφ, τον οδοντογιατρό, που ήταν «βίος και πολιτεία» και μάλλον η πιο αμφιλεγόμενη φιγούρα που πέρασε ποτέ από τη γειτονιά. Κι όταν μιλάμε για την πιο αμφιλεγόμενη φιγούρα στη γειτονιά του Πατούσα, του Δεμπασκαλά, του Μαστρομανέλου, του Πέτρου της Κουφής, της Δωροθέας της Ζαβής και του περίφημου Φώτη, μπορείτε να καταλάβετε περί τίνος επρόκειτο.

Η ταμπέλα στο ιατρείο του έλεγε «Οδυσσέας Τερζής», ο πατέρας του λεγόταν Τερζίδης κι εμείς τον φωνάζαμε Τερζόφ επειδή μας είχε έρθει από την Τασκένδη. Οδυσσέα δεν τον φώναζε κανένας. «Τερζόφ» εμείς, «γιατρό» οι υπόλοιποι, «θεό» η Νίτσα του Μήτσου του Μαμούα, που ούρλιαζε "θεέ μου" όταν ο Τερζόφ ήταν από πάνω της, από κάτω της, από μπρος ή από πίσω της. Τους είχε ακούσει ο Δεμπασκαλάς από το φωταγωγό της πολυκατοικίας που ήταν το ιατρείο, επειδή είχε τα κλειδιά από τη μάνα του που καθάριζε της σκάλες.

«Δεν πας καλά», του είπαμε επειδή δεν τον πιστέψαμε, «δεν πάτε καλά», μας απάντησε και την επόμενη φορά μας έμπασε στην πολυκατοικία μόλις είδαμε τη Νίτσα να μπαίνει στο ιατρείο. Τότε την ακούσαμε κι εμείς να λέει «θεό» τον Τερζόφ, ενώ στο επόμενο διάστημα είδαμε (να μπαίνουν στο ιατρείο) κι ακούσαμε (από το φωταγωγό) κι άλλες παντρεμένες να εκφράζουν τις απορίες τους στον δόκτωρα: «Τι μου κάνεις;», «Πού ήσουν εσύ τόσα χρόνια;» και άλλα τέτοια, εγκυκλοπαιδικά...

Ο Τερζόφ ήταν άνθρωπος των αντιθέσεων και των άκρων. Οδηγούσε μια χαμηλωμένη, αστραφτερή ασημί Μπεμβέ τρία είκοσι, με φαρδιά ζαντολάχιστα, μάσκα, προβολείς ομίχλης και μια αεροτομή σαν την απλώστρα που είχε η μάνα μου για να κρεμάει τα άσπρα σώβρακα του πατέρα μου. Και κατέβαινε από αυτή την κουρσάρα - σύμβολο της καπιταλιστικής κοινωνίας με τον Ριζοσπάστη στο χέρι. Τρέχα γύρευε...

Διαβάστε το υπόλοιπο άρθρο στο gazzetta.gr

Κοινωνία LIFE Ελλάδα Ψυχαγωγία