Την κακή συνήθεια έγραψα; Λάθος, την αρρώστια, εννοούσα και τη χαρακτηρίζω επίτηδες κατ' αυτόν τον τρόπο για να τη συνδυάσω με την αρρώστια που (έλεγε ότι) είχε και ο Σοφοκλής με την εθνική ομάδα!

Μια αρρώστια, που όχι μόνο δεν αποδείχτηκε ανίατη, αλλά -εάν αντιλαμβάνομαι ορθώς τα πράγματα- πέρασε τόσο γρήγορα όσο ένα απλό κρυολόγημα ή όσο ένα ανεμογκάστρι!

Μωρέ αρρώστια να σου πετύχει!

Πλάκα στην πλάκα όλο αυτό το πλαίσιο μου θυμίζει τη σπαρταριστή σκηνή στην κωμωδία «Της κακομοίρας», στην οποία ο Ζήκος, τσατισμένος, ως συνήθως, με το αφεντικό του, που όλο του κοπανάει πως τον έχει ασφαλισμένο στο ΙΚΑ, τον ρωτά με αγωνία...

«Και ποιος είναι αυτός ο... ΙΚΑΣ που τον πληρώνω; Κι εγώ πότε θα αρρωστήσω;».

Το ίδιο μου φαίνεται ότι πρέπει σιγά σιγά να αρχίζει να ρωτά και ο φίλος μου ο Ζούρος, που δεν προλαβαίνει να καταγράφει τις διαρροές στο ρόστερ της εθνικής ομάδας...

... και συνειδητοποιεί πως περισσότερο από προπονητής στην παρούσα φάση θα ήταν πιο χρειαζούμενος ένας υδραυλικός!

Χρειαζούμενοι θα ήταν επίσης και μερικοί παραπάνω παίκτες που να πονάνε την εθνική ομάδα, να είναι πραγματικά άρρωστοι με την πάρτη της, να σέβονται τον χώρο που τους εξασφαλίζει διά βίου το (ευ) ζην και να εφαρμόζουν την περίφημη παρότρυνση του Τζον Κένεντι στην ιστορική ομιλία του αμέσως μετά την ορκωμοσία του ως προέδρου των ΗΠΑ, στις 20 Ιανουαρίου του 1961.

«Ask not what your country can do for you - ask what you can do for your country», που σε απλά... καβαλιώτικα (για να παραπέμψω την απόδοση της φράσης στη γλώσσα της πατρίδας του μπαμπά του Σοφοκλή) σημαίνει «μη ρωτάτε τι μπορεί να κάνει η πατρίδα σας για εσάς, αλλά να ρωτάτε τι μπορείτε να κάνετε εσείς για την πατρίδα σας»!

Δεν έχω εντρυφήσει στις γλώσσες και στις διαλέκτους της Αφρικής, αλλά φαντάζομαι πως κάπως έτσι θα το λένε και στα καμερουνέζικα, απ' όπου προέρχεται η μαμά του Σχορτσιανίτη.

Παρεμπιπτόντως η (ελληνική) ομάδα, η οποία περισσότερο από κάθε άλλη αποτελεί τον... εγκυκλοπαιδικό ορισμό του αποφθέγματος του JFK, είναι η εθνική πόλο των Γυναικών: μαζεύτηκαν χωρίς να ρωτήσουν πότε θα πληρωθούν τα οφειλόμενα από τους συλλόγους τους, την ομοσπονδία και την πολιτεία, ο προπονητής τους είναι άνεργος (ως αναπληρωτής καθηγητής φυσικής αγωγής) από τον Οκτώβριο, κάποιες από αυτές τον χειμώνα έκαναν έρανο για να αγοράσουν κουβέρτες και αερόθερμα στις συμπαίκτριές τους, άλλες δεν είχαν βενζίνη για να πάνε στην προπόνηση...

... κι όμως υπήρξαν τόσο αξιοπρεπείς, που δεν έκαναν ποτέ μπαϊράκι αυτήν την υπόθεση και συν τοις άλλοις έγιναν κι αυτές σαν τον Κένεντι!

Πλανητάρχισσες!

Αυτή είναι αληθινή (ανίατη) αρρώστια, Δημήτρη μου, Θοδωρή μου, Κώστα μου, Λουκά μου, Βασίλη μου, Στράτο μου, Σοφοκλή μου και δεν συμμαζεύεται!

Τους ανακατεύω όλους σε αυτόν τον λογαριασμό, ακόμη και εκείνους που είχαν σοβαρό πρόβλημα υγείας, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις, μαζί με τα ξερά, καίγονται και τα χλωρά!

Α, για να μην το ξεχάσω: και από την Εθνική πόλο των Γυναικών, που την περασμένη Παρασκευή αναδείχθηκε πρωταθλήτρια κόσμου, απουσίασε η (βασική τερματοφύλακας) Μαρία Τσουρή, η οποία επικαλέστηκε την κόπωσή της που μάλλον θα προήλθε από τα ξενύχτια της στο... «Dancing with the stars»!

Απλώς, όπως έγραψα τις προάλλες, έχασε την ευκαιρία να συμμετάσχει και στο «Dancing with the world stars».

Ο Σοφοκλής πάλι έχασε την ευκαιρία να συμμετάσχει όχι τόσο σε ένα Ευρωμπάσκετ όσο στη γενική επιστράτευση που καλεί το ελληνικό μπάσκετ και ενώ κανονικά σε αυτήν την υπόθεση δεν περισσεύει κανείς, κάποιοι παίκτες την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια, επικαλούμενοι άλλος το μακρύ του κι άλλος το κοντό του!

Λησμονούν βεβαίως ότι η εθνική ομάδα δεν είναι δικαίωμα, αλλά υποχρέωση και κυρίως αποτελεί τιμή, που τιμή δεν έχει και χαρά στον (κάθε Γιαννάκη, στον κάθε Φώτση και στον κάθε Ζήση) που την έχει!

Οσο για τους αποδέλοιπους, που δεν αντιλαμβάνονται το μέγεθος της τιμής, αλλά και της υποχρέωσης, ξα τους, που λένε και στο χωριό μου.

Το θέμα της υποχρέωσης είναι όντως σοβαρό, διότι πολλοί παίκτες λησμονούν ότι μάγκες δεν έγιναν τόσο από τα σωματεία τους όσο από την εθνική ομάδα που δεν τους αμείβει πλουσιοπάροχα, αλλά δεν τους τυραννάει κιόλας.

Αυτό μου φαίνεται ότι είναι το κακό: εάν τους τυραννούσε ή εάν τους τιμωρούσε από παλιά για την απροθυμία τους να τη στελεχώσουν, ίσως θα είχαν αποφευχθεί τα αλλεπάλληλα κρούσματα των τελευταίων ετών, αλλά και πάλι γάμος με το στανιό δεν γίνεται!

Τα γράφω όλα αυτά, ενώ παράλληλα διαβάζω διάφορα σχόλια για «καλομαθημένα παιδάκια», «κονομημένους και κακομαθημένους σταρ», «υποκριτές», «αχάριστους και βολεψάκηδες», τους οποίους παράγει σε μεγάλη ποσότητα πλέον το μπάσκετ...

Συμφωνώ και επαυξάνω, διότι κάποια από τα βλαστάρια μας δεν έχουν καν την αίσθηση του timing και δεν αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα των περιστάσεων και την ανάγκη όλου του μπασκετικού (συλλογικού τε και εθνικού) οικοσυστήματος να κρατήσει ενεργούς τους ανθρώπινους πόρους του.

Εχει μεγάλη σημασία αυτό τώρα που φθίνουν οι υλικοί πόροι, οπότε εάν λείψει και η αγάπη των παικτών, τότε χέσε ψηλά κι αγνάντευε!

Το 'λεγε, άλλωστε αυτό και ο συχωρεμένος ο (Γάλλος) πρόεδρος της FIBA, Ρομπέρ Μπισνέλ, ότι «rien faire sans un peu d' amour».

Αν και γενικώς είμαι αισιόδοξος άνθρωπος, πολύ φοβάμαι ότι η εθνική ομάδα της Ελλάδας βαδίζει με συνέπεια στα χνάρια της Σερβίας, η οποία από το 2002 έως και το 2008 πλήρωσε ακριβά τον νεοπλουτισμό των ΝΒΑers, τους εγωισμούς των βεντετών της και την κρίση αξιών, μηδέ της αγάπης προς την πατρίδα εξαιρουμένης...

... γι' αυτό, άλλωστε, καταβαραθρώθηκε στα Τάρταρα όλων των διοργανώσεων!

Χτυπάω ξύλο για να μη συμβεί το ίδιο και στη δική μας εθνική ομάδα, αλλά, μεταξύ μας, τέτοιες συμφορές τις βλέπω να είναι με το χέρι στο πόμολο της πόρτας μας.

Ο συναγερμός στην υπόθεση του Σοφοκλή σήμανε για πρώτη φορά στις 12 Ιουλίου, αλλά θεωρήθηκε στην κυριολεξία false alarm: τότε ο Σχορτσιανίτης είχε επικαλεστεί κάποια προβλήματα με το μάτι του και είπε ότι ίσως έπρεπε να υποβληθεί σε εγχείριση, αλλά στη συνέχεια όχι μόνο έθεσε εαυτόν στην υπηρεσία του Ζούρου...

... αλλά έκανε κιόλας εκείνη τη δήλωση, που έγινε πρώτο θέμα στις εφημερίδες: «Εχω αρρώστια με την εθνική ομάδα από παλιά και όσο μπορώ θέλω να είμαι μέλος αυτής της ωραίας οικογένειας»!

Κατόπιν όλων αυτών δικαιώνονται και οι Ρωμαίοι, που έλεγαν «verba volant, scripta manent», διότι όντως τα γραπτά μένουν (στα αρχεία), ενώ τα λόγια πετούν, όπως και η αρρώστια για την εθνική ομάδα, που από επίσημη αγαπημένη, κατάντησε επίσημη... απατημένη!

Πηγή: Goal

LIFE Ελλάδα Μπάσκετ SPORTS