Πέρασαν περισσότερα από 15 χρόνια από την προηγούμενη κοινή εμφάνιση του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού σε φιλικό τουρνουά μπάσκετ. Συγχωρήστε με αν κάτι μου ξεφεύγει, δεν είμαι δα τόσο προχωρημένος σε θέματα αρχείου, αλλά το μοναδικό τέτοιου είδους συναπάντημα που μου έρχεται στο μυαλό είναι ένα τουρνουά στο Βελιγράδι την εποχή των παχύσαρκων αγελάδων.

Ήταν το σωτήριον έτος 1995. Στην προ Ομπράντοβιτς και προ Ίβκοβιτς εποχή. Ο Ολυμπιακός ζούσε ακόμα στον αστερισμό του Γιάννη Ιωαννίδη, ενώ ο Παναθηναϊκός είχε προπονητή τον Μπόζινταρ Μάλκοβιτς και περίμενε από ώρα σε ώρα την άφιξη του Ντόμινικ Ουίλκινς. Αν θυμάμαι καλά, η παρουσίασή του συνέπεσε με την επιστροφή της αποστολής από το Βελιγράδι. Το φινάλε της περιόδου που τότε ξεκινούσε βρήκε τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή Ευρώπης για πρώτη φορά στην ιστορία του και τον Ολυμπιακό πρωταθλητή Ελλάδας για 3η συνεχόμενη χρονιά.

Ούτε τότε στο Βελιγράδι έπαιξαν μεταξύ τους Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός ούτε φέτος στην Κωνσταντινούπολη.

Παρά το μίνι τσουνάμι της διαφήμισης ένθεν και ένθεν των ελληνοτουρκικών συνόρων, το πολύκροτο τουρνουά των Δύο Εθνών ήταν παταγώδης αποτυχία, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά το σκέλος του μπάσκετ. Νόμιζα ότι θα αντίκριζα γεμάτο το «Αμπντί Ιπεκτσί», αλλά η εικόνα που πέρασε από τον αποκωδικοποιητή της Nova μού έβγαλε κοροϊδευτικά τη γλώσσα.

Ούτε 500 άτομα δεν είδαν τους τέσσερις αγώνες αυτού του τουρνουά φιλίας, μολονότι έλαβαν μέρος οι δύο υπερδυνάμεις του τουρκικού μπάσκετ, παρέα με τον πρωταθλητή Ευρώπης και άλλη μια ισχυρή ελληνική ομάδα. Είναι προφανές ότι οι Τούρκοι φίλαθλοι το μποϊκοτάρισαν μεθοδικά και συντονισμένα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αδιαφόρησαν σε τέτοιο βαθμό για αυτές τις ελκυστικές αναμετρήσεις.

Άλλωστε, η φλόγα για το μπάσκετ αναζωπυρώθηκε πρόσφατα στη γειτονική χώρα χάρη στο περυσινό Μουντομπάσκετ. Όσο κι αν μοιάζουν οι Τούρκοι φίλαθλοι με τους Έλληνες (ερωτεύονται όχι τον αθλητισμό αλλά τις αθλητικές νίκες), αποκλείεται να πάγωσαν μονομιάς με το φετινό στραπάτσο της Εθνικής τους ομάδας στο Ευρωμπάσκετ.

Όχι, ήταν σίγουρα προϊόν οργανωμένου σαμποτάζ αυτή η εικόνα. «Δεν θέλουμε πολλά πολλά με τους Έλληνες, φιλίες και τέτοιες ανοησίες». Παρόμοιο δεν ήταν το κλίμα που επικράτησε εδώ όταν ανακοινώθηκε η διεξαγωγή του τουρνουά με τη συμμετοχή των κορυφαίων ελληνικών ομάδων;

Βρείτε και διαβάστε τα σχόλια που συνόδευσαν τη σχετική είδηση, αν δεν με πιστεύετε. «Είστε μόνοι σας σε αυτή την ιστορία», έγραφε κάποιος. «Προτιμώ να καθίσω δίπλα σε Ολυμπιακό παρά σε Τούρκο», ξιφουλκούσε κάποιος «πράσινος». Ή το ανάποδο, δεν έχει σημασία.

Υποτίθεται ότι το επόμενο Τουρνουά των Δύο Εθνών θα γίνει στην Ελλάδα το 2012. Πειράζει που προτιμώ να αναβληθεί; Ας καλλιεργηθεί σε άλλους χώρους πιο πρόσφορους η πολιτική και θρησκευτική μισαλλοδοξία, όχι στο μπάσκετ.

Αν πάντως αναβληθεί, θα μείνω με την απορία. Θα βρουν κώδικα συνύπαρξης οι Έλληνες «κόκκινοι» και «πράσινοι» φανατικοί απέναντι στον... οχτρό από την Ανατολή ή θα βρουν ευκαιρία να πλακωθούν μεταξύ τους αφήνοντας στην άκρη τους Τούρκους; Όλοι εναντίον όλων, θα είναι το σύνθημα του διημέρου. Με αναπόφευκτους γκεστ σταρ τους φαιοχίτωνες που θα μαζευτούν για να δημιουργήσουν προβοκάτσια. Οπότε, γαία πυρί μιχθήτω. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω.

Γι’ αυτό σας λέω, αφήστε το καλύτερα. Εκτός των άλλων, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και πιθανή διεξαγωγή του προ-ολυμπιακού τουρνουά όχι στο Πουέρτο Ρίκο όπως ελπίζουμε οι περισσότεροι, αλλά στα Σκόπια.

Εάν πέσουν σε ευήκοον κυβερνητικόν ους, οι εκκλήσεις της Ομοσπονδίας μπάσκετ της FYROM για κρατική χρηματοδότηση του τουρνουά (ώστε να μετατραπεί σε όχημα προπαγάνδας και ταυτόχρονα να πολλαπλασιάσει τις πιθανότητες εκπροσώπησης της χώρας στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου), τα Σκόπια θα καταθέσουν ισχυρό φάκελο υποψηφιότητας, δίπλα σε αυτόν που λέγεται ότι ετοιμάζουν οι Ρώσοι.

Επειδή δεν έχουν συνέλθει ακόμα τα αυτιά μου από τις αγριοφωνάρες και τα «πίτσκου μάτερι» των Σκοπιανών στη Λιθουανία, προτιμώ να το αποφύγουμε αυτό το ξινό ποτήρι.

Το ήθελαν και οι Τούρκοι το προ-ολυμπιακό, αλλά ο αποκλεισμός της ομαδάρας που... θάμπωσε τους πάντες στο Ευρωμπάσκετ κατέστρεψε το σχέδιο.

Εκεί, πάντως, θα πήγαινα χωρίς δισταγμό, παρ’ όλο που αισθάνομαι στο οικογενειακό μου dna το δυσάρεστο ιστορικό φορτίο που συνοδεύει τις σχέσεις των δύο χωρών. Σπανίως αναδύεται αυτή η κληρονομιά στην επιφάνεια και ακόμα σπανιότερα παίρνει βίαιη μορφή. Δεκαπέντε ημέρες πέρυσι στην Άγκυρα και στην Κωνσταντινούπολη, οι 300 Έλληνες δεν αντιμετωπίσαν το παραμικρό πρόβλημα. Ήταν βλέπετε «Πελαργοί» και όχι χουλιγκαναριό.

Όταν μάλιστα πήγα στη συναυλία των U2 στο Ολυμπιακό Στάδιο της Πόλης «ντυμένος» με την ελληνική σημαία, έγινα δέκτης απροσδόκητου κύματος φιλίας από νεαρούς Τούρκους. Όσοι με πλησίασαν, το έκαναν για να με χαιρετίσουν, συνοδεύοντας συνήθως τη χειραψία τους με μία κουβέντα στα ελληνικά και κάποια βρισιά για τους πολιτικούς.

Προτιμώ να μη σκεφτώ τι συμπεριφορά θα αντιμετώπιζε όποιος εμφανιζόταν σε συναυλία εν Ελλάδι σκεπασμένος με την κόκκινη σημαία και την ημισέληνο.

Πηγή: gazzetta.gr

Α1 LIFE Ελλάδα Παναθηναϊκός Ολυμπιακός