Δεν την κάναμε εισαγωγή τη Χρυσή Αυγή. Ούτε αποτελεί νοσηρό φαινόμενο σε μία, κατά τα άλλα, υγιή κοινωνία.

Η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια, αλλά διδάσκει αν την κοιτάξεις στα μάτια. Παρακολουθούσα χθες τα δελτία ειδήσεων, που άρχιζαν από τη Χρυσή Αυγή (πάλι) και κατέληγαν – κάπου χαμηλά – με τον κατάλογο των καταδικασθέντων και τις ποινές κάθειρξης για τις μίζες του Τσοχατζόπουλου. Και λέω: αυτά δεν είναι δύο «έργα» – είναι ένα. Η μαύρη κωμωδία ενός πολιτικού συστήματος που παρέσυρε την Ελλάδα στην καταστροφή επί 20 συναπτά έτη. Πάρτι παντού:

στα εξοπλιστικά, όπου ακόμη και τώρα ξέρουμε ότι φαγώθηκαν γύρω στα 110 εκατομμύρια, αλλά εντοπίστηκαν στους λογαριασμούς με τις μίζες μόνο τα μισά
στα μπουζούκια, όπου υπουργοί και «πολιτικοί άνδρες» (και δεν εννοώ μόνο το μακαρίτη τον Γιαννόπουλο...) έπιαναν «πρώτο τραπέζι πίστα» στον λουλουδο-πόλεμο, για να καταλήξουμε τώρα στα «λουκέτα» για φοροδιαφυγή
στα media, που φυσικά φέρουν τεράστιες ευθύνες για το βλακώδες πρότυπο του «lifestyle», το οποίο εξακολούθησαν να προβάλουν, μέχρι πολύ πρόσφατα. Μου έχουν μείνει αξέχαστα τα δελτία ειδήσεων – αφιερώματα σε λαϊκούς-ές αοιδούς και με δημοσιογράφους που σήμερα ψάχνουν για ενόχους, χωρίς ούτε μία φορά να έχουν κοιτάξει στον καθρέφτη τους
στα δήθεν «πρότυπα» της επιτυχίας, με κριτήριο την ξαπλώστρα στην Ψαρού και το μοντέλο του ΙΧ
στη Βουλή και στα κόμματα, όπου ο λαϊκισμός, η αναζήτηση των ευθυνών των «άλλων» και η παντελής έλλειψη εθνικής στρατηγικής έφεραν την καταστροφή.

Μαζί, έφεραν και τον νεοναζισμό. Να τον χαιρόμαστε. Και, πολύ λυπάμαι, αλλά σας έχω δυσάρεστα νέα. Γιατί βλέποντας και ξαναβλέποντας τους αριθμούς σε δημοσκοπήσεις μετά τη δολοφονία Φύσσα και τις συλλήψεις Μιχαλολιάκου και βουλευτών, εγώ βλέπω μεν να μειώνεται – αλλά όχι να εκμηδενίζεται το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Και πάντως, δεν αρκούν οι συλλήψεις. Θα μου πείτε, λες το προφανές – το ξανακούσαμε: αφού δεν εξέλειπαν οι αιτίες του προβλήματος, γιατί να εξαφανιστεί το πρόβλημα; Εγώ λέω και κάτι ακόμη: Τώρα, είναι η στιγμή να ασχοληθούμε με τις αιτίες του κακού. Να μην περιμένουμε. Και εγώ βλέπω τρεις: η πρώτη είναι η απόγνωση για την οικονομική κρίση, που ωθεί υπό προϋποθέσεις ανθρώπους στη βία. Και αν δεν μπορούμε να διώξουμε την κρίση γρήγορα, ας κοιτάξουμε τις άλλες δύο αιτίες. Την ανυπαρξία του κράτους, που μοιάζει προς στιγμήν να ενεργοποιήθηκε, αν κρίνω από τον συναγερμό σε Δικαιοσύνη και Αστυνομία (μακάρι να μην περίμεναν, όμως, μέχρι να δούμε τον πρώτο νεκρό στους δρόμους από τους νεοναζί). Και την κατάντια της Παιδείας μας, από την οποία θα έπρεπε να ξεκινήσουμε, ώστε να αρχίσει να βγάζει πολίτες - και όχι πελάτες, ούτε φοβισμένα ανθρωπάκια. Γιατί (σχεδόν πάντοτε) ένας λαός έχει την ηγεσία που του αξίζει και το πολιτικό σύστημα που ψηφίζει.

Πηγή: protagon.gr

Πολιτική LIFE