Δημοκρατία έχουμε, άρα ο καθένας κάνει ό,τι τον φωτίσει ο θεός. Αν θέλει, δηλαδή, πάει να ψηφίσει, αν δεν θέλει βρίσκει μια δικαιολογία, π.χ. τα 200 χλμ. απόσταση, και δεν πάει.

Για το μέλλον

Από εκεί και πέρα, όμως, ένα είναι το σίγουρο. Ότι οι εποχές της αδιαφορίας έχουν περάσει ανεπιστρεπτί στον τόπο μας. Τώρα, δηλαδή, πρέπει να έχει καταλάβει και ο τελευταίος πολίτης αυτής της χώρας ότι δεν μπορεί να απέχει άλλο πια. Ούτε από τις ευρωεκλογές αφού από τις Βρυξέλλες αποφασίζονται πολλά για το μέλλον μας, ούτε από τις περιφερειακές, ούτε από τις δημοτικές. Όπως, βέβαια, κι από τις βουλευτικές όταν γίνουν. Η καθεμιά ψηφοφορία έχει τη σημασία της.

Το νόημα

Θα μου πεις τώρα «και τι να κάνει ένα ψηφαλάκι; Τι να αλλάξει;». Δεν πάει έτσι, όμως. Κάθε ψήφος έχει την βαρύτητά της, το νόημά της. Και στο φινάλε, αυτό το δικαίωμα μας δίνει ο νόμος, αυτό ασκούμε.

Είναι μια στάση και η αποχή. Μια άποψη που έχει κι αυτή τα επιχειρήματά της. Εγώ δεν μιλάω δασκαλίστικα να κρίνω τον καθένα. Όχι, βέβαια. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να κατηγορήσω τον οποιονδήποτε.

Όχι στο σπίτι

Απλά λέμε τώρα ότι στο σημείο που έχουμε φτάσει σαν Ελλάδα, είναι καλό ο καθένας να ψηφίσει αυτό που νομίζει σαν σωστό. Να συμμετάσχει στην διαδικασία, δηλαδή. Να μην κάτσει σπίτι του περιμένοντας ότι οι άλλοι θα κάνουν αυτό που πρέπει.

Την γνώμη του

Και τα λέω αυτά επειδή το φαινόμενο είναι πανευρωπαϊκό. Ούτε καν ο ένας στους δυο σε όλη την Ευρώπη δεν πάει να ψηφίσει στις ευρωεκλογές.

Από το παραβάν

Μήπως, λοιπόν, είναι καλό ο καθένας να εκφράζει στο εξής την γνώμη του μέσω της κάλπης; Ψηφίζοντας αυτό που θέλει και νομίζει ότι θα βοηθήσει. Κι όχι μόνο να την λέει δεξιά κι αριστερά την άποψή του, στις καφετέριες, στα facebook και στα ραδιόφωνα. Ας την πει κι εκεί που θα πιάσει τόπο. Πίσω από το παραβάν.
 

Πολιτική LIFE