Η Τουρκία και η Αίγυπτος υπέγραψαν στο Κάιρο μνημόνιο κατανόησης για την κοινή κατασκευή τουρκικού μαχητικού drone, επιβεβαιώνοντας την ταχύτατη εμβάθυνση των αμυντικών τους σχέσεων. Μια συνεργασία που, ενώ πριν λίγα χρόνια θα φάνταζε αδιανόητη, πλέον παίρνει σάρκα και οστά, ανατρέποντας ισορροπίες στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο και προκαλώντας έντονο προβληματισμό στην Αθήνα.
Από αντίπαλοι, στρατηγικοί εταίροι
Σύμφωνα με την Asharq Al-Awsat, το μνημόνιο υπογράφηκε την Τρίτη μεταξύ του Αραβικού Οργανισμού Βιομηχανοποίησης (AOI) της Αιγύπτου και της τουρκικής αμυντικής εταιρείας Havelsan. Η συμφωνία προβλέπει τη συμπαραγωγή του drone κάθετης απογείωσης και προσγείωσης (VTOL-UAV) στο εργοστάσιο Kader, με στόχο την ενσωμάτωση προηγμένης τεχνολογίας UAV στην Αίγυπτο.
Ο επικεφαλής του AOI, Μοχτάρ Αμπντέλ Λατίφ, έκανε λόγο για «ενίσχυση της τοπικής παραγωγής και άνοιγμα εξαγωγικών διαύλων στην Αφρική και τον αραβικό κόσμο». Ο CEO της Havelsan, Mehmet Akif Nacar, σημείωσε ότι η εταιρεία επιδιώκει «μεταφορά τεχνογνωσίας στα μη επανδρωμένα συστήματα και διεύρυνση της συνεργασίας και σε άλλους βιομηχανικούς τομείς».
Νέα δεδομένα στο στρατηγικό τοπίο
Το VTOL-UAV προορίζεται για αποστολές αναγνώρισης και επιτήρησης με χρήση τεχνητής νοημοσύνης, καθιστώντας το ένα πολύτιμο εργαλείο σε συνθήκες συνόρων και ασύμμετρων απειλών. Η Havelsan, που ήδη κατασκευάζει τα drones Baha και το μη επανδρωμένο όχημα Barkan, ενισχύει έτσι τη θέση της στην αφρικανική αγορά, αποκτώντας στρατηγικό εταίρο το Κάιρο.
Η συμφωνία έρχεται να επισφραγίσει την αναθέρμανση των τουρκο-αιγυπτιακών σχέσεων, με τον Ερντογάν και τον Σίσι να έχουν ήδη επανενεργοποιήσει το Στρατηγικό Συμβούλιο Συνεργασίας, δεσμευόμενοι σε τακτικές συναντήσεις και επέκταση της αμυντικής βιομηχανικής συνεργασίας.
Η ελληνική διάσταση
Για την Αθήνα, η εξέλιξη αυτή συνιστά δυσάρεστη ανατροπή. Η Αίγυπτος υπήρξε τα τελευταία χρόνια βασικός πυλώνας της τριμερούς συνεργασίας Ελλάδας–Κύπρου–Αιγύπτου, ιδιαίτερα στα ζητήματα ενέργειας και ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο. Η στρατηγική σύμπλευση με την Τουρκία εγείρει ερωτήματα για την αξιοπιστία και τη συνέπεια του Καΐρου στις περιφερειακές του δεσμεύσεις.
Η Άγκυρα, αξιοποιώντας την αμυντική της τεχνογνωσία και την ισχυρή βιομηχανική βάση που έχει αναπτύξει τα τελευταία χρόνια, εμφανίζεται πλέον ικανή να διαμορφώνει νέα στρατόπεδα επιρροής. Για την Ελλάδα, το διακύβευμα είναι ξεκάθαρο: αν δεν ενισχύσει εγκαίρως τις δικές της συμμαχίες, κινδυνεύει να δει το στρατηγικό της πλεονέκτημα να συρρικνώνεται.
Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν η ελληνική κυβέρνηση θα κινηθεί με προληπτικές διπλωματικές πρωτοβουλίες και αμυντικές συνέργειες ή αν θα περιοριστεί σε ρόλο θεατή μιας γεωπολιτικής σκακιέρας όπου η Άγκυρα κερδίζει συνεχώς έδαφος.