Γιατί ο Ερντογάν πρέπει να φοβάται με Μαδούρο;

Στο «Monitor» με τον διευθυντή σύνταξης του Geopolitico.gr, Χρήστο Κωνσταντινίδη, που δημοσιεύτηκε στις 7 Ιανουαρίου 2026 (14:30), το επίκεντρο ήταν η υπόθεση Μαδούρο και το αν το συγκεκριμένο μοντέλο επιχείρησης μπορεί να αποτελέσει “πρότυπο” για ανάλογες κινήσεις σε άλλα καθεστώτα, με πρώτο στο κάδρο τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η εκπομπή έθεσε εξαρχής το βασικό ερώτημα: η σύλληψη Μαδούρο ήταν μια καλοστημένη επιχείρηση υψηλής ακρίβειας ή ένα «θέατρο» που θυμίζει χολιγουντιανή ταινία; Στη συζήτηση αναλύθηκαν τα στοιχεία του αφηγήματος, το επικοινωνιακό σκέλος και –κυρίως– η επιχειρησιακή διάσταση, δηλαδή πώς μια τέτοια ενέργεια “περνά” μέσα από αεράμυνα, ασφαλιστικές δικλείδες και μηχανισμούς προστασίας ενός καθεστώτος.

Στο δεύτερο επίπεδο, το «Monitor» πήγε κατευθείαν στην τουρκική περίπτωση, εξηγώντας γιατί –κατά την εκτίμηση της εκπομπής– ο Ερντογάν πρέπει να φοβάται ότι μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με αντίστοιχη τύχη. Η ανάλυση εστίασε σε δύο παραμέτρους: πρώτον, στη διεθνή συγκυρία που δείχνει να ευνοεί πιο ωμές, άμεσες κινήσεις ισχύος και, δεύτερον, στις εσωτερικές και εξωτερικές τρωτότητες που μπορεί να καταστήσουν ένα καθεστώς ευάλωτο, αν υπάρξει απόφαση “να τελειώνει το παιχνίδι”.

Ιδιαίτερη βαρύτητα δόθηκε στα συμπεράσματα από την κατάρρευση της αεράμυνας του Καράκας. Η εκπομπή αντιμετώπισε το γεγονός ως καθρέφτη των πραγματικών δυνατοτήτων μιας πρωτεύουσας να προστατεύσει κρίσιμες εγκαταστάσεις και την ίδια την πολιτική ηγεσία. Το μήνυμα ήταν σαφές: όταν η αεράμυνα και οι μηχανισμοί ασφαλείας αποδεικνύονται διάτρητοι, τότε το «αδύνατο» γίνεται επιχειρησιακά εφικτό.

Στο ίδιο πλέγμα ερωτημάτων εντάχθηκε και το στοιχείο του «Έλληνα που κρύβεται πίσω από την Operation Absolute Resolve», με την εκπομπή να το προβάλλει ως κρίσιμο “κομμάτι παζλ” γύρω από το ποιοι δούλεψαν, ποιοι σχεδίασαν και ποιοι λειτούργησαν ως πολλαπλασιαστές ισχύος σε μια επιχείρηση με διεθνείς προεκτάσεις. Χωρίς να χαμηλώνει τους τόνους, η συζήτηση άφησε να εννοηθεί ότι οι επιχειρήσεις αυτού του τύπου έχουν πάντοτε διαδρομές και υπογραφές που δεν φαίνονται με την πρώτη ματιά.

Η εκπομπή άνοιξε, επίσης, και δύο ακόμη θεματικές που λειτουργούν ως «δείκτες» του νέου περιβάλλοντος: αφενός το «σημαντικό επίτευγμα του Ινδικού Στρατού», το οποίο εντάχθηκε στη λογική ότι οι ανερχόμενες δυνάμεις επενδύουν συστηματικά σε τεχνολογικές και επιχειρησιακές δυνατότητες, και αφετέρου το ζήτημα που προέκυψε με τις συχνότητες στο FIR Αθηνών, για το οποίο –όπως αναφέρθηκε– «αναμένουμε απάντηση». Εδώ το «Monitor» κράτησε τη γραμμή ότι τα τεχνικά ζητήματα εναέριου ελέγχου και εκπομπών δεν είναι ουδέτερα, αλλά συχνά γίνονται πεδίο τριβής, δοκιμής αντοχών και “γκρι” πίεσης.

Συνολικά, το «Monitor» παρουσίασε την υπόθεση Μαδούρο όχι ως μεμονωμένη είδηση, αλλά ως σημείο καμπής: μια υπόθεση που, αν τα βασικά της στοιχεία ισχύουν, αλλάζει την εικόνα για το τι μπορεί να γίνει σε επίπεδο επιχειρήσεων, ασφάλειας ηγεσίας και αποτροπής. Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το ερώτημα «θα έχει τη μοίρα του Μαδούρο ο Ερντογάν;» δεν τέθηκε ως εύκολη πρόβλεψη, αλλά ως προειδοποίηση ότι η εποχή των “αδιανόητων” σεναρίων μπορεί να έχει τελειώσει.