Η φάση με το κόμμα Καρυστιανού (σόρυ, αλλά ως την ώρα που θα ανακοινωθεί επισήμως, πως αλλιώς να το αποκαλέσει κανείς;), θυμίζει ταινία τρόμου.

Αμερικάνικη ταινία τρόμου για να είμαι πιο ακριβής, όχι τίποτις ευρωπαϊκά με κοινωνικό  προβληματισμό  και μεταφυσικές ανησυχίες.

Ράιτ θρου τρόμος και φρίκη, να γίνεται γρανίτα το  αίμα στις φλέβες σου.

Όπου βρισκόμαστε, τέλος πάντων, στην εξοχή, στο βαθύ το Νότο (εκεί συμβαίνουν τα καλύτερα, τι να κλάσει ο προχώ Βορράς;) κι έχει πάει μια παρέα για πικ νικ και πέφτει η νύχτα και όπως βολτάρουν ένα γύρω, βλέπουν ένα σπίτι σκότεινο κι αμπαρωμένο.

Και αποφασίζουν να το εξερευνήσουν!

Βγάνουν, λοιπόν, τους φακούς  απ’ τα σακίδια (ή το φακό του κινητού, γουατέβα), πλησιάζουν σιγά σιγά, πετάνε πετραδάκια στα παράθυρα, άχνα και μούγκα από μέσα, βεβαιώνονται ότι είναι έρημο το οίκημα, πάμε ρε φίλε να μπουκάρουμε, να χαρχαλέψουμε. Διαβάστε περισσότερα στο Newpost.gr 

Μαρία Καρυστιανού