Σοκ με Τέρι: «Σκέφτηκα να αυτοκτονήσω μετά τον τελικό της Μόσχας»!

Ο Τζον Τέρι μιλώντας σε πρόσφατο podcast, περιέγραψε τις μακάβριες σκέψεις που τον κατέκλυσαν εκείνο το βράδυ στη Μόσχα, τονίζοντας το τεράστιο βάρος της ευθύνης που ένιωσε για την ήττα της ομάδας του.

Ο τελικός, που διεξήχθη στις 22 Μαΐου 2008 στο στάδιο Λουζνίκι της Μόσχας, έφερε αντιμέτωπες τη Τσέλσι και τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Μετά από 120 λεπτά αγωνίας, το σκορ παρέμενε ισόπαλο, οδηγώντας τις δύο ομάδες στη διαδικασία των πέναλτι.

Ο Τέρι, ως αρχηγός, ανέλαβε την ευθύνη να εκτελέσει το πέμπτο και καθοριστικό πέναλτι της σειράς, το οποίο, αν ήταν εύστοχο, θα χάριζε στην Τσέλσι τον πρώτο της τίτλο Champions League.

Δυστυχώς, η μοίρα (και η ολισθηρή επιφάνεια του αγωνιστικού χώρου) έπαιξαν άσχημο παιχνίδι. Ο Τέρι γλίστρησε κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης, στέλνοντας την μπάλα στο δοκάρι του Έντουιν Φαν Ντερ Σαρ. Η χαμένη ευκαιρία, σε συνδυασμό με την μετέπειτα αστοχία του Νικολά Ανελκά, οδήγησε την κούπα στα χέρια της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Σκέψεις αυτοκαταστροφής και η ευθύνη που τον βάραινε

Μιλώντας στο podcast του Ρις Μένι, ο Τζον Τέρι εξομολογήθηκε με δραματικό τρόπο τις ψυχικές του καταστάσεις αμέσως μετά την ολοκλήρωση του αγώνα. 

«Κοιτάζοντας πίσω, πόσο πολύ θα ήθελα να είχα μιλήσει με κάποιον ειδικό εκείνη την εποχή. Θυμάμαι πολύ καθαρά την επιστροφή στο ξενοδοχείο. Βρισκόμουν στον 25ο όροφο του κτιρίου στη Μόσχα και απλώς κοιτούσα έξω από το παράθυρο, επαναλαμβάνοντας μέσα μου: "Γιατί; Γιατί συνέβη αυτό;". Δεν ισχυρίζομαι ότι θα πηδούσα αν είχα την ευκαιρία, αλλά ξέρετε, είναι εκείνες οι αυτοκαταστροφικές σκέψεις που σου περνούν αναπόφευκτα από το μυαλό εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή ακραίας πίεσης και ενοχής», είπε ο Τέρι. 

Ο Τέρι ένιωθε αποκλειστικά υπεύθυνος για την αποτυχία της ομάδας να κατακτήσει τον πολυπόθητο τίτλο, ένα αίσθημα που τον οδήγησε σε ακραίες ψυχολογικές καταστάσεις.

Ο καταλυτικός ρόλος των συμπαικτών

Ο σωτήριος ρόλος στην αποτροπή μιας τραγωδίας ανήκε στους συμπαίκτες του. Ο Τέρι υπογράμμισε τη σημασία της άμεσης αντίδρασης των συμπαικτών του, οι οποίοι, αντιλαμβανόμενοι την κατάστασή του, τον πλησίασαν και τον βοήθησαν να απομακρυνθεί από τις σκοτεινές σκέψεις. 

«Εκείνη τη στιγμή, τα παιδιά της ομάδας ήρθαν και με κατέβασαν [από το δωμάτιο]. Αυτές είναι οι στιγμές που σου μένει το ερώτημα "τι θα γινόταν αν;" Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα εξελισσόταν η κατάσταση. Ακόμα και σήμερα, η σκέψη αυτή επιστρέφει στο μυαλό μου. Σίγουρα έχει "μαλακώσει" με τα χρόνια, αλλά νομίζω πως όταν παίζεις συνέχεια και βάζεις αυτά τα συναισθήματα σε κατηγορίες, τα σπρώχνεις στο πίσω μέρος του μυαλού σου για να συνεχίσεις», ανέφερε ο άλλοτε αρχηγός της Τσέλσι. 

Η εξομολόγηση αυτή αποτελεί μια ισχυρή μαρτυρία για το τεράστιο ψυχολογικό κόστος του επαγγελματικού αθλητισμού κορυφαίου επιπέδου και υπογραμμίζει την κρισιμότητα της ψυχικής υγείας στους αθλητές, ειδικά μετά από μια συντριπτική αποτυχία.