Κούδας: "Με VAR στην εποχή μας θα είχαμε 6 τίτλους"

Γιώργος Κούδας: Για τον Γιώργο Κούδα, «σημαία» του ΠΑΟΚ και επίτιμος πρόεδρος της επιτροπής επετείου των 100 χρόνων της ομάδας, δεν χρειάζονται… εισαγωγές και συστάσεις.

Η ζωή του είναι ταυτισμένη με τον ΠΑΟΚ, τον οποίο υπηρέτησε από το 1958-σε ηλικία δώδεκα ετών υπέγραψε το πρώτο δελτίο-ως το 1984 ως ποδοσφαιριστής, αλλά και από άλλες θέσεις στα χρόνια, που ακολούθησαν.

Ειδικά για τις παλαιότερες-αλλά όχι μόνο-γενιές ΠΑΟΚτσήδων, δίπλα στη λέξη ΠΑΟΚ μπαίνει αυτόματα το όνομά σας. Πώς το εισπράττετε αυτό;

«Πάντα μιλάω, λόγω πίστεως και χαρακτήρα, για οικογένεια. Δεν ήταν, λοιπόν, μόνο ο Κούδας. Εγώ είχα δέκα συμπαίκτες, από μόνος μου δεν θα μπορούσα να γίνω όνομα, από την ημέρα, που το 1963 ο Λέανδρος Συμεωνίδης μου έδωσε τη φανέλα με το νούμερο επτά, μια και τότε η θέση μου ήταν έξω δεξιά, δίνοντάς μου αργότερα και το περιβραχιόνιο του αρχηγού, όταν εκείνος αποσύρθηκε. Στον ΠΑΟΚ ήμασταν τρεις οι αρχηγοί: εγώ, ο Κούλης Αποστολίδης, που είχε έρθει λίγο αργότερα κι ο Σταύρος Σαράφης. Αλλά όλοι ήμασταν μια οικογένεια, για αυτό είμαι υπερήφανος για εκείνη την ομάδα. Οσοι παίκτες είχαν έρθει, ορκίστηκαν στο Δικέφαλο κι όλοι προσαρμόζονταν σ΄ αυτά, που τους μετέδιδα εγώ κι οι άλλοι αρχηγοί».

Θα ξεχωρίζατε κάποιον σ΄ αυτήν τη μακρά πορεία σας στον ΠΑΟΚ, είτε μιλάμε για παράγοντα είτε για προπονητή ή ποδοσφαιριστή;

«Αυτό που πάντα μετέδιδα ήταν ότι ‘είμαστε ένα’. Ο καθένας με το ταλέντο και το χαρακτήρα του προσπαθούσε να κάνει το καλύτερο μέσα στο γήπεδο. Ο κόσμος έχει ένα αλάνθαστο κριτήριο. Προσωπικά δεν έδωσα το παραμικρό δικαίωμα μέσα στο παιχνίδι. Εχω κι αυτή τη φάση με τον Καψή, ήρθε και με σήκωσε, λέγοντας μου ότι αντί να με στείλει στα κάγκελα, προτίμησε την υποτίμηση. Δεν ήταν μόνο το ταλέντο, που μου χάρισε ο Θεός, ήταν κι η ανθρωπιά, που μ΄ έκανε να διατηρηθώ τόσα χρόνια».

Ποια εποχή θυμάστε με τις λιγότερο καλές αναμνήσεις

«Ηταν η εποχή, που στερήθηκα δύο χρόνια στην ανάπτυξη του ταλέντου μου. Ηταν τότε με τον Παντελάκη, που βεβαίως υπήρξε μεγάλος παράγοντας και σωστός άνθρωπος, αλλά εμένα με είχε αδικήσει. Ηθελα να κάνω, εκείνα τα χρόνια, ένα ουζερί για τον πατέρα μου και να τον απαλλάξω από τη δουλειά του σερβιτόρου. Είχα μιλήσει με έναν παράγοντα, τον Μιχάλη Νίκζα, που μου είχε πει ότι θα με βοηθούσε. Ο Παντελάκης, ωστόσο, ως εγωιστής, δεν ήθελε να φανεί κάποιος άλλος, λέγοντας ότι ‘εγώ τον Κούδα» καφετζή δεν θα τον κάνω’. Εκεί επήλθε η σύγκρουση με τον πατέρα μου, με συνέπεια να χάσω δύο χρόνια ποδοσφαιρικής καριέρας, διάστημα στο οποίο ουσιαστικά έκανα προπονήσεις με το Λιμενικό σώμα, στο οποίο υπηρετούσα, δίνοντας και κάποια παιχνίδια με την εθνική Ενόπλων».

Πόσο διαφορετικά θα είχε γραφτεί η ιστορία αν υπήρχε το VAR στα δικά σας χρόνια;

«Αν υπήρχε το VAR και αν υπήρχαν σωστές διαιτησίες, ο ΠΑΟΚ έπρεπε να πάρει τουλάχιστον τρία-τέσσερα κύπελλα και άλλα δύο πρωταθλήματα στη δεκαετία του 1970, όταν διέθετε μια πολύ καλή ομάδα. Όταν έρχονταν, βέβαια, στην ομάδα κάποιοι νέοι παίκτες, υπήρχαν κάποιες δυσκολίες μέχρι να προσαρμοστούν στο νέο για αυτούς περιβάλλον. Ολοι τους ήταν ταλαντούχοι παίκτες και όλοι στο τέλος αποδεικνύονταν ότι ήταν πολύ καλοί ποδοσφαιριστές».

Στην πρώτη συνεδρίαση της επιτροπής των 100 χρόνων, ο Ιβάν Σαββίδης επανέλαβε ότι θα περιμένει από εσάς να δώσετε το πρώτο λάκτισμα στη Νέα Τούμπα.

«Ελπίζω να είμαι υγιής και να μπορώ να είμαι όρθιος για να κλωτσήσω την μπάλα. Το 1958 υπέγραψα το πρώτο δελτίο μου στον ΠΑΟΚ. Με είχε πάει τότε για να δοκιμαστώ στην ομάδα ο κυρ Μιχάλης, που με είχε δει να παίζω μπάλα στην πλατεία της παλιάς λαχαναγοράς. Θέλω να πω ότι έχω μάθει όλη την ιστορία του ΠΑΟΚ. Πήγαινα και στο γήπεδο του Συντριβανίου, έμπαινα κάτω από τα τουρνικέ και έβλεπα τα παιχνίδια της ομάδας. Το 1955 είχαν γίνει τα γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη με την εκδίωξη των Ελλήνων από την Πόλη. Εκείνοι οι πρόσφυγες ήρθαν και εγκαταστάθηκαν σε δύο τολ, που είχαν στηθεί στο χώρο, όπου τώρα είναι το γήπεδο της Τούμπας. Κάποιες φορές ακούγομαι υπερβολικός, αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Όταν τελειώναμε εμείς τα παιδιά την προπόνηση, έρχονταν εκείνος ο κόσμος, που ζούσε στα τολ, και βοηθούσε στην κατασκευή του γηπέδου. Και λέγανε ‘ΠΑΟΚ και ξερό ψωμί’. Αλλά κι όλοι οι παράγοντες της ομάδας έπαιρναν σακούλες και τις μοίραζαν στα τολ γιατί έπρεπε και να φάνε εκείνοι οι άνθρωποι. Οσες φορές έχω συναντηθεί με αυτόν τον άνθρωπο (σ. σ. τον Ιβάν Σαββίδη), να μην τον πω… υπεράνθρωπο, και του έλεγα αυτές τις ιστορίες, τον ρωτούσα και για το νέο γήπεδο. Του έλεγα, λοιπόν, ότι εμπλέκονται ο δήμος, η περιφέρεια και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας και συνήθως στην Ελλάδα τέτοιες διαδικασίες τραβάνε πολύ σε χρόνο. Και μου απάντησε ότι θα κάνει το νέο γήπεδο κι ότι ακόμη κι αν φύγει από τη ζωή, έχει αφήσει διαθήκη για να το κάνουν τα παιδιά μου. Και επειδή είναι και Πόντιος, θα το κάνει».

Τι σημαίνει για εσάς να είστε ο επίτιμος πρόεδρος της επιτροπής επετείου των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ;

«Από το 2015 μέχρι το 2020 ο Ιβάν Σαββίδης με είχε κάνει σύμβουλό του. Κάθε Σαββατοκύριακο βρισκόμασταν και μιλούσαμε και στο τέλος είχαμε γίνει φίλοι. Και τώρα μου έκανε την τιμή να είμαι μέλος αυτής της επιτροπής. Προχωράμε για τις εκδηλώσεις των 100 χρόνων. Από την πλευρά μου, θέλω να τιμήσουμε τέσσερις από τους εναπομείναντες παλιούς ποδοσφαιριστές, τρεις από τους οποίους πρόλαβαν να παίξουν και στο γήπεδο του Συντριβανίου. Αυτοί είναι ο Λάκης Πρόγιος, ο Γιώργος Χασιώτης, ο Λέανδρος Συμεωνίδης και ο Τούλης Μουρατίδης».

Ο ΣΕΦΤΣΙΚ ΚΙ Η… ΚΑΠΑΝΤΖΑ

«Θα πρέπει να αναφερθούμε και σε έναν μεγάλο προπονητή εκείνα τα χρόνια, που έβγαλε Λέανδρο, Χαβανίδη κι άλλους, τον Αυστριακό Βίλι Σέφτσικ. Εκείνος είχε διαλέξει και εμένα, κάνοντας μου κάποια τεστ. Μας πετούσε την μπάλα και έβλεπε την αντίδραση καθενός από εμάς. Αυτό ήταν. Ηρθε ο φωτογράφος με τον τρίποδα, έβγαλα φωτογραφία για το δελτίο και μετά με πήγαν στον Βασίλη Σιδηρόπουλο, ο οποίους μου είχε πει: ‘σπάσε μια υπογραφούλα΄. Υπογράφω εγώ και μου λέει «καπάντζα, πιάστηκε το πουλάκι!’. Δεν είναι εγωιστικό αυτό που θα πω. Το Φεβρουάριο του 1984 πήγα και είπα στον προπονητή ότι πλέον δεν έχω τις δυνάμεις για να είμαι ο παίκτης, που όλοι είχαν γνωρίσει. Και τότε αποσύρθηκα από την ενεργό δράση. Με την ολοκλήρωση της σεζόν, με φώναξε για συνάντηση ο Παντελάκης, ρωτώντας με τι επρόκειτο να κάνω. Του είπα ότι θα άνοιγα μια βιοτεχνία με τη σύζυγό μου και με τον Τάκη Πανελούδη, παράγοντα του ΠΑΟΚ, που είχε ασχοληθεί περισσότερο με το μπάσκετ. Ο Παντελάκης με παρακάλεσε να αναλάβω ως γενικός αρχηγός, μια και ήξερα καλά όλους τους ποδοσφαιριστές. Ετοίμασα τον εσωτερικό κανονισμό και τον πήγα στον Παντελάκη προς υπογραφή. Αρχικά είχε αρνηθεί. Και τότε του είπα: ‘πρόεδρε, εσύ ξέρεις από λογιστικά, εγώ ξέρω από ποδόσφαιρο, μ΄ αυτά που θέλω εγώ να εφαρμόσω στην ομάδα, να δεις στο τέλος ότι δεν θα πέσεις έξω’. Ετσι και υπέγραψε. Φύγαμε για προετοιμασία στην Αυστρία και όταν επιστρέψαμε είχε γίνει η αλλαγή στα διοικητικά με την πτώση Παντελάκη. Ζήτησα και πήρα την υπογραφή και από τη νέα διοίκηση, προκειμένου να παραμείνω στη θέση μου. Τη σεζόν που ακολούθησε, κατακτήσαμε το πρωτάθλημα, παραλίγο και το νταμπλ. Εγώ δεν ήμουν πλέον παίκτης, αλλά είχαμε κάνει ομάδα, οικογένεια. Από το νέο μου πόστο ήμουν δίπλα σε κάθε παίκτη, που αντιμετώπιζε κάποια δυσκολία, μιλούσα με τον προπονητή, τον Σκότσικ, μιλούσα με τον Φούρτουλα, για αυτό τονίζω τη λέξη οικογένεια. Και είμαι υπερήφανος για αυτό», είπε ο Γιώργος Κούδας.

Πηγή: FORZA